All Chapters of PLAYBOY GUY กับดักร้ายนายเพลย์บอย: Chapter 31 - Chapter 40

-LILY-ฉันขับรถออกมาจากบ้านพี่ลีโอด้วยความไม่สบายใจอย่างมากมายมหาศาลจนอธิบายไม่ถูก ต้นเหตุก็เพราะเรื่องที่น้าลินดาคุยกับฉัน ....ท่านจะให้ฉันกับพี่ลีโอหมั้นกัน!!!ใช่ นี่แหละ ธุระที่ป๊าบอกว่าน้าลินดาอยากจะคุยกับฉัน แล้วให้ฉันไปหาที่บ้านวันนี้ แถมเมื่อกี้ตอนออกจากบ้านพี่ลีโอมา ใครจะคิดว่าฉันจะเจอเรื่องที่ไม่คาดฝันเข้าอีกอย่าง หลังจากที่ช็อคมากับเรื่องจะโดนบังคับให้หมั้น นั่นก็คือฉันบังเอิญเจอไอ้เจมส์ ใช่ ไอ้เจมส์ มันเหมือนจะมาหาพี่ลีโอพร้อมๆกับพี่แมคแล้วก็พี่อคิน ฉันล่ะอยากจะบ้า ทำไมนะ ทำไมพวกเขาต้องมาหาพี่ลีโอกันวันนี้ด้วยก็ไม่รู้ ฉันเลยต้องมาเจอกับไอ้เจมส์อย่างเลี่ยงไม่ได้ แถมตั้งตัวไม่ทันอีกต่างหาก ตอนเดินออกมาจากบ้านพี่ลีโอแล้วเจอมัน ฉันถึงได้ชะงักไป เพราะทั้งตกใจแล้วก็คิดไม่ถึง แล้วก็คิดไม่ถึงด้วยว่าตอนฉันตัดสินใจที่จะรีบเดินกลับมาที่รถเพื่อที่จะรีบออกจากสถานการณ์อึดอัดแบบนั้นให้เร็วที่สุด บวกกับจะรีบกลับไปถามป๊าให้รู้เรื่องด้วยว่าอะไรยังไง เพราะน้าลินดาบอกว่าคุยกับป๊าฉันแล้วเรื่องหมั้น แต่เมื่อคืนป๊ากลับบอกฉันว่าไม่รู้เรื่องที่น้าลินดาจะคุยด้วย แล้วไอ้เจมส์มันจะตะโกนตามหลังฉันม

เมื่อกี้ฉันตกใจ ส่วนตอนนี้ฉันโคตรไม่สบอารมณ์ ฉันถึงรีบปาดน้ำตาที่มันเพรื่อหน้าออกอย่างลวกๆ พยายามเก็บความรู้สึกดราม่าพวกนั้นเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันคงต้องขอลงไปเคลียร์กับไอ้คู่กรณีที่มันหาเรื่องพาฉันไปทัวร์นรก!!!แต่!!!พอลงมาจากรถแล้วตั้งใจจะเข้าไปเอาเรื่องไอ้คนขับรถคันนั้นให้หายแค้น กลับกลายเป็นฉันเองที่ต้องชะงักกึก เพราะไอ้คนที่เพิ่งลงมาจากรถคันนั้นแล้วเดินเข้ามาหาฉันก็คือ…“ไอ้เจมส์!” ใช่ เป็นมันเอง และคงผิดที่ฉันเองที่ไม่ทันได้สังเกตรถให้ดี“ตกใจอะไรเบอร์นั้น นี่ผัวนะ ไม่ใช่ผี” มันพูดด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนสิ่งที่มันทำกับฉันเมื่อคืน มันไม่ได้สำนึกหรือรู้สึกอะไรเลย“ไม่ใช่ผี แต่นายมันยิ่งกว่าผี”“งั้นเหรอ หึ” มันยิ้มมุมปาก ก่อนโยนกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆใส่ฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว กล่องมันเลยตกลงพื้นตรงหน้าฉัน เพราะฉันรับไว้ไม่ทัน และไม่ได้เตรียมตัวจะรับ“จำได้ใช่มั้ย เมื่อคืนฉันไม่ได้ป้องกัน” พอมันพูดแบบนี้ หัวใจฉันก็กระตุกทันที จริงด้วย! เมื่อคืนไอ้เจมส์มันไม่ได้ป้องกัน แล้วฉันก็มัวแต่เสียใจจนลืมไปเลย และตอนนี้ฉันก็พอจะเดาออกโดยไม่จำเป็นต้องก้มลงไปเก็บซองสี่เหลี่ยมนั่นด้วยซ้ำ ว่าข้างใ

