นางไม่ได้กลับบ้าน?

“พี่เยี่ยนกลับมาแล้ว” มู่ลี่เจินยืนชะเง้ออยู่หน้าประตูพลางตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจ

ประตูนอกจวนแม่ทัพบูรพามีผู้คนออกมาต้อนรับมากมาย ฮูหยินผู้เฒ่า อนุภรรยาทั้งสองและสาวใช้ที่ต่างยืนรอด้วยความเบิกบานใจ เป็นเวลาห้าปีมาแล้วที่ไม่ได้พบกับจ้าวเฟิงเยี่ยน!

ชายหนุ่มควบม้ามาหยุดลงหน้าประตู หลังจากนั้นมู่ลี่เจินก็ปราดเข้ามาหาด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่ารั้งร่างองค์หญิงผิงหยางที่ถือน้ำเย็นฉ่ำให้ก้าวไปข้างหน้าพร้อมๆ กับตนเองที่สำรวจบุตรชายอย่างถี่ถ้วน

“เจ้าไปอยู่ที่นู้นคงจะลำบากมาก” เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดใจ เห็นสภาพอิดโรยของบุตรชายแล้วใครบ้างจะไม่รู้สึกสงสาร

จ้าวเฟิงเยี่ยนเห็นดวงตาอีกฝ่ายสั่นระริก จึงเป็นฝ่ายโค้งตัวลง

“ลูกคำนับท่านแม่”

ฮูหยินผู้เฒ่ายกมือขึ้นแตะศีรษะมันๆ ของอีกฝ่ายเบาๆ

“เข้าไปชำระร่างกายแล้วพักผ่อนเถิด ให้เจินเอ๋อร์และองค์หญิงปรนนิบัติเจ้าให้สบายตัว” ว่าไปแล้วก็ชำเลืองไปยังสะใภ้ทั้งสอง

“เจ้าค่ะ”

มู่ลี่เจินกล่าวเบาๆ อย่างเหนียมอาย ในขณะที่องค์หญิงผิงหยางดูประหม่าอยู่บ้าง

จะไม่ให้ประหม่าได้อย่างไร ในเมื่อแต่งงานได้เพียงคืนเดียวอีกฝ่ายก็นำทัพออกศึกแล้วไม่กลับมาอีกเลย!

จ้าวเฟิงเยี่ยนสั่งให้คนในบ้านนำข้าวของเข้าไปเก็บก่อนที่ตัวเองจะเดินนำเข้าไปโดยมีสตรีรูปงามสองคนเดินขนาบไปคนละข้างโดยไม่พูดอะไร แต่เมื่อเดินผ่านไปจนถึงเรือนหอมหมื่นลี้นัยน์ตาคมวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านไปเรือนบูรพาอย่างรวดเร็ว

แต่ก่อนที่ขาทั้งสองจะก้าวผ่านธรณีประตูไป ร่างสูงก็หยุดลง กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“พวกเจ้าสองคนไปพักเถิด”

“ต...แต่ข้าเต็มใจปรนนิบัติท่านพี่”

องค์หญิงผิงหยางมองมู่ลี่เจินพลางขบริมฝีปากเบาๆ “ข้าเองก็เช่นกัน”

จ้าวเฟิงเยี่ยนสูดลมหายใจ กล่าวอีกประโยค ทว่าครั้งนี้น้ำเสียงกลับดูห้วนตึงราวกับมิให้คนฟังปฏิเสธ

ในที่สุดจ้าวเฟิงเยี่ยนก็เข้ามาภายในเรือนบูรพาคนเดียว เขาถอดเสื้อเกราะเหล็กอันหนักอึ้งวางไว้บนโต๊ะตัวหนึ่ง หลังจากนั้นจึงหยิบสิ่งของชิ้นหนึ่งออกมาจากเสื้อ จับจ้องมันราวกับเป็นสิ่งมหัศจรรย์

ปิ่นเงินประดับด้วยลวดลายเกล็ดหิมะ...

มือหยาบกร้านพลิกไปมาอย่างครุ่นคิด ปิ่นอันนี้ดูคล้ายคลึงกับของของเขาที่บิดาให้มาตั้งแต่วัยเยาว์ ทว่าครั้งหนึ่งเขาได้มอบมันให้อวิ๋นถิงไปแล้ว

จะว่าไปปิ่นปักจะมีลวดลายเหมือนกันบ้างย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก หลังจากวันที่เขียนหนังสือหย่าให้นางวันนั้น เขาก็ต้องไปออกศึกยาวนาน...และหลังจากเคลื่อนกองทัพ เขาก็ไม่ได้ติดตามข่าวเรื่องนางอีก

แต่จะให้เดาก็คงไม่ยากนัก สตรีเช่นนางจะมีที่ไปสักกี่ที่กัน ร่างกายนางอ่อนแอบอบบางถึงเพียงนั้นมีหรือที่จะเดินทางไปเมืองไห่ถังตามลำพัง

“โหวเหย่ขอรับ...”

