บททั้งหมดของ Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: บทที่ 121 - บทที่ 130

Dinala ito ni Dante sa kanya Lunes ng umaga.Hindi ang link, na nakita na niya. Ang mga implikasyon ng link, na kanyang kinatalog mula noong gabi ng Linggo at ipinakita niya nang may kahusayan ng isang lalaking nakauunawang ang impormasyong walang interpretasyon ay kalahati lang ang saysay nito kumpara sa maaari nitong maging.Umupo siya sa kabila ng mesa niya at inilatag ang kalagayan. Nakuha ng dalawa pang publikasyon ang larawan sa magdamag. May isa na nag-link sa artikulo tungkol sa diborsyo mula dalawang taon na ang nakalipas. May labing pitong komento sa orihinal na post, sakop ang inaasahang saklaw.Magsasasabi-sabi ang pahayagan, sabi ni Dante.Bahala sila, sabi ni Sera.Tumingin siya sa kanya.Magtatanong ang lupon mo, sabi niya.Kung gayon sasagot ako.Ano ang sasabihin mo?Tumingin siya sa kanya. Ang aking personal na buhay ay aking personal na buhay at ang aking propesyonal na rekord ang nagsasalita para sa sarili nito.Sinabi niya ito sa paraang sinasabi niya ang mga baga

Buong araw niya itong pinag-isipan kinabukasan.Hindi nang may pagkabalisa. Hindi sa dating paraan ng paulit-ulit na pagbalik-tanaw upang hanapin kung ano ang nagawa niyang mali. Pinag-isipan niya ito sa paraang pinag-iisipan niya ngayon ang mga bagay na mahalaga: maingat, sa likod ng mga gawain sa araw, hinahayaang naroroon ito nang hindi hinahayaang sakupin siya nito.Nasa mga pulong na siya nang alas-nuwebe. Gumawa siya ng mga desisyon at binasa nang buo ang mga dokumento at nagtanong ng mga tanong na talagang mga tanong. Lahat ay ordinaryo. Sa ilalim nito ang bigat ng sinabi niya, matatag at naroroon.Huwag mo itong sayangin.Naisip niya ang notebook.Naisip niya ang entry na nabasa niya sa sahig ng silid-tulugan pagkatapos niyang kunin ang lahat ng kanyang kinukuha. Ang entry tungkol sa tawag ni Isabella, na hindi niya sinabi sa kanya sa loob ng tatlong araw. Tatlong araw na maingat niyang dinala ito, gumagawa ng almusal, pumapasok sa trabaho, pinamamahalaan ang pribadong bigat n

Buong linggo niyang pinagpasyahan kung sasabihin ito.Hindi kung totoo ito. Totoo ang takot at pinangalanan niya ito kay Louisa at nabuhay siya kasama ang pagpangalan nito sa loob ng pitong araw, dinadala ito kasabay ng lahat ng iba pa sa paraang dinadala niya ngayon ang karamihan ng mga bagay na mahalaga, naroroon kasama nito, hindi pinamamahalaan ito upang maging mas maliit.Ang tanong ay kung sasabihin niya ito sa kanya.Nagpasya siyang oo isang Huwebes ng umaga sa bintana ng kusina kasama ang kanyang kape. Dahil tinanong siya ni Louisa kung ano ang gagawin niya tungkol dito at ang sagot ay hindi pamahalaan ito. Ang sagot ay sabihin ito. Ginugol niya ang tatlong taon na hindi sinasabi ang mga bagay at nangako siya sa sarili niyang hindi na niya gagawin muli iyon at ang pangako ay kailangan dito, lalo na dito, dahil ito ang pinakamahalagang bagay.Nasa hapunan sila sa restawran sa mga burol. Kinain na niya ang karamihan ng kanyang pagkain. Naging madali siya at naroroon sa kabila ng

Tinawag ni Savio ang pulong isang Martes ng umaga.Hindi isang pormal na pulong. Hindi siya nagpadala ng calendar invitation o dumaan kay Ada o nagpaayos ng conference room sa pamamagitan ng sarili niyang assistant. Tinawagan niya nang direkta si Sera sa kanyang personal na telepono nang alas-otso kinse at sinabing gusto niya siya at si Dante na pumunta sa ari-arian para sa tanghalian at may gustong pag-usapan.Iyon ang tiyak na parirala. May gustong pag-usapan.Nakilala ni Sera ang kanyang ama sa loob ng dalawampu't anim na taon. Alam niya kung ano ang ibig sabihin ng pariralang iyon. Kinumpirma niya, sinabi kay Dante, at nasa ari-arian nang alas-dose y medya.Hindi nag-aalarma si Savio. Nalaman niya ito agad mula sa kalidad ng kanyang asal nang dumating siya, na siyang maingat na kalidad sa halip na apurahan. Inayos niya ang mesa ng tanghalian sa hardin dahil magandang araw ito para roon, na siyang uri ng desisyong ginagawa ng isang lalaking may sasabihin ngunit hindi apurahang sabi

Napansin niya ito isang Miyerkules.Iniwan niya ang cardigan sa apartment niya nang gabi ng Martes, nakasabit sa silya sa pagbabasa nang binalot niya ang laptop niya at nagpaalam. Nakita niya ito habang lumalabas at hindi niya ito kinuha.Hindi dahil nakalimutan niya. Nakita niya ito at iniwan pa rin.Naisip niya ito sa biyahe pauwi. Magandang cardigan iyon. Hindi niya ito iniwan dahil hindi na ito mahalaga. Iniwan niya ito dahil tamang pakiramdam ang mag-iwan nito at hindi niya sinuri ang damdaming iyon bago siya kumilos dito.Pagsapit ng Biyernes may dala na siyang ibang cardigan sa apartment niya.Ibinalot niya ito sa umaga sa ari-arian nang hindi ito iniisip, kinuha niya ito nang dumating siya, at inilagay sa silya sa pagbabasa sa tabi ng una. Hindi hanggang tumingala siya mula sa kanyang libro dalawampung minuto ang lumipas at nakita ang dalawang cardigan sa silya na napansin niya kung ano ang kanyang ginawa.Hindi niya kinuha ang una. Nagdala siya ng pangalawa.Ang libro ang sus