All Chapters of ทนหน่อยทูลหัว มีผัวติดเกม: Chapter 41 - Chapter 50

ค่ำวันศุกร์ฟ้าที่กรุงเทพฯ ยังไม่มืดสนิท แต่ไฟในตึกสูงเปิดพร่างพราวราวกับจะบอกว่า คืนนี้ไม่ใช่คืนธรรมดาบริษัทของเพื่อนร่วมงานฉันจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ รวมรุ่นมหาวิทยาลัย มีทั้งเพื่อนเก่า คนรู้จักเก่า…รวมถึง แฟนเก่า ที่ไม่อยากเจอที่สุด รันฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งตอนเพื่อนส่งข้อความมาชวน“มาเถอะลลิล! เพื่อนทุกคนมากันหมดเลย รันก็จะมาด้วยนะ”ใช่…เขาก็จะมาและฉันรู้ว่า สงครามเงียบอาจกำลังเริ่มขึ้น โดยที่ไม่มีใครตั้งใจจะจุดไฟมันขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ“ไปงานเลี้ยงเพื่อนเก่า?”โอมถามขณะกดปิดจอเกมหลังซ้อมเสร็จตอนหัวค่ำ“อือ” ฉันตอบพลางม้วนปลายโอมเล่นเบา ๆ“รันจะไปด้วย” เขาพูดทันที ไม่ต้องให้ฉันบอก“รู้ได้ไง?”“โอมเห็นในสตอรี่เพื่อนลลิล…มีชื่อเขาแท็กอยู่” เขาเท้าคางกับพนักเก้าอี้ “แล้วลลิลคิดว่า โอมจะให้ลลิลไปคนเดียวไหม?”ฉันเลิกคิ้ว “นาย…จะไปด้วยเหรอ?”เขายิ้มมุมปากแบบกวน ๆ แต่แฝงด้วยความจริงจัง “ก็แน่สิ โอมจะไปยืนข้างลลิลในฐานะ คนปัจจุบัน ไม่ใช่คนที่เงียบอยู่ข้างหลัง”“นี่มันฟังดูเหมือนนายจะไปเปิดศึก” ฉันขำเบา ๆ“ไม่เปิดศึกหรอก…” เขาลุกขึ้น “แต่ถ้าจะมีสงครามเงียบ โอมก็จะยืนอยู่ฝั่งลลิล”ร้านอาหารที่เพื่

เสียงคลิกเมาส์ ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก และเสียงหูฟังแตกเบา ๆ ดังเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจฉันที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ…สามทุ่มตรง เวลาประจำของโอม เขาจะนั่งหน้าคอมพิมเตอร์เปิดเกม ล็อกอินเข้าทีม แชตกับเพื่อนร่วมทีมที่ฉันไม่รู้จักทั้งหมด และ “หายไปจากโลกของฉัน” อย่างน้อยสามชั่วโมงฉันไม่ได้เกลียดเกม…แต่วันนี้มัน ไม่เหมือนเดิมมันไม่เหมือนคืนปกติที่ฉันนั่งเขียนต้นฉบับ หรือดูซีรีส์คนเดียวข้างโซฟาไม่เหมือนวันที่ฉันยิ้มแล้วบอกตัวเองว่า เข้าใจเขาแล้วไม่เหมือนเพราะ…หัวใจฉันมันกำลังเหนื่อย“อีกแมตช์เดียว”ประโยคนี้ ฉันได้ยินจากปากเขามาเป็นร้อยรอบ แต่วันนี้…แค่คำว่า “อีกแมตช์เดียว” ของเขา มันเหมือนการบอกว่า“เธอรอไปก่อนนะ เกมสำคัญกว่า”เวลา 22:45 น. เขายังอยู่หน้าคอม สายตาจดจ่อ เสียงหัวเราะกับเพื่อนดังลอดออกมาเบา ๆ จากไมค์ฉันนั่งอยู่บนโซฟา…แก้วน้ำบนโต๊ะเย็นสนิท โทรศัพท์ในมือตั้งแต่สองทุ่มจนตอนนี้ก็ยังไม่มีแม้แต่คำว่า “พักแป๊บ” จากเขาเมื่อก่อนฉันบอกตัวเองว่า “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่” แต่วันนี้ …น้ำตาเริ่มร้อนขึ้นในขอบตาโดยไม่รู้ตัวไม่ใช่เพราะเขาไม่รักแต่เพราะฉันรู้สึกว่า ตัวเองถูกวางไว้ข้างหลัง“ลลิล”เ

