جميع فصول : الفصل -الفصل 10

เสียงคลิกเมาส์และเสียงตะโกนของผู้ชายคนหนึ่งระหว่างคอลเกมดังขึ้นแทบทุกสองนาที…“ไอ้เหี้ย! ยิงให้มันโดนสิวะ!”“โห่…ไอ้สัตว์ จะตายอยู่แล้ว!!”“เฮ้ย ๆ ๆ ๆ กูแบกเองก็ได้!”เสียงนั้นดังทะลุกำแพงห้องนอนออกมาจน ลลิล ที่นั่งทำงานอยู่ในห้องรับแขกอดที่จะถอนหายใจพรืดยาวไม่ได้ ไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไรของวันแล้ว“อีกแล้ว…” ฉันบ่นกับตัวเองลำพังเบา ๆ มือบางยังคงกดแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์บนโต๊ะเป็นจังหวะอย่างเบื่อหน่ายตอนนี้เกือบสามทุ่ม…และนี่คือชั่วโมงที่โอม แฟนหนุ่มของฉัน ฮีกำลังเข้าสู่โหมด “โลกนี้ไม่สำคัญ ตอนนี้มีแค่เกมและทีมเท่านั้น”เวลาสามทุ่มตรง… เหมือนตั้งนาฬิกาปลุกไว้ในหัวเขาจะนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องโปรดที่จัดสเปกแรงสำหรับลุยศึกในทุกเกม พลางจัดท่าจัดทาง เตรียมอุปกรณ์สำคัญ มือหนาเอื้อมไปจับหูฟังที่มีแสงไฟนีออนสะท้อนแสงสีสวยมาครอบหู เตรียมลงสนามสู้รบกับเหล่าเกมเมอร์ออนไลน์และหลังจากนั้นเวลาอีกสามสี่ชั่วโมง… เขาจะไม่หันมาสนใจเลยว่าโลกนี้จะมีแฟนสาวคนสวนอย่างฉันอยู่ด้วยหรือไม่“ถ้าเกิดบ้านไฟไหม้นะ… ฉันเชื่อเลยว่าซีพียู คือสิ่งแรกที่เขาจะหิ้วหนีแทนที่จะหิ้วฉันออกมา”ลลิลพึมพำ ก่อนจะยกกาแฟเมนูโปร

“บอกว่าไม่ต้องมารับก็ได้…”เสียงบ่นเบา ๆ ของ ลลิลดา ดังขึ้นขณะที่ก้าวออกจากลิฟต์กระจกหน้าบริษัท ใบหน้าเรียวซ่อนความเขินไว้ภายใต้สีหน้าที่แกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ทั้งที่จริง ๆ ข้างในหัวใจกำลังเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะภาพของ โอม ที่ยืนพิงรถยนต์ส่วนบุคคลสีดำอยู่ตรงหน้าทางออกบริษัท สวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนธรรมดา ๆ แต่กลับดูเท่จนใครผ่านไปมาก็ต้องเหลียวมอง ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนสปอตไลต์สาดใส่กลางวันแสก ๆโอมไม่ใช้ผู้ชายที่แต่งตัวจัดจ้านหรือหรูหราอะไรเลย แทบจะดูธรรมดา ๆ เสียด้วยซ้ำ แต่ด้วยความนิ่งสุขุม ความสูงที่มากถึงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนฯ รูปร่างดีฉบับครูสอนว่ายน้ำที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ความคูลแบบธรรมชาติของเขานั่นแหละ…เป็นเสน่ห์ที่ไม่ต้องพยายามเขาโบกมือเรียกฉันเบา ๆ แล้วเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับให้เหมือนเป็นเรื่องปกติ“มานี่ดิ เมีย~”“อย่าเรียกแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นได้ไหม!” เธอขมวดคิ้วใส่ทันที แม้เสียงจะไม่ได้ดังมากนัก แต่แววตาหงุดหงิดมีเต็มร้อย“ก็เมียโอมจริง ๆ นี่” เขายิ้มขี้เล่น ใบหน้าเรียบนิ่งนิด ๆ แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นมุมหนึ่ง ยิ้มแบบที่ฉันแพ้เขาไปทุกที“ไม่ใช่!” ลลิลตอบกลับทันที แล้วรีบ

สี่ทุ่มสิบห้าแกรก ประตูห้องโอมเปิดออกพร้อมเสียงเท้าเบาก้าวอย่างระแวดระวัง “ลลิล...”หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองช้า ๆ แววตานิ่งอย่างควบคุม “จบยัง”“จบแล้ว โอม MVP-” เขาชะงักเมื่อเห็นหน้าร่างบางตรงหน้า “เอ่อ… ขอโทษ”“ขอโทษเรื่องอะไรล่ะ” น้ำเสียงลลิลเรียบนิ่งดูเฉยชาจนน่ากลัว“ที่ผิดสัญญา… แต่ทีมมันขาดโอมไม่ได้จริง ๆ” ชายหนุ่มขยับเข้าใกล้ ยกมือเกาศีรษะอย่างรู้สึกผิด “โอมรีบสุด ๆแล้วนะ”“รีบ?” ลลิลหัวเราะในลำคอ “รีบจนเทียนดับ อาหารเย็นชืด บราวนี่แข็ง ขอบคุณนะ”เงียบ… มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องที่กำลังทำงานเขามองโต๊ะอาหาร เห็นเทียนที่เหลือแค่ก้อนไขมัน เอียงคอเล็กน้อยเหมือนเพิ่งตระหนักว่าคนตรงหน้าเตรียมทุกอย่างไว้ขนาดไหน “ลลิล โอม-”“นายจะพูดว่าอะไรต่อดีล่ะ” เธอวางส้อมลงเบา ๆ “ว่าเกมก็แค่คืนนี้ ว่าทีมต้องครบ ว่าเป็นไฟนอล ว่าแป๊บเดียว ว่าเดี๋ยวจะชดเชย… ฉันท่องได้แล้วนะประโยคพวกนี้”“งั้น…โอมจะไม่พูดซ้ำ” เขาเงียบไปชั่วครู่ ริมฝีปากเม้มแน่น “โอมผิด โอมเห็นแก่ตัว โอมทำลลิลผิดหวัง”ฉันไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำนี้ตรง ๆ จากปากผู้ชายอย่างเขา พลางเม้มปาก ใจเจ้ากรรมนุ่มลงชั่ววูบ แต่ก็รีบตั้งกำแพง “รู

