บททั้งหมดของ ราคะสามบุปผา: บทที่ 71 - บทที่ 80

หลังจากการประชุมเช้าอันวุ่นวายสิ้นสุดลง เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างก็ทยอยแยกย้าย เห็นจะมีเพียงผู้สำเร็จราชการอย่างจางจื่อรุ่ยที่ถูกรั้งไว้เพียงผู้เดียว“ราชครูจาง ฝ่าบาทรอท่านอยู่ที่ห้องทรงพระอักษร โปรดตามข้าน้อยมาทางนี้ขอรับ” “รบกวนฝูกงกงแล้ว” “มิกล้า ๆ” ขันทีคนสนิทข้างพระวรกายหลงเสียนฮ่องเต้กล่าวเกรงใจค้อมกายด้วยความเคารพ เขารู้ดีว่านายเหนือหัวให้ความสำคัญกับคนผู้นี้มากเพียงใด หากตนไม่ล่วงเกินได้ก็จะเป็นการดีที่สุด“กระหม่อมถวายพระพรฝ่าบาท” “ระหว่างเราไม่จำเป็นต้องมากพิธี ท่านนั่งลงก่อนเถอะ” เสียนฮ่องเต้ประทับลงบนเก้าอี้หลังโต๊ะทรงพระอักษรกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง จางจื่อรุ่ยเองก็ไม่คิดเกรงใจอีก ทำเพียงค้อมกายแล้วนั่งลงตามคำสั่งของอีกฝ่ายทันที“ทูลฝ่าบาท ที่กระหม่อมมาวันนี้ก็เพื่อจะแจ้งข่าวว่ากระหม่อมหาตัวหมอเทวดาพบแล้ว” “จริงหรือ! แล้วตอนนี้หมอเทวดาอยู่ที่ใดเล่า ท่านได้พามาด้วยหรือไม่” เสียนหลงฮ่องเต้มีท่าทีดีใจยังปิดไม่มิด นี่เรียกว่าข่าวดีที่สุดตั้งแต่เขาขึ้นครองราชย์ก็ว่าได้“เวลานี้กระหม่อมยังพานางมาพบพระองค์ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” “นาง…สตรีหรอกหรือ ว่าแต่เหตุใดจึงพา

หลังจากความสนิทสนมคืนนั้นผ่านไป เถียนเถาฮวาก็ศึกษาตัวยาที่ใช้ในรักษาอาการของเสียนหลงฮ่องเต้ทันที พร้อมกันนั้นก็ตรวจคนไข้ที่ลงขื่อเอาไว้ให้ได้มากที่สุดก่อนจะติดป้ายเอาปิดทำการชั่วคราวอย่างไม่มีกำหนดเอาไว้หน้าร้าน ทำให้ยามนี้นางมีเวลามากพอจะปรุงกำยานออกมาสำเร็จ “คุณหนูช่างร้ายกาจ เพียงสามวันก็สามารถคิดค้นตัวยาสำหรับการรักษาได้แล้ว” “ข้าบอกแล้วอย่างไร ไม่มีโรคใดที่กำยานของคุณหนูของเจ้ารักษาไม่ได้” ลี่ชุนพยักหน้าหงึกหงักพลางกล่าวด้วยความตื่นเต้นยินดี “เช่นนี้คุณหนูก็ไม่จำเป็นต้องทดลองยาแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” “ฮื้ม เหตุใดจะไม่ต้องทดลองเล่า ถ้าไม่ทดลองแล้วข้าจะมีบุตรกับพี่ชายจื่อรุ่ยได้อย่างไร หึ ๆ” เถียนเถาฮวาไม่คิดจะบอกความจริงเรื่องนี้กับชายหนุ่มเด็ดขาด หากเขาไม่ยอมทดลองยากับนาง มิใช่ว่าท่าทีที่นางพยายามแสดงออกไปจะเสียเปล่าหรอกหรือ “บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นบ่าวจะหุบปากให้สนิทไม่แพ่งพรายเรื่องนี้เด็ดขาด” “เด็กดี วันข้างหน้าบุตรของข้าต้องฝากให้เจ้าช่วยเลี้ยงแล้ว” นายสาวหยอกเย้าสาวใช้ของตนอย่างอารมณ์ดี ที่นางไม่ปิดบังความจริงกับเด็กสาวก็เพราะรู้ดีว่านางไม่มีทา