“ผู้หญิงบางคนไม่ได้อยากได้ความรัก…เธอแค่ไม่ชอบเห็นคนอื่นได้ในสิ่งที่เธอไม่มี”พลอยใส…ชื่อที่ฉันไม่ได้อยากได้ยินบ่อย ๆ ในชีวิต แต่พักหลัง ๆ กลับโผล่เข้าหูถี่กว่าการแจ้งเตือนในมือถือเสียอีกพลอยใสเป็นเพื่อนร่วมงานของโอมหรือจะเรียกว่า คนที่แอบชอบโอม มานานก็คงไม่ผิดเธอเป็นสาวสวย หุ่นดี หน้าคม ขี้เล่นนิด ๆ และ กล้าพูดกล้าแสดงออกกับผู้ชายที่เธอชอบแบบไม่ปิดบังและใช่…เธอชอบโอมอย่างเปิดเผย“โอม~ เมื่อวานเล่นเกมเก่งมากเลยอะ”“ถ้าว่างเมื่อไหร่ ไปเล่นกับเค้าบ้างสิ”“เมื่อวานมีแมตช์ตอนดึกนะ ทำไมไม่ตอบแชตเค้าเลยอ่าา~”ทุกประโยคของพลอยใส ที่คนอื่นอาจมองว่าแค่ล้อเล่นแต่สำหรับ “เมีย” ที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ มันเหมือนเป็นเสียง จุดชนวนวันนั้นโอมมีงานเปิดตัวโพรเจกต์เกมใหม่กับทีม ซึ่งแน่นอนว่าพลอยใสก็เป็นหนึ่งในทีมซัปพอร์ตบรรยากาศงานดูปกติ คนเดินพลุกพล่าน มีบูธเกมตั้งเรียงเต็มไปหมด เสียงเพลง เสียงประกาศ เสียงแชะกล้องถ่ายรูปดังตลอดฉันไม่ได้อยากมาในฐานะแฟนที่ “คอยจับผิด” อะไรฉันแค่มาให้กำลังใจเขา เพราะนี่คืออีกหนึ่งก้าวสำคัญของทีมแต่แล้ว…เธอก็ปรากฏตัวพลอยใสเดินเข้ามาในชุดกระโปรงรัดรูปเรียบ ๆ แต่ดูเด

“สำหรับเขา เกมสำคัญ…แต่สำหรับฉัน เขาสำคัญกว่าเกมทุกเกมที่เคยเล่น”เสียงแป้นพิมพ์ และเสียงคลิกเมาส์ดังรัวเป็นจังหวะเดียว กับหัวใจฉันที่เริ่มสั่นไหว ไม่ใช่เพราะโรแมนติก แต่เพราะ “เกมที่เขารัก” กำลังเจ๊งแบบไม่ทันตั้งตัวค่ำคืนนั้น โอมมีแมตช์สำคัญที่สุดในรอบเดือน เป็นรอบคัดเลือกสำหรับทัวร์นาเมนต์ใหญ่ ที่ทีมของเขาซ้อมกันมาหลายสัปดาห์เขากดดิสคอร์ด เปิดไมค์เข้าทีม เสียงเพื่อน ๆ ตะโกนโวยวายเหมือนอยู่ในสนามแข่งจริง“แม่งงงง! แลคอีกแล้วเว้ยยย!!”“เซิร์ฟเวอร์พังเหรอวะ!”“ไม่จริงใช่ไหม โอ้มมมมมมมมมม!!”ฉันยืนอยู่ข้างหลังโซฟา มองจอคอมขนาดยี่สิบเจ็ดนิ้วที่เขากำลังเล่นอย่างเคร่งเครียด ใบหน้าเขาตึงเครียด สายตานิ่ง ขมวดคิ้วจนแทบจะผูกกันเป็นปม“ลลิล อย่ามายุ่งตอนนี้นะ”เขาพูดเสียงต่ำ ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ขยับเข้าไป“ฉันแค่จะเอาน้ำให้” ฉันวางแก้วน้ำไว้ข้างโต๊ะเบา ๆ แล้วถอยออกมาเหมือนคนแอบแมตช์นั้น กำลังจะเป็นโอกาสครั้งใหญ่ของทีมเขาแต่เหมือนฟ้าแกล้ง…ระบบเกมดันล่มกลางแมตช์ภาพบนหน้าจอเริ่มกระตุก เสียงเพื่อนในทีมแตกเป็นห้วง ๆ และในที่สุด เกมก็หลุดออกจากระบบทั้งหมดเหมือนทั้งโลกหยุดหมุนชั่ววินาที“เชี่ยยยย

“ความรักที่ต้องแย่งกัน…มันไม่ใช่ความรัก แต่เป็นสนามรบความรักที่แท้จริง…มันเป็นพื้นที่ที่เรายืนข้างกัน โดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาแย่ง”หลังจากเรื่องราวเกมพัง และคำสารภาพกลางดราม่าของโอม ฉันคิดว่าเราได้เดินมาถึงอีกจุดหนึ่งของความสัมพันธ์แล้ว จุดที่ฉันไม่รู้สึกว่า ต้องแข่งกับเกม อีกต่อไป เพราะเขา…กำลังเรียนรู้ที่จะ “รักทั้งเกม และรักฉัน” อย่างสมดุลช่วงหลัง ๆ นี้ เขาเริ่มแบ่งเวลาเป็น– ซ้อมเกมกับทีม– เล่นขำ ๆ กับเพื่อน– และ “เวลาเรา”เขาไม่ได้สัญญา ไม่ได้พูดคำหวานเวอร์ ๆ อะไร แต่ทุกวัน เขาก็ทำให้เห็น…ว่าเขาเลือก ใส่ฉันไว้ในชีวิตจริง ๆเช้าวันเสาร์ เรามีแผนไปเที่ยวต่างจังหวัดกันแค่สองคน นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขา ปิดคอมด้วยมือที่ไม่ลังเล“นายแน่ใจนะ ว่าวันนี้ไม่มีแข่ง ไม่มีซ้อม ไม่มีสตรีม” ฉันถามย้ำตอนที่เขายัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋า“แน่ใจครับ เมีย” เขาตอบพร้อมยักคิ้วกวน ๆ“อย่ามายักคิ้วนะ” ฉันตีแขนเขาเบา ๆ “ฉันแค่กลัวนายจะทิ้งฉันกลางทางแล้วบอกว่า ขออีกแมตช์เดียว”“โอเค โอมยอมรับว่าเมื่อก่อนเคยพูดแบบนั้น” เขายิ้มขำ “แต่ตอนนี้ไม่แล้ว…โอมเลิกทำให้ลลิลรู้สึกว่าต้องแย่ง โอมกับเกมแล้วนะ