All Chapters of ทนหน่อยทูลหัว มีผัวติดเกม: Chapter 21 - Chapter 30

ฉันตั้งชื่อไฟล์งานในโน้ตบุ๊กว่า แฟน(ติดเกม)ของฉัน.docx แล้วนั่งมองเคอร์เซอร์กะพริบอยู่กลางจอเหมือนจังหวะหัวใจที่ยังลังเล ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเขียนด้วยน้ำเสียงแบบไหน ประชดประชัน ขมขื่น หรืออบอุ่นตรงไปตรงมากลิ่นวานิลลาจาง ๆ จากคุกกี้เมื่อคืนยังลอยอยู่ในอากาศ ราวกับเสียงกระซิบว่า “ค่อย ๆ เขียนก็ได้” ส่วนตัวจริงของ แฟน(ติดเกม) กำลังนั่งอยู่ที่พื้นระเบียงคอนโดมิเนียม เอื้อมมือจัดช่อดอกยิปโซ่ให้ยืนตรงในขวดแก้วสูงอย่างใจเย็น มือใหญ่เงอะงะแต่ตั้งใจ ฉันมองแล้วเผลอยิ้ม ก่อนละสายตากลับเข้าเอกสารแฟน (ติดเกม) ของฉัน คือผู้ชายที่เคยวางฉันไว้ข้างคีย์บอร์ดเราเริ่มจากคำว่า “ทนหน่อยทูนหัว” ที่เคยเป็นแผลแล้วค่อย ๆ เปลี่ยนมันให้เป็นสายคาดหัวใจบอกกันว่า “เห็นเธออยู่ตรงนี้นะ” ก่อนทุกคำที่ขอเวลาฉันพิมพ์สี่บรรทัดแรกแล้วหยุดเหมือนจะได้จังหวะ เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับ มันคือบทเรียนที่ฉันอยากเล่า ทั้งให้ผู้อ่าน และให้ คนข้างนอกจอนั้น ที่เข้ามาในชีวิตฉันมากขึ้นทุกวัน“ลลิลนักเขียน” เสียงทุ้มข้างระเบียงดังพอให้ได้ยิน โอมชะโงกหน้ามายิ้ม “ให้ผู้ช่วยชงกาแฟไหม หัวจะได้โล่ง”“เอา” ฉันตอบ “หวานน้อยมาก ๆ”“รับคำสั่งคร

ในตอนเช้าเริ่มต้นวันใหม่ ครัวเล็ก ๆ เริ่มทำหน้าที่ก่อนแสงแดด ข้าวต้มหมูสับใส่ขิงถูกทิ้งวางบนเตา กลิ่นขิงอุ่นพุ่งชนจมูกจนเธอตื่นเต็มตา โอมในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสีเทาหันมา ติ๊ง ดีดนิ้วพลางส่งยิ้ม “เช้านี้บริการลูกค้าวีไอพีเจ้าประจำ พร้อมเพิ่มท็อปปิงไข่ลวกเลือกแบบสุกหรือไม่สุกก็ได้”“เอาแบบไม่สุกมาก” ร่างเล็กทำหน้าจริงจัง “และกาแฟนม หวานน้อยมาก ๆ”“เห็นเธออยู่ตรงนี้นะ ห้านาทีเสิร์ฟครับลลิลลูกค้า” เขาตั้งเวลาหน้าจอโทรศัพท์ โหมดเครื่องบินเปิดแล้ว เขาวางคว่ำไว้บนชั้นวางอย่างตั้งใจ จนเธอไม่อาจละสายตาได้“มองอะไรขนาดนั้น” เขาหัวเราะ ยื่นชามข้าวต้มมาให้ “เขินเหรอ”“ลลิลไม่ได้เขิน ลลิล…ชื่นชมการตรงต่อเวลา” เธอยกช้อนขึ้น แตะไข่แดงที่สั่นใสแล้วคลุกเข้ากับน้ำซุป “อืม อร่อย”“เขินครั้งที่ 1 บันทึก” เขาชูปากกาเหมือนถือดาบ“ใครบอกว่าลลิลเขิน” เธอทำเสียงสูง แต่แก้มอุ่นวาบตามแพตเทิร์นที่หนีไม่ค่อยรอดหลังอาหารมื้อเช้า โอมยืนอ่านประกาศคอนโดมิเนียมเรื่องน้ำหยุดจ่ายพรุ่งนี้อีกครั้ง แล้วลากถังพลาสติกเล็ก ๆ มาวางหน้าห้องน้ำ “ภารกิจสำรองน้ำไว้ก่อนเข้านอน เช็กลิสต์ไว้ท้ายวันนะ” เขาพึมพำเหมือนบริหารโครง

เสียงเกมเริ่มดัง คีย์บอร์ดของโอมคลิกเป็นจังหวะ เหมือนนิ้วเขาเต้นบนสนามรบ ดวงตาที่เวลาปกติดูเฉยชา ตอนนี้กลายเป็นแววตาเฉียบคมจริงจัง ทว่ามุมปากยังคงยกนิด ๆ แบบคนที่กำลังมีความสุข“นี่เรียกว่าอะไร” เธอชี้ไปที่ตัวละครบนจอ“สกิลแรก” เขาตอบทันที “มันจะบัฟสปีดเคลื่อนที่ แล้วโอมจะใช้สกิลสองต่อเพื่อปิดจังหวะ”“แล้วนั่น…ที่กะพริบข้างจอ”“คูลดาวน์” เขาตอบพร้อมหันมายิ้ม “ถามได้เรื่อย ๆ นะ โอมชอบเวลาลลิลสนใจ”ลลิลเบือนหน้าเล็กน้อย ไม่อยากให้เขารู้ว่าใจมันกำลังเต้นแรงเกมดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่เขาทำคะแนนหรือรอดจากสถานการณ์เฉียดตาย เพื่อนในทีมจะส่งเสียงโวยวาย ส่วนเขาจะหันมามองเธอ ก่อน มองจอเสมอ เพื่อตรวจสอบว่า ลลิลยังอยู่ตรงนี้ลลิลไม่ใช่คนเล่นเกม แต่การได้เห็นโลกของเขาผ่านจอ ได้ยินเสียงหัวเราะ เสียงเพื่อน และได้เห็นสีหน้าโอมเวลาอยู่ในที่ของตัวเอง มันกลับ…อบอุ่นอย่างประหลาด“เวลาเล่นแล้วนายดูเท่กว่าปกติแฮะ” เธอพูดเบา ๆ ไม่รู้ว่าเผลอพูดออกมาดังแค่ไหนเขาหันมาทันที “พูดใหม่อีกทีดิ”“ไม่พูดแล้ว” ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ“โอมจะถือว่าเป็นเขินครั้งที่ 10 ของเดือน” เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับไปเล่นเกมเห