เถียนเถาฮวารู้สึกราวกับว่าร่างกายไม่ใช่ของตัวเอง เพียงถูกเขาดูดกลืนก็ถึงกับครางเสียงหลง น่าอายเกินไปแล้ว! “เถาเถาเด็กดี ไยไม่ร้องแล้วเล่า” “พี่ชาย อย่าแกล้ง...อื้อ” จางจื่อรุ่ยรระรัวลิ้นร้อนละเลงเล่นยอดปทุมถันจนมันวาววับไปด้วยหยาดน้ำ ทั้งชูชันและสั่นระริกดูเร้าอารมณ์อย่างประหลาด “ให้พี่ชายดูหน่อยว่าเจ้าพร้อมแล้วหรือไม่” เสียงทุ้มแหบพร่ากล่าวพลางเคลื่อนขยับมือแกร่งว่องไว ปลดซับในตัวบางซึ่งเป็นอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกไปให้พ้นทาง บุปผางามฉ่ำน้ำค้างที่ซุกซ่อนอยู่พลันเผยให้เห็นสู่สายตา “งดงามเหลือเกิน” “ท่าน....อื้อ อย่ามองเจ้าค่ะ” “ไม่มองเช่นนั้นให้พี่ชายลิ้มลองดีหรือไม่” จางจื่อรุ่ยใช้น้ำเสียงล่อลวงราวกับว่านางยังเป็นเด็กสาว จนเถาเถียนฮวานึกค้อนเขาอยู่ในใจ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ตอบสิ่งใด กลางกายกลับรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนที่ลากไล้รุกราน “อื้อ...มะ ไม่” “อืม...หวานจริงเสียด้วย” จางจื่อรุ่ยไล้ปลายลิ้นปาดเลียตามร่องธารรัก ขณะนั้นก็ช้อนสายตาสบประสานกับคนตัวเล็กที่นอนราบอยู่บนเตียง เห็นใบหน้างามแดงจนเป็นสีโลหิตเขาก็ยิ่งเร่งระรัวปลายลิ้นเข้าใส่จนนางกรีดร้องเสี

“หากมีเรื่องให้กราบทูล หากไม่มีให้แยกย้ายได้”น้ำเสียงแหลมสูงของฝูกงกงดังก้องท้องพระโรง โดยมีโอรสสวรรค์ประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์ สายพระเนตรคมกริบกวาดมองไปยังขุนนางเบื้องล่างด้วยท่าทีสงบนิ่งดุจผืนน้ำในทะเลสาบต้องทราบก่อนว่าแม้จางจื่อรุ่ยมีตำแหน่งเป็นถึงผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่การว่าราชการของเสียนหลงฮ่องเต้ ชายหนุ่มก็ไม่เคยก้าวล่วงหรือคิดจะกระทำแทนแต่อย่างใด เหตุนี้ขุนนางในราชสำนักบางส่วนจึงไม่มีใครกล้าเอ่ยวาจาเหน็บแนม“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมขอบังอาจทูลถามว่าพระองค์และราชครูจาง ได้ยินข่าวลือในเมืองหลวงช่วงนี้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“รองเจ้ากรมอู่ ไปได้ยินข่าวลืออันใดมาเล่า ไหนลองกล่าวให้เราฟังสักหน่อย”เสียนหลงฮ่องเต้กล่าวคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มทำเอาคนถูกขานนามถึงกับเย็นสันหลังวาบไปชั่วขณะ เหตุใดวันนี้คนที่ออกหน้ากลับเป็นโอรสสวรรค์หาใช่ผู้สำเร็จราชการเล่า“เอ่อ…ราษฎรในเมืองหลวงกล่าวว่าราชครูจางไม่คิดวางมือจากอำนาจ แม้โอรสสวรรค์จะมีพระชนมายุสิบแปดพรรษาแล้ว เกรงว่าราชครูจางจะมีความคิดไม่ถูกไม่ควรต่อบัลลังก์ของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”จางจื่อรุ่ยยังคงไม่ตอบคำ มีเพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่อาบไล้อยู่บนใบหน้า

จางจื่อรุ่ยดวงตาลุกวาวหลังได้ฟังคำกล่าวของหญิงสาว ในสมองผุดภาพเร่าร้อนมากมายของเขาและคนงามตรงหน้าจนเลือดในกายเดือดพล่าน อยากจะทำอะไรต่อมิอะไรกับนางเสียเดี๋ยวนี้ ครั้นเถียนเถาฮวาเห็นว่าชายหนุ่มนิ่งงันไปแล้วจึงแสร้งเอ่ยเสียงเบา“หากท่านไม่สะดวก….”“อะแฮ่ม! ไยจะไม่สะดวกเล่า ในเมื่อเป็นการทดลองยาเช่นนั้นก็เอาตามที่เจ้าว่ามาเถอะ ว่าแต่…ต้องกระทำเรื่องอย่างว่าหรือไม่”เถียนเถาฮวามองเขาด้วยแววตารู้ทัน หากมีคันฉ่องในยามนี้นางก็อยากจะให้บุรุษเบื้องหน้าได้เห็นแววตาราวกับหมาป่าหิวโหยของตนเองเหลือเกิน“ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องแบบนั้นเจ้าค่ะ การแช่สมุนไพรเป็นการรักษาร่วมกับกำยาน ใช้เพิ่มประสิทธิภาพของตัวยาบำรุงธาตุหยางในร่างของท่านให้สมดุล ทั้งยังมีผลดีต่อเลือดลมและบำรุงเชื้อพันธุ์ของท่านให้แข็งแรงด้วยเจ้าค่ะ”แม้ในใจชายหนุ่มจะนึกเสียได้ ทว่าก็ยอมพยักหน้ารับคำแต่โดยดี โอกาสหน้ายังมีวันนี้ก็ให้นางพักไปก่อนจะเป็นไรไปเถียนเถาฮวามองออกถึงความคิดลามกของอีกฝ่าย ไหนเลยจะไม่รู้ว่าบุรุษที่ไม่ได้กินเนื้อมานานยามได้กลับมากินอีกครั้งก็คงยากหักห้ามใจ คิดมาถึงตรงนี้ในดวงตากลมโตก็คล้ายจะมีประกายบางอย่างพาดผ่าน“เช