LOGINIsang Martes. Walang okasyon, walang pagdiriwang, walang propesyonal na hibla na nangangailangan ng follow-up.Nasa mesa si Sera nang alas-sais kwarenta't lima ng gabi, sinusuri ang mga rebisyon sa kontrata ng Bellini, nang inilapag niya ang kontrata, kinuha ang telepono niya, at nag-text sa kanya.Ano ang kinain mo para sa hapunan?Ipinadala niya ito bago pa niya naisip na ipapadala ito, na siyang paraang ginagawa niya ngayon ang mga bagay na mahalaga. Ang pag-iisip ang sumusunod pagkatapos.Tumingin siya sa tanong sa screen. Maliit at direkta at walang praktikal na dahilan sa likod nito.Isang paghinto. Mas mahaba kaysa sa karaniwang oras ng pagsagot niya.Ito ba ay pagsusulit?Tumingin siya doon sandali.Oo, nag-type siya. Ano ang kinain mo?Isa pang paghinto, mas maikli.Nagluto ako. Nang masama. Pasta.Kinain mo ba ito?Karamihan.Tumawa siya.Hindi ang maliit na pinamamahalaang bersyon. Ang tunay, mula sa parehong lugar ng tawa sa Milan at ng tawag kay Marco at ng abogadong may
Siyam na taon na siyang naninirahan sa penthouse.Binili niya ito noong tatlumpu't isa niya, bago pa maging kung ano ang kompanya ngayon, bago pa ang kasal, bago pa ang lahat ng iyon. Mataas at malinis na may lungsod na nakikita sa bawat bintana, na tila mahalaga sa kanya noong tatlumpu't isa siya. Ang visibility. Ang pakiramdam ng pagiging nasa itaas ng mga bagay.Unti-unting lumipat si Sera sa mga buwan bago ang kasal, na siyang paraan ng ginagawa niya ang karamihan sa mga bagay: maingat at walang anunsyo. Napanood niyang mag-ipon ang presensya niya at hinigop niya ito bilang background. Pagkatapos ay umalis siya at ang natitirang mga bakas niya ay hinigop sa kabilang direksyon. Pagkatapos si Isabella, sandali lamang, sa paraang sinasakupan ng mga bagay ang mga espasyo nang hindi kabilang doon. Nawala ang mga gamit niya sa loob ng isang linggo.Nanatili siya dahil sa ugali.Naiintindihan na niya ito ngayon nang may kalinawan na dumating mula sa isang taon ng pagkatuto na tingnan nan
Nagmaneho siya papunta sa estate isang Linggo ng umaga nang hindi nagpasabi nang maaga.Dahil Linggo, at si Savio ay nasa hardin. Naroon siya sa hardin tuwing Linggo ng umaga na pinapayagan ng panahon, gumagalaw sa kanyang tiyak na ruta sa mga lumang landas sa bilis ng isang lalaking nagpasya, sa isang punto sa kanyang pitumpung taon, na ang walang madalian sa pagiging naroon ay isang birtud sa halip na kabiguan.Nagpark siya at lumakad sa gilid ng bahay at nakita siya eksakto kung saan niya inaasahan.Tumingala siya nang marinig niya ang mga yabag niya sa graba. Hindi siya nagpakita ng pagkagulat. Hindi niya tinanong kung bakit siya dumating. Hinintay niya hanggang sa siya ay maupong katabi niya, na ginawa niya, at nagsimula silang maglakad.May pasensyang natutunan niyang mapansin sa buong taon ang hardin sa umaga. Ang lumang pader. Ang mga bato ng landas na inilatag ng lolo niya. Ang bangko sa magandang posisyon malapit sa likod kung saan mas madalas na siyang umuupo nitong huling
Nagtanong siya. Sinabi niyang oo.Nakaligtas ang reserbasyon sa hindi pagkakasundo noong Huwebes, na nagsabi sa kanya ng isang bagay tungkol sa kung ano ang itinatayo nila. Matibay na sapat para magkaroon ng tunay na kahirapan at magpatuloy sa kabilang panig nito.Ang restawrant ay nasa mga burol, apatnapung minuto mula sa lungsod, ang uri ng lugar na kailangang malaman mo munang umiiral bago mo ito mahanap. Alam niyang umiiral ito dahil inilarawan niya ito minsan, sandali lamang, sa gitna ng isang usapang halos tungkol sa iba pang bagay, at isinulat niya ito ng gabing iyon din.Dumating siya at tiningnan ang gusali nang may tiyak na ekspresyon ng isang taong tinitingnan ang isang lugar kumpara sa paglalarawang dala-dala niya sa isip.Tumingin siya sa kanya."Nahanap mo ang tamang lugar," sabi niya."Inilarawan mo ang ilaw," sabi niya.Tumingin siya sa mainit na liwanag na dumadaan sa mga bintana. Wala siyang sinabi sandali. Naghintay siya. Naging mahusay na siya sa paghihintay.Pumas
Tumawag siya kay Louisa isang Biyernes ng umaga.Hindi kaagad matapos ang usapan kay Roman, na natapos sa isang oo at isang katahimikan na iba sa mahirap na katahimikan ng hindi pagkakasundo. Mas malinis. Ang katahimikan ng dalawang taong nagtrabaho sa isang bagay at lumabas sa kabilang panig nito. Umupo siya kasama nito sa natitirang bahagi ng Huwebes ng gabi at natulog na kasama pa rin nito, na siyang paraan niya upang malaman na mahalagang dalhin ito kay Louisa.Sumagot si Louisa sa ikatlong tunog at binanggit ang pangalan niya bilang buong pagbati."Nag-away kami," sabi ni Sera."Ikuwento mo," sabi ni Louisa.Ikinuwento niya. Ang reserbasyon, ang pagpapalagay, ang sandaling sinabi niyang ipinalagay mo at narinig ang katangian ng katahimikan niya sa kabilang linya. Ang dalawang salitang sinabi niya nang wala nang kasunod. Ang sinabi niya sa kanya ay kailangan niya. Ang isinagot niya.At pagkatapos ang sumunod."Sinabi niyang tama ka?" sabi ni Louisa."Nang hindi ko na kailangang ip
Nabanggit niya ito isang Huwebes ng gabi.Nag-uusap sila sa loob ng apatnapung minuto, na siyang nadevelop mula noong opera, ang kadalian ng mas mahahabang usapan na hindi na nangangailangan ng propesyonal na dahilan para umiral. Ikinuwento niya sa kanya ang tungkol sa sitwasyong kay Garrett na maayos na nalutas. Ikinuwento niya sa kanya ang follow-up kay Bertolucci. At pagkatapos, sa parehong hindi nagmamadaling boses, nabanggit niya na gumawa siya ng reserbasyon para sa susunod na Sabado sa isang lugar sa labas ng lungsod.Naisip niyang magugustuhan niya ito.Narinig niya itong nabanggit minsan, nang padaluhan, habang naghahapunan sa restawran niya. Isang lugar sa mga burol na inilarawan ni Marco. Naalala niya ito, tiniyak ang availability, ginawa ang reserbasyon, at tahimik na nasiyahan sa sarili niya.Natahimik ang linya."Hindi mo ako tinanong," sabi niya.Hindi matalas. Ang tiyak na boses na ginagamit niya kapag nagsasabi siya ng mahalagang bagay ay pinipili niyang sabihin ito n







