All Chapters of ทนหน่อยทูลหัว มีผัวติดเกม: Chapter 11 - Chapter 20

ติ๊ด ติ๊ดคีย์การ์ดแตะเบา ๆ เพื่อปลดล็อกประตูห้องเปิดออก ความมืดต้อนรับอย่างไร้พิธี ลลิลวางถุงเค้กลงบนโต๊ะ เปิดไฟส้ม ตรงเคาน์เตอร์ ห้องดูโล่งกว่าทุกคืนเธอหยิบเค้กออกมาวาง ก่อนเปิดฝา กลิ่นช็อกโกแลตลอยคลุ้งปะทะจมูก มือบางควานหาไฟแช็กในลิ้นชักก่อนจุดเทียนเล่มเล็ก เทียนที่เธอซื้อติดห้องไว้เผื่อฉุกเฉิน แต่วันนี้มันกลายเป็น เทียนวันเกิด ของเธอเองแสงไฟเล็ก ๆ กะพริบไหว เธอมองเปลวไฟสะท้อนในตา ภาพตอนเด็กในอดีตซ้อนทับ เธอเคยเป่าเทียนกับแม่ในวัยเด็ก ทุกอย่างเรียบง่ายอบอุ่น ไม่ต้องแพง ไม่ต้องหรู ขอแค่มี คน อยู่ด้วยเสียงประตูอีกบานดัง กึกเขาหอบหายใจนิด ๆ เหมือนวิ่งขึ้นบันไดมา มือข้างหนึ่งถือถุงกระดาษ อีกข้างคีบหมวกแก๊ป เขาชะงักทันทีที่เห็นเธอนั่งอยู่กับเทียนเล่มเดียวบนโต๊ะ“ลลิล…”เธอเงยหน้าช้า ๆ ไม่พูด ขอให้สายตาบอกเอง“โอม….” เขากลืนคำ “โอมขอโทษ”คำขอโทษลอยอยู่ในอากาศอย่างเงอะงะ เธอพยักหน้าช้า ๆ “นายชนะไหม”“ชนะ” เขาตอบอย่างระวัง “แต่โอมแพ้ลลิล”มุกของเขาไม่ได้ทำให้เธอหัวเราะเหมือนทุกที เธอเป่าเทียนเบา ๆ แสงค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงกลิ่นควันกรุ่น เธอพูดสั้น ๆ “ฉันขอโทษตัวเองที่หวังเกินไป”“อย่า

คอนโดมิเนียมเสียงฝนหยดใส่ระเบียง โอมเอาซุปขึ้นตั้งอุ่นเบา ๆ บนเตา ลลิลเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งแล้วออกมานั่งที่เคาน์เตอร์ เธอเปิด RINspiration หน้าแรก เขียนหัวข้อ “บ้านที่มีกลิ่นวานิลลา” กับบันทึกสั้น ๆ สองบรรทัดคืนที่ไม่โรแมนติกคือกระดาษดิบมือใครจะช่วยฝนให้เรียบ... ขึ้นอยู่กับใจ“วันนี้อยากดูหนังไหม” เขาถาม “หรืออยากอยู่เงียบ ๆ ฟังเสียงฝนเฉย ๆ”“ฟังเสียงฝน” เธอตอบ “แล้ว…คุย”“ครับ” เขาปิดเตา วางชามซุปสองใบ แล้วนั่งหันหน้าเข้าหาเธอเหมือนตั้งโต๊ะประชุมทีมรัก“เริ่มก่อนเลย” ลลิลวาดนิ้วเป็นวงบนผิวแก้ว “นายมีอะไรอยากบอก”ชายหนุ่มคิดนิดหนึ่ง “โอมอยากบอกว่า ‘ขอบคุณที่ไม่ตัดสินโอมจากคืนเดียว’ และ...อยากขอวิธีรับมือเวลา ‘เมียงอน’ แบบเป็นคู่มือภาคสนามได้ไหม”เธอหัวเราะเบา “คู่มือเหรอ”“ใช่ แบบเป็นข้อ ๆ เลยก็ได้ โอมจะถ่ายเก็บไว้ในมือถือ ห้ามพกตอนแข่งแต่จะเปิดอ่านก่อนแข่งทุกครั้ง” เขาพูดจริงจังจนตลกลลิลพยักหน้า “โอเค งั้น… ข้อหนึ่ง อย่าหายไป ข้อสองอย่าแก้ตัวด้วยคำว่า ‘แป๊บเดียว’ ข้อสาม อย่าพยายามตลกทันที ให้ฟังจนจบก่อน ข้อสี่ ถ้าลลิลบอกไม่อยากคุยให้เขียนโน้ตแทนคำพูด ข้อห้า กอดได้ เมื่