บรรยากาศในตอนเย็น โอมรับเธอที่ล็อบบีคอนโดมิเนียมตึกสำนักงานด้วยเสื้อเชิ้ตสีควันบุหรี่พับแขนขึ้นนิด ๆ แบบไม่ตั้งใจ แต่กลับดูเรียบร้อยมากกว่าทุกครั้ง เขาถือร่มคันเดิม รออย่างเงียบ ๆ“วันนี้แต่งหล่อ” เธอแซว“ไปพบผู้มีอิทธิพลในวงการ” เขายักคิ้ว “และมีภารกิจชี้แจง ‘สถานะ’ กับคนสองสามคนที่ควรรู้”“สถานะอะไรของใคร” เธอเลิกคิ้วแกล้ง ๆ ทั้งที่หัวใจ เต้นแรงอยู่แล้ว“สถานะโอม = แฟน (ติดเกม) ของลลิล” เขาอ่านเหมือนยื่นสคริปต์คอลเซนเตอร์ “ติดเฉพาะเกม ไม่ติดคนอื่น”“คนบ้า” เธอหัวเราะคิกคัก หายใจเข้าลึกแบบสบายทั้งคู่เดินไปร้านอาหารหัวมุมซอย ร้านแรกที่ครั้งหนึ่งเคยกลายเป็นสนามรบเงียบ ๆ ท่ามกลางเทียนวันเกิดที่ไม่เคยถูกจุดจนสุดแท่ง วันนี้โต๊ะมุมเดิมว่างพอดี พนักงานจำได้ ยิ้มให้อย่างสนิทขึ้น“กลับมาอีกแล้วนะคะ”“ครับ” โอมตอบ “ร้านนี้เป็นจุดเช็กพอยต์”อาหารมาเร็วอย่างคุ้นเคย ซุปเผ็ดหอมพริกคั่วคลอไอร้อน ลลิลตะกุยผักในชามอย่างอารมณ์ดี โอมมองแล้วก็หัวเราะ “คืนนี้ไม่มีนัดซ้อมนะ”“ไม่ต้องรายงานก็ได้” เธอยิ้ม “แต่ขอบคุณที่ไม่หายไป”“โอมอยากวางภาพนี้ไว้ในหัว…เวลาเพื่อนชวนเลต” เขาพูดจริง “จะได้ปฏิเสธง่ายขึ้น เพร

คอนโดมิเนียมดวงอาทิตย์ลาลับเพื่อพักผ่อน ฟ้าเปลี่ยนสีเป็นมืดสลัว ร่างสูงโปร่งเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดหลวม ๆ เดินเท้าเปล่าบนพื้นไม้ลามิเนตมาจนถึงโซฟา พร้อมกลิ่นหอมชาเอิร์ลเกรย์ ยื่นแก้วให้ “รับไปก่อน แล้วค่อยเล่า”ฉันเล่าบางอย่างที่แวบเข้ามาในหัว ทั้งคำว่า “ธรรมดา” ทั้งอินบ็อกซ์ “ระวังด้วย” เขาฟัง…เงียบและจริง ไม่เอ่ยแทรก ไม่มีท่าทีตลกเพื่อกลบเกลื่อน บรรยากาศเต็มไปด้วยความจริงจัง จนฉันเล่าเองได้จนจบ“พอไหม” เขาถามเบา ๆ เมื่อฉันหยุด“พอ” ฉันพยักหน้า “ฉันไม่ได้อยากให้ใคร ๆ บอกว่าฉันสวยหรือพิเศษ ฉันแค่อยากให้คนที่ยืนข้างฉัน…เห็นฉันจริง ๆ”เขาวางแก้วลง ขยับมาใกล้ก่อนมือหนาจะยื่นมาจับมือฉันไว้หลวม ๆ “เห็นเธออยู่ตรงนี้นะ และเห็นตั้งแต่ก่อนเวทีเปิดไฟ”“ดีแล้ว” ฉันยิ้ม “เพราะ ผู้หญิงของเกมเมอร์ ไม่ได้อยากเป็นไฟเวที แสงมันร้อน ฉันอยากเป็นแค่คนที่นั่งตรงนี้ แล้วนายหันมามองทั้งตอนที่ชนะและตอนแพ้เหมือน ๆ กัน”“ตกลง” เขายิ้มจนตาหยี “และโอมขอเพิ่ม... ถ้าโอมเผลอหันมาช้าเกินไป ให้เตือนด้วยคำสั้น ๆ AFK for Love โอมจะออกจากเกมทันทีเท่าที่ทำได้”“ไม่ต้องถึงขั้นทันทีทุกครั้งก็ได้” ฉันหัวเราะ “ขอ ‘ตามเวลา’ ก็พ