All Chapters of PLAYBOY GUY กับดักร้ายนายเพลย์บอย: Chapter 41 - Chapter 50

“จิม…”“จริงสิครับจิม แล้วนี่เรากับแม่จะไปไหนกันเหรอ”ฉันตั้งใจจะเตือนสติจิมมี่ แต่ไอ้เจมส์มันก็ชิงพูดขึ้นมาอีกแล้ว“ไปโรงเรียนฮะ แม่จะไปส่งผมที่โรงเรียน แล้วก็จะไปทำงานต่อ”“อ่อ งั้นเหรอ แล้วถ้าวันนี้ลุงจะขอไปส่งจิมที่โรงเรียนด้วยคนได้มั้ย”“ไม่ได้!” คราวนี้ฉันชิงพูดจนทันจนได้ “ทำไมล่ะฮะแม่ ลุงเจมส์รู้จักกับแม่ไม่ใช่เหรอฮะ แสดงว่าลุงเจมส์ก็ไม่ใช่คนอันตรายนี่ฮะ” จิมมี่หันมาถามฉันอย่างแปลกใจ นี่แสดงว่าที่จิมมี่ไม่ยอมเชื่อฟังฉัน ก็คงเป็นเพราะคิดว่าที่ไอ้เจมส์มันพูดก็คือเรื่องจริงสินะ จิมมี่ถึงได้ไม่กลัวไอ้เจมส์ จิมมี่ช่างไม่รู้อะไรเลย ว่าไอ้ผู้ชายคนนี้นี่แหละ ตัวอันตราย ยิ่งไปกว่านั้น คือมันเลือดเย็นกว่าที่ใครๆคิดหลายเท่านัก!“นั่นดิ ฉันไม่ใช่คนอันตรายสักหน่อย งั้นวันนี้ฉันขอไปส่งจิมที่โรงเรียนด้วยคนนะ ว่าแต่ไปรถอะไรกันเหรอ ไปรถลุงมั้ย” ประโยคแรกมันทำเป็นเนียนตามน้ำไปกับจิมมี่พร้อมกับเงยหน้ามาพูดกับฉัน ก่อนมันจะเบนสายตากลับไปถามจิมมี่ แต่ฉันจะเป็นคนตอบเอง“ไม่ต้อง ฉันกับลูกไปรถเมล์ ไม่จำเป็นต้องรบกวนนาย ไปจิม” ฉันรีบแทรกแล้วจูงมือจิมมี่ออกจากบ้าน ก่อนหันไปล็อคประตูแล้วพาจิมมี่เดินเร็วๆ

ไอ้เจมส์มันคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนราวกับจะเป็นจะตายซะให้ได้ …แต่ฉัน ฉันไม่เห็นใจมันหรอก“ถ้านายไม่อยากให้เป็นแบบนั้น นายก็ต้องทำตามที่ฉันต้องการ ถ้านายยังอยากเห็นหน้าลูก วงเล็บ อยู่ห่างๆ นายก็ต้องทำตามที่ฉันบอก ไม่อย่างนั้น นายจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าลูกอีกเลยตลอดชีวิต ถ้านายไม่เชื่อก็ลองดู นายก็น่าจะรู้ ว่าฉันทำได้ ในเมื่อนายก็เห็นแล้ว ว่าฉันมีปัญญาหนีนายมาได้ตั้งนาน แล้วทำไมฉันจะทำอีกครั้งไม่ได้!” ฉันยื่นคำขาด จะว่าฉันใจร้ายก็ได้ ที่คิดจะพรากลูกพรากพ่อ แต่ฉันตัดสินใจแล้ว ส่วนไอ้เจมส์ ตอนนี้มันนิ่งไป ก่อนมันจะเม้มปากกัดฟัน เหมือนมันกำลังข่มน้ำตาและพยายามทำใจ จากนั้นมันก็ค่อยๆมองหน้าฉันแล้วกัดฟันพยักหน้าช้าๆพร้อมน้ำตาที่ยังคงเปรอะเปื้อนอยู่ในดวงตาและใบหน้า“ก็ได้ ฉัน…ฉันจะทำตามที่เธอบอก ฉันจะไม่มาให้เธอกับลูกเห็นหน้า จะไม่มายุ่งวุ่นวายให้เธอกับลูกต้องรำคาญใจ ขออย่างเดียว เธอกับลูกอย่าหนีฉันไปไหนอีกนะ ฉันขออย่างเดียวแค่นั้น ขอแค่นั้นแล้วจริงๆ” มันบอกด้วยน้ำเสียงค่อนข้างจะติดขัดและสั่นเครือ เหมือนจริงๆแล้วก็ยังทำใจไม่ได้ แต่ถูกบังคับให้ต้องยอม และแน่นอน ฉันรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดทรมาน …แต