สวนสาธารณะช่วงเย็น เงาไม้ทอดยาวลงบนพื้นหญ้า พ่อแม่ลูกปั่นจักรยานช้า ๆ ลลิลนั่งบนม้านั่งลายไม้ กล้องวางบนตัก ถุงปลาหมึกย่างวางข้าง ๆ โอมเปิดขวดน้ำให้พลางมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี“ลลิล” เขาเรียกเบา ๆ “เห็นลลิลอยู่ตรงนี้นะ”เธอหัน “หืม”“โอมอยากบันทึกคำนี้ไว้ในที่โล่ง ๆ แบบนี้ด้วย…ไม่ใช่พูดแต่ในห้อง” เขายิ้ม “ขอเควสต์ 5/5 ตอนนี้เลย พูดความจริงที่อยากพูดมานาน”“พูดสิ” เธอวางฝาขวดลงโอมช้อนตาเหมือนรวบรวมความกล้า “โอม…รักลลิล” คำพูดเรียบ ไม่มีมุก ไม่มีเอฟเฟกต์ “และจะเรียนรู้ต่อไปว่าต้องรักแบบไหน ถึงไม่ทำให้ลลิลเหงา”ลมเย็นพัดผ่านพอดี ลลิลเงียบสักพักหนึ่งที่ยาวพอให้หัวใจเธอสั่นเล็ก ๆ เธอเงยหน้ามองต้นไม้สูง ก่อนละสายตาหันมาหาเขา “ขอบคุณที่บอกตรง ๆ…ลลิลยังอยากให้เวลาอีกหน่อย แต่-” เธอยกมุมปาก “ลลิลก็กำลังรักอยู่เหมือนกัน”โอมหลุดยิ้มแบบเด็กได้ของเล่น “งั้นเควสต์ 5/5 เคลียร์”“กล้าประกาศเองมาก” เธอส่ายหัว แต่หัวใจเต้นเต้นถี่ระรัวกว่าปกติครู่เดียว โทรศัพท์ของลลิลสั่น ครืดดดด... ชื่อรันเด้งขึ้นมา “อัปเดตไฟล์บรีฟ” เธอพิมพ์ตอบ โอเค เดี๋ยวอ่านตอนค่ำ แล้วเก็บเครื่องมือสี่เหลี่ยมขนาดพอดีมือลงกระเ

