All Chapters of Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: Chapter 91 - Chapter 100

Nakatayo si Roman sa tabi ng mesa. Maaga siyang dumating dahil sinadya niya iyon. Walang telepono sa kamay. Naghihintay lamang siya, nakatutok ang mga mata sa pintuan. Naninikip ang dibdib niya sa paraang matagal na niyang hindi naramdaman. Ang hapunang ito ay para lamang sa kanilang dalawa. Walang Aldric. Walang kumpanya. Sila lamang.Bumukas ang pinto.Pumasok si Sera.Agad niya itong nakita. Nakatayo roon si Roman, matangkad at tahimik.Nagkatinginan sila. Lumipas ang tatlong segundo sa katahimikan. Malakas ang kabog ng puso ni Sera. May kung anong kumislot sa kanyang dibdib.“Ang ganda mo.” Nabitin ang mga salita ni Roman. Pinigilan niya ang sarili. Naghintay si Sera, nakababa lamang ang mga kamay sa kanyang tagiliran. Huminga siya nang malalim at pumili ng ibang sasabihin.“Masaya akong dumating ka.”“Ako rin,” sabi ni Sera. Mahina ang boses niya pero totoo. May munting init na kumalat sa kanyang dibdib kahit mabilis na kumabog ang kanyang puso dahil sa kaba.Umupo sila sa magkab

Tumigil ang makina, at agad akong sinalubong ng katahimikan ng estate. Isa iyong mabigat at tila naghihintay na katahimikan na karaniwang pakiramdam ko ay parang kumot na sumasakal sa akin, pero ngayong gabi, para itong malambot na lugar na maaari kong paglagakan ng pagod ko. Pumasok ako sa pangunahing pintuan, umaalingawngaw ang tunog ng aking mga takong sa marmol na foyer habang isinara ko sa likuran ko ang mundo.Nag-iwan si Rosa ng ilaw para sa akin. Isang mainit at malambot na liwanag sa hallway ang tumatagos sa mga anino ng napakalaking bahay. Naglakad ako sa mga silid, isa-isang pinapatay ang mga karagdagang lampara na hindi ko naman kailangan. Unti-unting nilamon ng dilim ang bawat sulok ng estate hanggang sa iisang ilaw na lamang ang natira.Iniwan ko iyong bukas.Isa lang.Isang maliit na pagsuway sa napakaitim na gabing dati ay kayang lamunin ako nang buo.Hindi ako pumunta sa library para lunurin ang sarili ko sa isang libro. Hindi rin ako nagtungo sa opisina para ibaon an

"Sunog ang salmon, katamtaman lang ang alak, at mukha kang lalaking naghihintay sa firing squad."Hindi man lang ako tumingala mula sa plato ko.Narito ako sa charity luncheon na ito para sa image, wala nang iba. Punô ng mga elite ng lungsod ang ballroom ng Pierre, lahat ay nagpapanggap na interesado sa literacy habang palihim na sinusukat ang yaman ng isa't isa.Mag-isa akong nakaupo sa nakatalaga kong mesa, nagpapasalamat sa maikling pahinga mula sa mga walang kuwentang usapan, nang kumaladkad sa sahig ang upuan sa tabi ko.Lumingon ako.Ang babaeng kakaupo lang ay hindi mukhang firing squad.Mukha siyang lumang yaman at matatalim na gilid.Eleganteng hindi nangangailangan ng anumang pagsisikap, nakabalot sa seda na malamang ay mas mahal pa kaysa sa centerpiece, habang sinusuri ako ng kanyang mga mata na para bang isa akong sirang linya ng code."Roman Knight," sabi ko, bumalik ang boses ko sa magalang at malamig na tono na ginagamit ko sa mga estranghero. "At maayos naman talaga an

Nakita niya ang listahan isang Martes ng umaga.Dumating ito sa isang newsletter na sinubskrayb niya noong mga nakaraang taon at halos hindi na pinapansin. Sinusuri niya ang email bago ang kanyang alas-nuwebe nang lumitaw ito: isang programang Verdi sa susunod na buwan, ang parehong opera house, ang parehong kompanya. Bago pa ang kasal. Bago pa ang lahat ng iyon. Noong dalawa pa lamang silang tao na natututo pa kung ano ang isa't isa.Naalala niya ito nang malinaw.Nakasuot siya noon ng bagay na berde. Hindi ang pormal na berdeng pang-okasyon, kundi ang tiyak na berde ng isang taong bumili ng damit na hindi para panoorin ang entablado. Pinapanood niya ang konduktor.Dalawampu't siyam na taong gulang siya noon at hindi niya alam ang gagawin sa bagay na iyon.Alam na niya ngayon kung ano ang ibig sabihin nito.Kinuha niya ang telepono at nag-type bago pa niya maisip ang mga dahilan para maghintay ng mas magandang pagkakataon, dahil natutunan niyang ang mas magandang pagkakataon ay hindi

Naroon na siya nang dumating siya.Nakatayo sa lobby, hindi malapit sa bar, hindi nasa telepono. Nakatayo lang sa paraang natutunan niyang makilala bilang siya, na naroon nang hindi ipinagmamalaki. Nakita niya siyang pumasok sa pinto at hindi agad siya lumapit. Hinintay niyang tawirin niya ang lobby, na ginawa niya sa sarili niyang bilis.Tiningnan niya siya.Tiningnan siya nito.Wala siyang sinabi tungkol sa hitsura niya. Naghihintay siya para dito, ang awtomatikong papuri, ang social reflex na darating nang walang pag-iisip mula sa lalaking dating asawa niya. Hindi niya ito sinabi."Salamat sa pagdating," sabi niya."Salamat sa pag-anyaya," sabi niya.Pumasok sila....Puno ang bulwagan sa paraang puno ang mga opera house, ang tiyak na init ng isang malaking espasyong sinasakupan ng mga taong sabay-sabay na naghihintay. Lagi nang gusto ni Sera ang bahaging ito. Ang bago. Ang paghihintay na pagmamay-ari ng lahat.Iba ang mga upuan nila kaysa sa mga inupuan nila noong unang pagkakatao