All Chapters of SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: Chapter 101 - Chapter 110

SO | CONDOปึก!แกร็กหมับ!“ตามฉันมา” ผมลงจากรถเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้สมายด์ ก่อนจะปลดเบลล์ให้เธอแล้วคว้ามือเธอพร้อมบอกเธอให้ลงจากรถ ผมพาเธอมาถึงคอนโดผมแล้วน่ะครับ ใช่ครับ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เหลือแค่พาเธอไปคุย“ฉันไม่ไป” เธอสวนกลับมา ซึ่งมันก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายของผมสักเท่าไหร่หรอก ผมเลยจำต้องมองเธอนิ่งๆดุๆ “จะไปดีๆหรือให้อุ้ม?” ใช่ครับ ไม่ใช่แค่มอง แต่ผมขู่เธอด้วยน้ำเสียงนิ่งๆดุๆไม่ต่างจากแววตาด้วย ทั้งๆที่ผมเองก็ไม่อยากทำหรอก ตั้งแต่เรื่องทุกๆอย่างมันกระจ่าง ผมก็ไม่เคยคิดอยากทำร้ายหรือทำอะไรที่มันจะเป็นการกระทบกระเทือนจิตใจเธอเลยสักนิด แต่ครั้งนี้มันจำเป็น เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ ให้ตายยังไงเธอก็คงไม่ยอมลงจากรถไปกับผม และผมก็อาจจะไม่ได้คุยกับเธอแบบเป็นการส่วนตัว“นายมันก็ยังเหมือนเดิม ยังใจร้าย!” เธอกัดฟันสวนผมกลับมาน้ำเสียงและแววตาขุ่นเคืองระคนเจ็บปวดอย่างที่สุด และแน่นอนว่าผมเองก็เจ็บ ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดอีกแล้ว แต่แค่ครั้งนี้ ขอแค่ครั้งนี้แล้วผมจะไม่ทำร้ายเธออีก ขอแค่ผมได้คุยกับเธอให้รู้เรื่องก่อน“ก็แล้วแต่เธอจะคิด ลงมาได้แล้ว”หมับ!!ผมกระชับมือเธอแน่นขึ้น เป็นสัญญาณว่า

“ใช่ มันแค่เข้าใจผิดว่าฉันรักนาย ทั้งๆที่ฉันไม่เคยรักนายเลย แล้วพอนายยิ่งทำเลวทรามต่ำช้ากับฉัน ฉันก็ไม่ใช่แค่ไม่รักนาย แต่ฉันเกลียดนายด้วย เกลียดจนไม่อยากเห็นหน้านายอีก ทุกวันนี้ฉันถึงคอยหลบหน้านายไง แล้วที่ฉันไม่ต้องการให้นายชดใช้อะไรทั้งนั้น เพราะว่าฉันไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวอะไรกับนายอีกไม่ว่าทางไหน ฉันอยากให้เรื่องระหว่างเรามันจบๆไปซะ ต่อให้นายรักฉันหรือไม่รัก และต่อให้นายสำนึกหรือว่าไม่สำนึก ฉันก็ไม่สนใจและไม่อยากรับรู้ ฉันแค่ต้องการจะให้ชีวิตฉันไม่มีนายอยู่อีกต่อไป เพราะฉันคงทนให้คนที่เคยทำร้ายฉันอย่างเลือดเย็นมาคอยวนเวียนอยู่ในชีวิตต่อไปไม่ได้ ถึงแม้ว่านายจะไม่ได้ทำร้ายฉันแล้ว ถึงแม้นายจะบอกว่านายสำนึกแล้ว และนายอยากจะชดใช้ก็ตาม มันก็ไม่ช่วยอะไรหรอก มันก็ยังทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดเวลาต้องเห็นหน้านายอยู่ดี อย่าคิดว่าแค่นายสำนึกแล้วทุกอย่างมันจะจบ ถึงนายจะชดใช้ ถึงนายจะสำนึก แต่ความเจ็บมันก็ยังอยู่ รอยแผลมันยังอยู่ มันไม่ใช่แค่การเขียนผิดแล้วนายแค่ลบออกก็หาย เพราะนี่มันความรู้สึก ความรู้สึกที่มันพังไปแล้ว ความเจ็บปวดในหัวใจฉันที่มันเกิดขึ้นแล้ว มันไม่สามารถลบล้างหรือซ่อมแซมได้ด้วยการช