เสียงทุ้มหนึ่งเรียกขึ้นที่หน้าประตูก่อนจะปรากฏร่างของพ่อบ้านคนหนึ่งยืนก้มหน้าก้มตามองพื้น

“เป็นอย่างไรบ้าง”

“ข้าน้อยสอบถามชาวบ้านแถวนั้น เขาลือกันว่าขุนนางเก่าที่ถูกปลดต่างทยอยออกจากเมืองหลวงไปจนหมด ไม่เว้นคนสกุลอวิ๋นด้วยขอรับ”

จ้าวเฟิงเยี่ยนฟังคำนั้นด้วยใบหน้าที่ไม่สื่ออารมณ์ หลังจากนั้นจึงเข้ามาทิ้งกายนั่งลงบนเตียง เป็นไปได้ว่าหลังจากที่นางถือใบหย่ากลับไปที่บ้านเดิม ครอบครัวของนางตัดสินใจพากันย้ายออกไป

แต่เหตุใดถึงได้รู้สึกวูบในอกน่าแปลกประหลาด...เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วอย่างไร อวิ๋นหยางคงจะได้บทเรียนแสนแพงไปแล้ว หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่คิดจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นอีก

“โหวเหย่ มีคนมาขอพบขอรับ”

ในขณะที่ดวงตาอ่อนล้าพริ้มลง เสียงเรียกที่หน้าประตูก็ดังขึ้นอีกกระแสหนึ่ง เป็นเช่นนั้นจึงได้แต่ตอบรับแล้วผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ชำระร่างกายพอดูสะอาดสะอ้านขึ้นบ้างก่อนจะเดินออกไป

คนที่มาเยือนหาใช่ฉีเหอหรือคนจากวังหลวงอย่างที่คิด

หากแต่ภาพที่เห็นกลับเป็นชายสูงวัยคนหนึ่งนั่งรออยู่ มือทั้งสองบีบเข้าหากัน ดวงตาทั้งคู่เผยแววประกายเจิดจ้าอย่างถึงที่สุด

อวิ๋นหยาง!

เพียงแค่เห็นร่างแม่ทัพบูรพาก้าวเข้ามาหา อีกฝ่ายยืดตัวตรงพร้อมกับโน้มตัวลง

“คารวะโหวเหย่”

จ้าวเฟิงเยี่ยนไม่ตอบอะไร หากแต่ตวัดชายเสื้อนั่งลง ทว่าในใจกลับรู้สึกกระตุกอย่างน่าประหลาด

“ข้าทราบข่าวว่าท่านย้ายออกไปจากเมืองหลวงแล้ว”

อวิ๋นหยางกระตุกยิ้มบาง

“ขอรับ ข้าน้อยพาครอบครัวย้ายออกไปเพราะตั้งใจจะตั้งรกรากฐานใหม่ จนกระทั่งครอบครัวพอลืมตาอ้าปากได้ วันนี้เลยอยากกลับมาเยี่ยมอวิ๋นถิง...” ว่าแล้วดวงตาก็เหม่อเล็กน้อย “ข้าน้อยทราบข่าวว่าโหวเหย่กลับมาแล้ว จึงถือโอกาสมายินดีด้วย”

อวิ๋นหยางยิ้มขมขื่นเล็กน้อย เมื่อเจ็ดปีที่แล้วเขาและภรรยาพยายามใช้ความรู้ที่มีสร้างอาชีพ ทว่าการดำเนินชีวิตในเมืองหลวงกลับลำบากยิ่ง รวมไปถึงระหว่างนั้นเหล่าขุนนางที่ถูกปลดต่างตัดสินใจย้ายไปอาศัยอยู่ตามชนบทบ้าง แถบชานเมืองบ้าง เขาจึงตัดสินใจพาภรรยาและบุตรชายย้ายออกไปโดยไม่ได้แจ้งข่าวให้อวิ๋นถิง

เขาเพียงแต่ฝากจดหมายมาให้อวิ๋นถิงโดยโกหกว่างานยุ่งจนไม่มีเวลามาเยี่ยมเยียนเท่านั้น เพราะเกรงว่าบุตรสาวจะเป็นห่วง

จ้าวเฟิงเยี่ยนที่ได้ยินประโยคแรกหาได้สนใจประโยคที่สองไม่ เขาเพียงนั่งตัวเกร็ง สูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยวาจาคล้ายเลื่อนลอยอยู่บ้าง

“อวิ๋นถิงมิได้อยู่กับท่าน”

“โหวเหย่ล้อเล่นแล้ว ถิงถิงแต่งให้ท่านก็ต้องอยู่ที่จวนแม่ทัพ นางจะไปอยู่กับข้าน้อยได้อย่างไร”