12 | แผนเลว

 วันต่อมา

 Ginny Vill Mansion

 วันนี้ผมตื่นโคตรเช้าเลย เพื่อจะมาหาโมนาที่หอ แต่ไม่ใช่มารับเธอไปมอเหมือนทุกวันนะ เพราะวันนี้วันหยุด แต่ที่ผมมา เพราะผมนัดติวหนังสือกับเธอไว้ อาทิตย์หน้ามีเทสย่อยน่ะครับ แล้วเธอยังไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหาในบางเรื่อง ผมเลยอาสาจะติวให้

 แต่กว่าเธอจะยอมให้ผมมาติวให้ที่หอเธอ เล่นเอาแอ๊คติ้งกันเหนื่อยเหมือนกัน คงเพราะมีประเด็นเรื่องอิมด้วยมั้ง เธอเลยตัดสินใจยากสักหน่อย อาจจะนึกระแวงผมขึ้นมาล่ะมั้ง แต่เดี๋ยวนะ งงใช่ป่ะ ว่าอิมคือใคร เพราะเหมือนผมยังไม่ได้เล่า งั้นเล่าเลยแล้วกัน

 เท้าความมาจากเรื่องเมื่อวานที่มหาลัย ตอนผมได้ยินเสียงร้องของโมนาแล้วรีบวิ่งไป ตอนนั้นสรุปว่าอิมกับเพื่อนเธอไปหาเรื่องโมนา สองคนนั้นจะทำร้ายโมนา เพราะคิดว่าโมนาเข้ามาแย่งผม ทั้งๆที่ผมไม่ใช่ของใครซะหน่อยแม่ง อิมก็เป็นแค่ของเล่นชิ้นนึงของผม ของเล่นที่ผมสะสมไว้ในคอลเลคชั่น แต่เธอสำคัญตัวผิดไง คิดว่าตัวเองเป็นมากกว่านั้น

 หนักไปกว่านั้นคือเธอไม่คิดจะอยู่ในที่ของตัวเอง แต่กลับไปหาเรื่องโมนา ตั้งใจจะไปประกาศให้โลกรู้ความสัมพันธ์ของเธอกับผม แล้วแบบนั้นเดี๋ยวแม่งก็ทำผมเสียแผน(ขย้ำ)หมดดิ ผมเลยต้องตัดไฟแต่ต้นลม ด้วยการโยนอิมทิ้งแม่งเลย จะได้จบๆ ก็บอกแล้วไง ว่าถ้าผมจะทิ้ง ผมก็ทิ้งง่ายๆนั่นแหละ ก็แค่ของเล่นชิ้นนึงที่ผมเบื่อแล้ว ไม่ได้มีค่าอะไรอีกแล้ว แถมยังจะมาทำผมเดือดร้อนอีก ยิ่งไปกว่านั้นคือเธอคิดแตะต้องว่าที่ของเล่นชิ้นใหม่ของผม แล้วผมจะต้องเก็บไว้ทำไม ทิ้งๆไปนั่นแหละถูกแล้ว

 แต่ถ้าเธอยังไม่ยอมจบ ยังจะไปหาเรื่องโมนา ยังคิดจะไปแตะต้องผู้หญิงที่กำลังจะเป็นสมบัติของผม แล้วก็ยังพยายามจะประกาศเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับผมล่ะก็ ผมเล่นเธอแน่ คนอย่างผมไม่ใช่คนดีนักหรอก จัดว่าเลวเลยก็ได้ ก็เคยบอกไปแล้ว เพราะงั้นผมทำเรื่องเลวๆได้ทุกอย่างนั่นแหละ ถ้าเธออยากท้าทาย อยากจะลองของ ผมก็จะให้ลอง ผมยินดีมาก เพราะถ้าให้พูดกันตามจริง เรื่องเมื่อวานผมก็ยังโมโหไม่หาย เธอกล้าดียังไงวะ ถึงไปยุ่งกับโมนา ดีนะที่เธอยังไม่ทันทำอะไร โชคดีที่ผมเข้าไปทันซะก่อน ไม่งั้นผมได้หักคอเธอแน่ สมบัติของผม ใครก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง นอกจากผมคนเดียว

 แต่อย่าเพิ่งคิดไปไกลว่าผมเป็นห่วงโมนานะ ไม่เลยสักนิด ไม่ได้หวงอะไรเลยด้วย เรื่องแอบรักแอบชอบที่ไอ้พวกเหี้ยสี่ตัวมันกล่าวหาผมยิ่งไม่มีใหญ่เลย ก็บอกแล้วไงไม่ใช่สเปค แต่ที่ตอนนั้นผมรีบวิ่งไปหาโมนาอย่างร้อนรนใจแถมยังโมโหอิมมาก แล้วตอนนี้ก็ยังเคืองๆอยู่ นั่นเพราะผมเป็นห่วงแผนผมต่างหาก ผมกลัวแผนผมพัง แล้วผมจะไม่ได้ขย้ำเหยื่อที่ผมอุตส่าห์เฝ้าทะนุถนอมเอาไว้อย่างดี เพราะหวังจะอดเปรี้ยวไว้กินหวาน เรื่องมันก็มีแค่นั้น ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น เคลียร์นะ เพราะงั้นอย่าเผลอคิดไปไกลล่ะ

 แต่จะว่าไป การที่อิมไปหาเรื่องโมนาเมื่อวาน มันก็มีส่วนดีอยู่นิดนึงนะ เพราะมันทำให้ผมได้มาติวให้โมนาที่หอวันนี้ไง ครับ เรื่องที่อิมไปหาเรื่องโมนาเมื่อวานกับเรื่องที่ผมมาติวให้โมนาที่หอวันนี้มันเกี่ยวข้องกัน คือตอนนั้นพอเคลียร์เรื่องผมกับอิมให้โมนาฟังแล้ว เพราะตอนแรกเธอติดใจคำพูดของอิม เลยถามผม ผมก็เคลียร์ไปแล้ว โชคดีที่โมนาเชื่อผม