“เห้ย ไม่เป็นไร อย่าคิดมากดิ ฉันเข้าใจ” เขายังคงยิ้มอย่างอบอุ่นให้ฉัน เขาโคตรเป็นคนดีเลย แต่ทำไมกันนะ ทำไมฉันถึงไม่รักคนดีๆอย่างเขา ทำไมหัวใจฉันถึงยังเลือกที่จะรักคนเลวๆอยู่แบบนั้น ทำไมถึงไม่เกลียดเขาไปจริงๆอย่างที่ปากพูด ฉันไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด อาจจะเพราะฉันเป็นคนโง่ก็ได้ เป็นคนโง่งมงายที่ไม่รู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี ถึงยังเลือกจะรักคนเลว แม้จะโดนเขาทำร้ายมากมายขนาดนั้น ฉันมันโง่“สมายด์” กอล์ฟเรียกฉันออกจากภวังค์“หืม?” “งั้น ฉันไปก่อนนะ ไว้เจอกัน”“เอ่อ อืม แต่ว่า ฉัน เอ่อ ฉันขอกอดหน่อยได้มั้ย” ฉันอยากจะกอดลาเขาน่ะ อยากกอดลาเพื่อนที่ดีที่สุดคนนึงอย่างเขา เพราะหลังจากนี้ บางทีอาจจะเจอกันยากก็ได้ เพราะมันใกล้ช่วงสอบ อีกอย่าง เจอฉันหักอกไปจังๆแบบนี้ เขาก็คงจะไม่มาให้ฉันเห็นหน้าไปอีกสักพัก“หืม? กอดเหรอ”“อืม ขอกอดหน่อยนะ” ฉันยิ้มบอกเขา เขาก็มีท่าทีงงๆนะ แต่ไม่นานก็ยิ้มบางๆออกมา“อืม ได้ดิ มะ” เขาอ้าแขนรับ ฉันก็รีบเข้าไปสวมกอดเขา เขาก็สวมกอดฉันตอบ และอ้อมกอดของกอล์ฟมันอุ่นเหลือเกิน เพียงแต่หัวใจของฉันมันไม่เต้นแรงเลย ต่างกับตอนที่โซ่กอดฉัน ตอนที่โซ่กอดฉันวันนั้น แม้มันจะเจ

WIZ PUB“สัส มาเที่ยวผับนะครับ มึงร่าเริงหน่อยดิ” ไอ้อาเธอร์บอก แต่ผมจะไปทำแบบนั้นได้ไง ผมจะไปร่าเริงไหวได้ไง ในเมื่อตอนนี้ผมมันเหมือนคนใกล้ตายเต็มที แต่จะตายไปให้พ้นๆมันก็คงไม่ได้ เพราะผมไม่อยากกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว เพราะงั้นเลยต้องทนอยู่อย่างตายทั้งเป็นอย่างนี้ ทนอยู่กับความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดจากความบัดซบของตัวเอง“ช่างมันเหอะ มันยอมมาก็เกินความคาดหมายมากแล้ว” เสียงนิ่งๆของไอ้กวินเอ่ยตอบไอ้อาเธอร์ แล้วที่มันพูดแบบนั้น ก็เพราะวันนี้เราเพิ่งสอบไฟนอลเสร็จน่ะครับ แล้วไอ้อาเธอร์มันชวนมาฉลองที่เราสอบเสร็จ และผมก็ยอมมา เพราะผมไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรอยู่แล้ว อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน ยังตายทั้งเป็นเหมือนเดิม ผมเลยมาๆให้มันจบๆ“เออ ก็จริง งั้นมึงเติมเหล้าหน่อยมั้ยวะ” มันตอบไอ้กวิน ก่อนจะหันมาหาผม“อืม แต่พวกมึงกินกันไปพลางๆก่อนแล้วกัน กูไปห้องน้ำแป๊บ” ผมบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งธรรมดาที่มันเต็มไปด้วยความเศร้าซึมและความเจ็บปวด ทุกวันนี้มันก็มีแค่ความรู้สึกแบบนี้ เพราะผมไม่อาจจะทำใจให้รู้สึกอย่างอื่นได้ มันเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลาราวกับมีหอกแหลมปักคาอยู่กลางหัวใจในทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเดินไป ในทุก

คราวนี้เป็นผมที่เริ่มขมวดคิ้วบ้าง เพราะมันเป็นข่าวใหม่ที่ผมเพิ่งรู้ คือผมไม่เล่นโซเชียลมานานแล้วน่ะครับ มันไม่มีกะจิตกะใจจะเล่น ตั้งแต่วันนั้นที่ความจริงและความผิดบาปมันจู่โจมหัวใจผมอย่างรุนแรง“อืม ไม่มี หลังๆมามึงไม่เล่นโซเชียลเลยไม่รู้สินะ งั้นกูเปิดให้ดูเอาป้ะ มึงจะได้รู้ว่าเฟซกับไอจีสมายด์ก็แม่งเงียบกริบเหมือนมึงนั่นแหละ ไม่มีโพสต์สักโพสต์ ส่วนไอ้เชี่ยกอล์ฟ คือถ้ามันโพสต์พวกกูก็ต้องเห็นใช่ป้ะ เพราะพวกกูก็เป็นเพื่อนกับมันในเฟซตั้งแต่ปีหนึ่ง ก่อนมันจะซิ่วไปเรียนวิดวะ อีกอย่าง ถ้ามันโพสต์ มันก็ต้องแท็กสมายด์ ยังไงพวกกูก็ต้องเห็นบ้าง แต่นี่ไม่มีเลยนะแม่ง”“หรือพวกมันไม่ได้คบกัน?” เสียงเรียบนิ่งของไอ้กวินเอ่ยขึ้น ซึ่งผมก็คิดตามนะ แต่ก็ยังคิดว่ามันคงเป็นไปไม่ได้อยู่ดี แม้ในใจจะขอให้ทุกอย่างมันเอนเอียงไปทางนั้น“เออ หรือว่าจริงๆแล้วไม่ได้คบกันวะ หรือจริงๆแล้วสมายด์โกหกไอ้เชี่ยโซ่ เพื่อไม่ให้มันไปยุ่งวุ่นวาย?”“ก็อาจเป็นไปได้” “สัส มึงว่าไงวะ” พอมันคุยกันเองเสร็จ ก็หันมาหาผม ก่อนไอ้อาเธอร์จะถามคำถามนี้ออกมา แต่จะให้ผมตอบออกไปว่าไงกัน ในเมื่อผมเองก็สับสนไปหมด“กู กูไม่รู้สิ แต่ถึงจะใช่ แ