Todos los capítulos de Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: Capítulo 111 - Capítulo 120

Siya mismo ang gumawa ng kape.Wala pa si Rosa. Sa kanya ang kusina sa unang bahagi ng umaga, ang tiyak na katahimikan ng isang bahay bago pa dumating ang ibang tao upang tumira rito, at sinukat niya ang kape at naghintay habang umaagos ito at ibinuhos sa tasang ginagamit niya mula noong siya ay dalawampu't dalawang taong gulang.Nakatayo siya sa bintana ng kusina.Ginagawa ng hardin ang karaniwan nitong gawain sa umaga. Ang liwanag na sumisilip sa anggulong pumapasok dito sa oras na ito, ang bangkong malapit sa lumang pader na tinatamaan ng maagang sikat ng araw, ang mga bulaklak sa mesa sa loob na sariwa pa mula noong dalawang araw na nakalipas. Ang ari-arian sa paligid niya, matanda at matatag at ganap na pamilyar.Hindi niya sinusuri ang gabi.Hinintay niyang magsimula ang pagsusuri, sa paraang karaniwang nagsisimula ito sa mga oras pagkatapos ng isang mahalagang pangyayari, ang maingat na paglilista ng nangyari at ng kahulugan nito at ng tamang tugon sa kahulugan nito. Napakagali

Nakatayo si Isabella sa gate ng paliparan. Ang bagong lungsod ay naghihintay sa kabilang panig ng linya ng seguridad. Hindi siya tumatakas. Nagpapalipat lang siya. May pagkakaiba iyon.Tahimik siya sa loob ng mga buwan. Naputol ang koneksyon sa Aldric. Nabigo ang kuwento sa pahayagan. Hindi siya nawasak. Basta't wala na lang siyang kahalagahan. Iyon ang pinakakinatatakutan niya.Dumaan sa kanya ang ingay ng terminal. Dumaan ang mga gulong ng maleta. Kumaluskos ang mga anunsyo sa itaas. Naramdaman niya ang strap ng bag niyang sumusuot sa balikat niya. Inayos niya ito. Nanatili ang bigat. Masikip ang tsinelas niya sa sahig na tiles. Tumingin siya sa boarding pass sa kanyang kamay. Tumingin pabalik ang numero ng gate. Hindi pa siya gumagalaw.Naisip niya si Roman. Ang paraan ng pagtingin niya sa kanya noon sa kabila ng mesa. Matalas. Nakatutok. Para bang siya lang ang bagay na sulit tingnan. Naalala niya ang mga hapunan. Ang paraan ng pagbrush ng kamay niya sa kamay niya kapag umaabot si

Pumasok si Sera sa pinto ng maliit na restawran, ang tansong kampana sa itaas nito ay nagbigay ng malumanay na tugtog na nawala sa ilalim ng sigaw ng ulan sa bangketa. Tumulo ang tubig mula sa kanyang buhok at nagguhit ng malamig na landas pababa sa likod ng kanyang leeg bago basain ang kanyang kwelyo. Bago ang lugar, hindi ang unang restawran na napagdaanan nila, hindi ang pangalawa, iyon lang ang natagpuan nilang magkasama sa paglalakad mula sa opisina niya, walang plano, walang reserbasyon, walang inaasahan maliban sa pangangailangang makahanap ng mainit at tahimik na lugar. Isang sulat-kamay na tanda sa bintana ang nangako ng sariwang tinapay araw-araw, at ang amoy ng bawang at lebadura ang humatak sa kanila palayo sa ulan tulad ng isang kamay na inaabot sa pagsalubong.Hinawakan ni Roman ang pinto hanggang sa nakapasok siya, kinuha niya ang kanyang amerikana nang walang tanong. Bahagyang tumama ang kanyang mga daliri sa braso niya kung saan naangat ang manggas niya, isang magaan

Iniisip niya ito sa loob ng mga linggo.Hindi kung paano gagawin ito. Malinaw na iyon mula sa sandaling dumating ang desisyon nang ganap na nabuo: balutin ito, iwan kay Ada sa reception, isang linya sa envelope. Ang kanyang pinagninilayan ay ang timing, at naunawaan niyang walang perpektong timing para sa partikular na bagay na ito. Ang tama lamang na intensyon sa likod ng paggawa nito.Malinaw ang intensyon.Sa kanya ang notebook. Sa kanya ito palagi. Natagpuan niya ito sa nightstand pagkatapos siyang umalis at binasa niya ito at naging pinakamahalagang bagay na kanyang nabasa. Itinago niya ito dahil ang pagtatago ay ang tanging paraan upang mapanatiling malapit ang pang-unawang ibinigay nito sa kanya sa mga buwang pinakakailangan niya ito.Nagawa na nito ang gawain nito.At sa kanya ito.Nakahanap siya ng payak na wrapping paper sa isang drawer ng bagong apartment at binalot niya ang notebook nang maingat at itinali ito ng string. Hindi siya nagsama ng card. Wala siyang isinulat na

Hindi pa siya nakapunta sa bagong apartment.Inilarawan niya ito nang paisa-isa sa nakaraang mga linggo. Ang kusina muna, ang liwanag mula sa bintanang nakaharap sa silangan, ang mas lumang gusali, ang mas mababang kisame. Nakabuo siya ng larawan mula sa paglalarawan. Nakatayo sa pintuan ngayon, natagpuan niyang tumpak ang larawan.Mas mainit kaysa sa penthouse. Hindi lang sa temperatura. Sa tiyak na kalidad ng isang espasyong pinili ng isang taong alam kung ano ang hinahanap sa halip na kung ano ang gustong ipakita. Mga libro sa mga estante sa pagkakasunod-sunod ng isang taong talagang binabasa ang mga ito. Nakikita ang kusina mula sa harapang pinto, na binanggit niya at ngayon ay naunawaan niyang iyon ang punto.Pumasok siya.Tumingin siya sa paligid sa paraang tumitingin siya sa mga silid: komprehensibo at sa loob ng isang minuto, kinukuha ang lahat nang hindi nagmumukhang kinukuha ang anumang bagay.Pinanood siya niyang gawin ito.Kumusta? sabi niya.Tama ito, sabi niya.Tumingin