 แต่โง่ๆซื่อๆแบบนั้นก็ต้องเชื่ออยู่แล้วล่ะครับ หึ นั่นแหละ ที่นี้พอเคลียร์กันเสร็จ ผมก็ชวนเธอไปเที่ยวกันวันนี้ หวังให้เธอลืมๆเรื่องเมื่อวานไป แต่เธอไม่ไป เพราะจะอ่านหนังสือสอบ ผมเลยรีบอาสาจะติวให้ แล้วก็บอกว่าจะมาติวให้ที่หอเธอ พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสไงครับ ผมจะได้ขึ้นไปบนหอเธอ เพราะที่ผ่านมาก็ได้แค่อยู่หน้าหอ

 แต่ตอนแรกโมนาก็ไม่ยอมหรอกครับ เธอบอกว่าไม่เหมาะที่ผู้หญิงกับผู้ชายจะอยู่ในห้องด้วยกันสองต่อสอง สงสัยคงยังระแวงผมอยู่นิดๆแหละครับ เพราะบังเอิญไปรับรู้เรื่องผมกับอิมเข้า จนผมต้องแอ๊คติ้งเป็นผู้ชายขี้ใจน้อยอยู่ยกใหญ่ ก็อย่างที่บอกไปตอนแรก จนสุดท้ายแล้ว เธอก็ยอม ยอมให้ผมมาติวให้ที่หอเธอ

 ผมนี่แอ๊คติ้งเก่งโคตรเลยใช่ป่ะ บวกกับเธอคงหลงรักผมหัวปักหัวปำไปเรียบร้อยแล้วล่ะ เธอถึงแคร์ผมกลัวผมจะโกรธมากกว่ากลัวเรื่องความเหมาะสมไม่เหมาะสม และใช่ แบบนี้ก็โคตรเข้าทางผมสุดๆ ผมจะได้เผด็จศึกสักที บ่มมานาน ป่านนี้เนื้อเธอคงหวานสุดๆ

 และแน่นอนว่าพอเผด็จศึกแล้ว ผมก็จะจบเกมนี้ด้วยการโยนเธอทิ้งถังขยะซะ ของเล่นจืดชืดแบบเธอ ไม่จำเป็นต้องเก็บเอาไว้ในคอลเลคชั่นของเล่นของผมให้เสียเวลาหรอกครับ แบบเธอเล่นครั้งเดียวพอ ครั้งเดียวคือจบ โยนทิ้ง ไปหาของเล่นชิ้นใหม่ ไอ้พวกเหี้ยสี่ตัวมันจะได้เลิกกล่าวหาผมด้วย เรื่องแอบชอบยัยนั่น เพราะมันไม่ใช่ความจริง ผมไม่ได้ชอบยัยนั่น คนอย่างผมไม่มีทางชอบยัยเซ่อนั่นหรอก อย่างยัยนั่นอ่ะนะ ใครได้เป็นเมียคงเฉาตาย เพราะไม่มีอะไรเร้าอารมณ์เลยสักนิด แบบนั้นใครจะเอา ใช่! ก็ไม่เอาไง แล้วไอ้พวกเหี้ยนั่นแม่งคิดได้ไงว่าผมจะเอา น่าขำชะมัด!

 จริงสิครับ มัวแต่สาธยายห่าเหวอยู่ตั้งนาน จนลืมไปเลยว่าต้องโทรบอกโมนาว่าผมอยู่หน้าหอเธอแล้ว งั้นเดี๋ยวผมขอล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแป๊บ

 หมับ!

 ตู๊ด ตู๊ดด..

 (“ฮัลโหล”) เธอรับสายแล้วล่ะครับ

 “ฮัลโหลโมนา ฉันอยู่หน้าหอเธอแล้วนะ”

 (“โอเค เดี๋ยวเราลงไปรับ”)

 “เค” ผมตอบรับ เธอเลยวางสายไป ส่วนผมก็ยืนรอ รอขึ้นไปจับเธอขึ้นเขียง!

  

 3 นาทีผ่านไป

 “ซีดี!” เธอลงมาถึงแล้วล่ะครับ ก่อนเธอจะเรียกผม ผมก็ยิ้มตอบ ก่อนเดินเข้าไปหาเธอ จากนั้นก็เดินเข้าหอพักไปพร้อมเธอ แล้วก็เดินขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นสอง เดี๋ยวนะ จะว่าไป เมื่อกี้ข้างล่างทำไมไม่มีลุงยามวะ ปกติเวลาผมมารับโมนา ก็เห็นแกทุกวัน ผมยังหวัดดีแกอยู่เลย สงสัยไปห้องน้ำมั้ง

 “ห้องเธออยู่ชั้นนี้เหรอ” ผมสลัดเรื่องลุงยามไปแล้วหันไปถามโมนา แล้วชั้นนี้ที่ว่า ก็หมายถึงชั้นสองนั่นแหละครับ

 “อืม ห้องนั้นน่ะ”

 เธอชี้ไปที่ห้องที่อยู่ถัดจากบันไดไปสามห้อง จากนั้นก็เดินนำไป พอเดินมาถึงหน้าประตู ผมเลยเห็นว่าเลขห้องคือ 203 แต่ผมคงไม่จำเป็นต้องจำหรอกครับ เพราะคงมาแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว แบบว่าครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย ส่วนเหตุผลมันเพราะอะไร ผมคงไม่ต้องบอกหรอกนะ