ประโยคนี้ที่ไอ้เจมส์มันพูดมาทำเอาลมหายใจฉันสะดุด และเรื่องที่มันพูดถึง ก็คือเรื่องระหว่างมันกับน้ำฟ้าที่มหาลัย เอาตรงๆก็คือว่า ตั้งแต่วันนั้นที่มันข่มขู่กดดันฉัน จากนั้นไอ้เจมส์มันก็ไปเอาอกเอาใจน้ำฟ้าที่มหาลัยบ่อยๆ พาไปกินข้าวบ้างแหละ กินไอติมบ้างแหละ ดูหนังบ้างแหละ แล้วก็อะไรต่อมิอะไรอีกสารพัด ไอ้เจมส์มันเหมือนจงใจให้ฉันหัวใจวายตาย เพราะฉันเป็นห่วงน้ำฟ้า แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เตือน แต่ก็ไม่ได้ผลอะไร เพราะสุดท้าย น้ำฟ้าก็เลือกที่จะไม่ฟังฉันกับอีแฟนต้า แต่เลือกที่จะไปกับไอ้เจมส์ พูดง่ายๆคือมันเห็นผู้สำคัญกว่าเพื่อนนั่นแหละ อีฟ้านะอีฟ้า แม่งน่านัก ทีนี้ฉันกับอีแฟนต้าก็เลยทำอะไรไม่ได้ นอกจากทำใจแล้วก็ภาวนา ขออย่าให้อีน้ำฟ้ามันคิดสั้นอีก ถ้าเกิดวันไหนมันโดนไอ้เจมส์เทซ้ำสองขึ้นมา แต่ถ้าอีฟ้ามันคิดทำอีก ก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะ ไม่รู้จะช่วยยังไงแล้ว ถือว่ามันโง่เองก็แล้วกัน มันกินหญ้าแทนข้าว อุตส่าห์ได้เกิดเป็นคนแต่เสือกเลือกไปเป็นควายเออ จริงสินะ จำได้ว่าเมื่อกี้ไอ้เจมส์มันถามคำถามกับฉัน งั้นฉันขอตอบมันก่อนก็แล้วกัน“ฉันไม่ได้อยากจะปล่อยให้เรื่องนายกับน้ำฟ้าเป็นแบบนี้ต่อไป แต่ในเมื

วันต่อมา…“น้ำฟ้า…” ฉันมานั่งน้ำตาซึมอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใกล้ๆกับตึกคณะคนเดียว เพราะวันนี้ทั้งวัน น้ำฟ้าไม่พูดกับฉันเลย ฉันพยายามจะเข้าไปพูดด้วย มันก็เอาแต่ตีตัวออกห่าง มันแยกตัวออกไป ทำเหมือนไม่รู้จักฉัน ทำเหมือนฉันเป็นอากาศธาตุ ราวกับฉันเป็นสิ่งไร้ค่าที่ไร้รูปร่างไร้หัวจิตหัวใจและไร้ซึ่งตัวตน ที่มันบอกว่ามันตัดฉันออกจากความเป็นเพื่อน มันทำแล้วจริงๆ และถ้ามันทำอย่างนั้นเพราะต้องการให้ฉันเจ็บ ให้ฉันกดดัน ให้ฉันรู้สึกผิดที่เหมือนกับฉันไปหักหลังมัน ไปแย่งผู้ชายของมัน ไปแอบลักกินขโมยกินผู้ชายของมันลับหลังมัน มันก็ทำสำเร็จแล้ว เพราะตอนนี้ฉันทั้งเจ็บทั้งเสียใจ ทั้งรู้สึกผิดจนไม่รู้จะผิดยังไง และความทรมานทั้งหมด มันยิ่งกว่าตายทั้งเป็น ในเมื่อฉันรักมันมาก มันกับแฟนต้าเป็นเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด ในเมื่อที่ผ่านมา ฉันก็มีแค่มันสองคนที่เป็นเพื่อนกันมาตลอด แต่ในเมื่อวันนี้ หนึ่งในเพื่อนคนนึงที่ฉันรักมากที่สุดอย่างมันกลับมองฉันราวกับเป็นสิ่งสกปรก เป็นสิ่งปฏิกูล และทำกับฉันเหมือนกับฉันเป็นตัวอะไรสักตัวที่สุดแสนจะน่ารังเกียจ หัวใจของฉันมันก็ยากเกินจะรับและทนได้ไหวจริงๆ ถึงฉันจะพยายามเข้มแข็งแ

เด็กคนนั้นบอกผมเป็นภาษาอังกฤษ พร้อมกับก้มหัวให้ผมอย่างรู้สึกผิด แต่ผมไม่โกรธหรอก ผมเข้าใจว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครตั้งใจให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นหรอก“ไม่เป็นไรครับ อะนี่ ลุงคืนให้” ผมยิ้มบอกพร้อมกับเก็บลูกบอลส่งคืนให้เด็กผู้ชายคนนั้น“ขอบคุณฮะ” เด็กคนนั้นยิ้มรับแล้วเอื้อมมือมารับลูกบอลคืนจากผม แต่วินาทีที่เด็กคนนั้นเอื้อมมือมารับลูกบอลจากมือผม ทำไมผมถึงรู้สึกแปลกๆก็ไม่รู้ ยิ่งได้มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มและได้สบกับแววตากลมโตสีดำอมน้ำตาลคู่นั้นชัดๆด้วยแล้ว ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าหัวใจมันเต้นแรง ราวกับผูกพันและถูกชะตากับเด็กคนนี้มานานแถมยังมากมายซะเหลือเกิน“คุณลุงฮะ คุณลุง” เสียงเด็กคนนั้นที่เรียกขึ้นเหมือนเป็นการเรียกสติผมกลับมา ทำให้ผมเพิ่งจะรู้ตัว ว่าผมเผลอชะงักไปกับความรู้สึกแปลกๆพวกนั้นจนลืมปล่อยมือจากลูกบอล“เอ่อ ขอโทษครับ พอดีลุงเผลอคิดอะไรเพลินไปหน่อย อะ นี่ครับ” แล้วผมก็ปล่อยมือ ก่อนจะฉุกคิดอะไรได้“จริงสิ แล้วนี่เรามาเล่นแถวนี้คนเดียวเหรอ” ผมถามออกไป เพราะฉุกคิดขึ้นได้ว่าผมเห็นเด็กคนนี้วิ่งมาคนเดียว แต่ไม่ยักกะเห็นผู้ปกครอง“เปล่าฮะ ผมมากับแม่”“อ้าวเหรอ แล้วแม่เราอยู่ไหนล่ะ”