รุ่งเช้าบรรยากาศบนรถไฟฟ้าในตอนเช้าแน่นขนัดด้วยผู้คนตามปกติ กลิ่นกาแฟ กระดาษเอกสาร น้ำหอมจากหลากหลายแรนด์ปะปนกัน โอมยืนกันหลังให้แฟนสาว มือหนาค่อย ๆ แบจับราวเหนือศีรษะ ขณะที่มืออีกข้างจับสายสะพายกระเป๋าเธอไว้ไม่ให้แกว่งกระแทกคนอื่น“ไม่ต้องจับก็ได้ เดี๋ยวตกสถานีแล้วลากไม่ทัน” เธอหัวเราะคิก“โอมไม่ได้จับกระเป๋า โอมจับเจ้าของกระเป๋าต่างหาก” เขาเอนตัวลงมากระซิบข้างใบหู แค่พอให้ได้ยินกันสองคน “ทนหน่อยทูนหัว รถมันเบียด”เธอปรายตาขึ้นมองค้อน แต่เผลอกัดริมฝีปากกลั้นยิ้มสัญญาณรถไฟดัง ปิ๊ง ก่อนประตูจะเลื่อนเปิดที่สถานีชานชาลาใกล้บริษัทเธอ เขายื่นมือมารับเหมือนเดิม “ลงก่อน เดี๋ยวคนชน”“ขอบคุณ” เธอพูดสั้น ๆ เดินออกมายืนริมทาง เช็กรองเท้าก่อนเงยขึ้น ใบหน้าของโอมอยู่ตรงหน้าใกล้เกินกว่าจะตั้งตัวได้ เขายิ้มบาง ๆ“เย็นนี้ให้ไปรับไหม”“ไม่ต้อง” เธอส่ายหัว “วันนี้มีประชุมกับทีมต่อ ไปละ”“โอเค” เขาพยักหน้าไม่เซ้าซี้ “ถ้าเหนื่อยมากบอกนะ เดี๋ยวส่งของหวานไปปลอบใจ ทนหน่อยทูนหัว”“พอ! หยุดเรียกคำนี้!” เธอแสร้งดุ แต่รอยยิ้มยังค้างอยู่ตรงมุมปากเขายกมือทำท่ารูดซิปปาก “ครับ ๆ ตั้งใจทำงานนะครับคนเก่ง”เธอเดินไป

เช้าวันอังคารวันธรรมดาที่ดูไม่พิเศษสำหรับใครทั้งนั้น ยกเว้น ลลิลเธอวางโทรศัพท์ลงข้างหมอนหลังปิดเสียงปลุกครบรอบสามครั้งติดกัน แล้วยิ้มจาง ๆ กับตัวเองตอนเห็นเลขวันที่บนจอ21 ตัวเลขที่เธอผูกพันตั้งแต่เด็ก เพราะเป็นวันเกิดของตัวเองเธอพลิกตัวหันไปทางซ้าย เตียงกลับว่างเปล่า เสียงน้ำจากห้องน้ำดังเป็นจังหวะ แฟนหนุ่มกำลังอาบน้ำ เธอลุกขึ้นนั่ง ลูบโอมตัวเองลวก ๆ พลางเหล่มองสติกเกอร์เล็ก ๆ ที่เขาแปะไว้ตรงกระจกโต๊ะเครื่องแป้งเมื่อสองวันก่อน“เดตไนต์ศุกร์ที่สอง ห้าม ‘แป๊บเดียว’ เกิน 20 นาที มื้อเช้าเสิร์ฟถึงเตียง : 1/2 ทนหน่อยทูนหัว... โอมกำลังหัดเป็นคนดี”เธอหัวเราะหึในลำคอ แม้คำว่า ทนหน่อยทูนหัว จะทำให้หน้าอุ่นทุกครั้งที่ได้ยิน แต่วันนี้ลลิลอยากได้อะไรมากกว่าคำพูด นั่นคือ เวลาไม่ได้อยากฉลองใหญ่โต ไม่อยากดอกไม้ช่อใหญ่ หรือของขวัญชิ้นโตราคาแพง แค่อยากนั่งกินเค้กง่าย ๆ ชิ้นเล็ก ๆด้วยกันหลังเลิกงาน ถ่ายรูปฟิล์มสองสามใบไว้ดูตอนแก่ เท่านี้จริง ๆแกรก...ประตูห้องน้ำเปิดออก ไอน้ำอุ่นพวยพุ่ง ชายตัวโตเปลือยท่อนบน ผ้าขนหนูผืนกำลังพอดีสีขาวพันรอบเอวเดินออกมาพลางเช็ดโอมที่เปียกหมาด ๆ พร้อมกลิ่นสบู่สะอา