-LILY-ฉันพาจิมมี่กลับมาจนถึงบ้านด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างจะยังไม่คงที่ เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะว่าผู้ชายจอมผิดคำพูดคนนั้นไง ใช่ ไอ้เจมส์!เมื่อกี้ฉันเลิกงานแล้วไปรับจิมมี่ที่โรงเรียน แล้วเจอว่าจิมมี่อยู่กับมัน ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก จิมมี่อยู่กับไอ้เจมส์ มันผิดคำพูดกับฉัน ทำผิดข้อตกลงที่เคยให้ไว้กับฉัน มันเข้าไปหาจิมมี่ ทั้งๆที่รับปากกับฉันไว้แล้วว่าจะทำแค่ดูอยู่ห่างๆ …คนนิสัยไม่ดี ยังไงก็นิสัยไม่ดีอยู่วันยังค่ำ!ฉันกัดฟันด่ามันกับตัวเองอยู่ในใจ “แม่ฮะ”ก่อนที่จู่ๆ จิมมี่ก็เรียกแล้วเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยแววตาเศร้าๆแกมรู้สึกผิดจะว่าไปแล้ว ฉันเองก็เพิ่งนึกออกเหมือนกัน ว่ายังไม่ได้เคลียร์กับจิมมี่ให้จบเลย เรื่องที่จิมมี่ไม่รอฉันอยู่ที่เดิม แต่ไปอยู่ตรงนั้น หมายถึงข้างถนนน่ะ แถมยังคิดจะข้ามถนนไปอีกฝั่งนึงอีก ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตราย“…” ฉันหันไปมองจิมมี่ตามเสียงเรียกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ยังไม่พูดอะไร “ผมขอโทษอีกครั้งนะฮะ ที่ผมขัดคำสั่งแม่ แต่ผมจะไม่ทำอีกแล้วนะฮะ ผมกลัวแล้วฮะ” ประโยคท้าย จิมมี่ทำสีหน้าขยาดและหวาดกลัวผิดปกติ“กลัวเหรอ” ฉันเลยอดไม่ได้ที่จะถามย้ำ“ฮะ ผมกลัวจะเหมือนวันนี้อีก วัน

ไอ้เจมส์ยังคงขยับมือลูบหน้าฉันเบาๆ รอยยิ้มยังคงอยู่ เพียงแต่เริ่มจางลง นัยน์ตาเริ่มแดง น้ำเสียงทุ้มต่ำเริ่มสั่นเครือ“แต่ฉันไม่ได้กลัวที่ฉันจะต้องตายหรอก แต่กลัวที่ต่อไปนี้ ฉันอาจจะไม่ได้อยู่ดูแลเธอกับลูกอีก ขอโทษนะ ที่ทำให้เธอกับลูกได้แค่นี้ ได้แค่ดูแลเธอกับลูกอยู่ห่างๆ ในเวลาแค่เพียงไม่นาน ฉันเสียใจ ที่มีโอกาสได้ชดใช้ให้เธอกับลูกแค่นี้ ทั้งๆที่ฉันทำเลวเอาไว้ตั้งเยอะ สิ่งที่ฉันได้ทำให้เธอกับลูก มันยังไม่เพียงพอเลย มันเหมือนกับว่า ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้เธอกับลูกเลยด้วยซ้ำ ฉันก็ต้อง…”“ไม่ ไม่เอา นายอย่าพูดแบบนั้น นายต้องไม่เป็นไร นายต้องหาย ถึงฉันจะกลัว แต่ฉันเชื่อว่านายต้องหาย นายจะเป็นอะไรไปไม่ได้ นายต้องอยู่ดูแลฉัน อยู่ชดใช้ให้ฉันกับลูกก่อน” ฉันแทรกพูดรัวๆออกไปทั้งน้ำตา พร้อมกับกระชับมือไอ้เจมส์ให้แน่นขึ้น“ลิลลี่ เธอพูดแบบนี้หมายความว่า…”“อือๆ ฉันให้โอกาสนายแล้ว ทุกอย่างที่นายขอ ฉันยอมให้นายทุกอย่างแล้ว” ฉันแทรกอีกครั้งพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ “ขอบใจนะ รู้มั้ยว่าฉันรอคำนี้มาตลอด ฉันดีใจที่ในที่สุด เธอก็ให้โอกาสฉัน ยอมให้ฉันได้ดูแล ยอมให้ฉันได้ชดใช้ให้เธอกับลูก” ครั้งนี้ไอ้เจมส์ยิ้มทั

“ใครจะยอมให้งอนกันล่ะ”เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใครนั้นดังลอยแทรกเข้ามาระหว่างบทสนทนาของเราสองแม่ลูก“พ่อ!!!” ก่อนจิมมี่จะรีบหันไปหาต้นเสียงพร้อมกับอุทานออกมาด้วยความดีใจ จากนั้นก็ไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งเข้าไปหาคนเป็นพ่อ ใช่ เสียงนั้นคือเสียงของเจมส์“พ่อกลับมาแล้วเหรอฮะ”“ครับ พ่อกลับมาแล้ว พอดีงานที่โน่นเสร็จก่อนกำหนดน่ะ” เจมส์ตอบ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วบริษัทสาขาที่อังกฤษมีปัญหานิดหน่อยน่ะ เจมส์ก็เลยต้องไปจัดการด้วยตัวเองเหมือนกับหลายๆครั้งก่อนหน้านี้ ที่บางทีก็มีบ้างที่ต้องไปดูงานต่างประเทศ แล้วความจริงกำหนดกลับของครั้งนี้มันก็คือประมาณอาทิตย์หน้า“แล้วจะกลับทำไมไม่บอกก่อน เล่นกลับมากะทันหันแบบนี้ ฉันยังไม่ทันได้เตรียมอะไรเอาไว้ให้เลย”“แหม ไม่เห็นต้องเตรียมอะไรเอาไว้ให้เลย แค่กลับมาแล้วเห็นหน้าลูกกับเมีย แค่นั้นก็ชื่นใจจนหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแล้ว แล้วที่กลับมาไม่บอกก่อน เพราะนานๆทีก็อยากเซอร์ไพรส์ลูกกับเมียบ้างไง จริงสิครับจิม นี่ พ่อมีของฝากมาให้จิมด้วยนะ” เจมส์ตอบฉัน ก่อนหันไปบอกจิมมี่“จริงเหรอฮะ”“ครับ นี่ไง” แล้วเจมส์ก็เอากล่องๆนึงออกมา ก่อนยื่นให้จิมมี่“ขอบคุณ