โอมทำสิ่งเดียวที่เขาคิดได้ เขาเอื้อมมือมาดึงชามออกช้า ๆ หลังจากสบตาขออนุญาต แล้วกระซิบต่ำ “โอมขอ…ปิดเสียงของโลกภายในแป๊บเดียว แบบไม่ใช่คำแก้ตัว”ยังไม่ทันที่เหตุผลจะห้ามทัน เขาก้าวเข้าใกล้อีกนิดช้า ๆ ชัด ๆ มือหนึ่งประคองแก้มเธออย่างเบาที่สุดเท่าที่ชายตัวโตคนหนึ่งจะทำได้ นิ้วโป้งอีกข้างค่อย ๆ ไล้เลื่อนใต้ใบหู ลลิลชะงักลมหายใจสะดุดชั่วครู่ ตาเบิกโพลงก่อนสายตากะพริบสองครั้ง“ถ้าไม่โอเค ดันโอมออกได้เลยนะ” เขาบอกเสียงแผ่วแต่ดังพอให้ได้ยิน “แค่…โอมอยากให้หัวใจลลิลได้พักจากเสียงคนอื่นสักวินาที”เขาขยับหน้าเข้าไปช้า ๆ ราวกับกลัวทำแก้วบางแตก ปลายจมูกเฉียดกันจนลมหายใจปะทะ อุ่น และในวินาทีที่พันกันระหว่างโกรธกับรัก ระหว่างพิษคำคนกับความจริงสองเรา ริมฝีปากหนาแตะลงบนริมฝีปากบางสีระเรื่ออย่างเบาที่สุดไม่เร่งเร้า ไม่ครอบครอง ไม่หิวกระหาย เพียงแตะ อย่างตั้งใจให้เธอรู้ว่า “ฉันอยู่ตรงนี้”โลกเงียบสนิทราวกับทุกสิ่งหยุดหมุนในชั่วสูดลมหายใจเดียว ลลิลรับรู้ได้ถึงกลิ่นวานิลลาบาง ๆ จากขวดสกัดที่เปิดฝาค้างไว้บนเคาน์เตอร์ ปนกับกลิ่นสบู่หอมสะอาดอ่อน ๆ ของเขา เธอหลับตา ก่อนจะปล่อยตัวเองให้หยุดเจ็บ ตามที่เขาขอริ

ยี่สิบนาทีถัดไป... ลลิลเล่าฉากกลางสายฝน โอมเล่าถึงสูตรพาสต้าแบบใส่เลมอนเปลือกขูด “เปรี้ยวนิด ๆ แก้เลี่ยน เหมือนคำว่า ‘ขอโทษ’ ที่ใส่ให้ความรักไม่เลี่ยน”“พูดมากคะแนนเพิ่ม” เธอหัวเราะทุกอย่างกำลังไหลลื่นไปได้ดี จนเสียงโทรศัพท์ของลลิลดัง ชื่อ รัน ข้อความเด้ง “บรีฟแก้ไขย่อย ขอคุยเสียงห้านาทีได้ไหม”ลลิลชำเลืองโอม เขายกนิ้วโป้ง “รับเลย โอมจะล้างจานอยู่เงียบ ๆ”เธอกดรับ บทสนทนาสั้น ๆ เรื่องเส้นตายและโทนเรื่อง รันยังคงสุภาพเหมือนเดิม แต่ปิดท้ายด้วยประโยคที่ทำให้เส้นประสาทขยับนิดหน่อย “ดีใจที่ได้ร่วมงานอีกครั้งนะ ลลิล คนเก่ง คิดถึงเวลาที่เรานั่งทำงานด้วยกัน”คำว่า คิดถึง ลอยค้างอยู่สองวินาทีในสาย ก่อนถูกตัดด้วยเสียง ติ๊ด เธอวางโทรศัพท์คว่ำหน้าจอลงบนโต๊ะทำงาน หันมาเจอแผ่นหลังกว้างของแฟนหนุ่ม เขายังล้างจานตาม ปกติ ไม่เปลี่ยนสีหน้า“เมื่อกี้…” เธอเกริ่น“โอมได้ยิน” เขาตอบน้ำเสียงเรียบนิ่ง “เขาพูดสุภาพ แต่ถ้าลลิลไม่สบายใจ โอมอยู่ตรงนี้นะ”“ลลิลโอเค” ใบหน้าหวานยิ้มบาง “เราเป็นพาร์ตเนอร์งานจริง ๆ และ…ลลิลกำลังมีคนของลลิล”โอมเงียบไปชั่วครู่ แค่พอได้ยินคำว่า คนของลลิล กลับจุดไฟเล็ก ๆ ในหน้าอก เขาหั