All Chapters of SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: Chapter 81 - Chapter 90

พ่อบอกแม่ด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะหันมาหาผม“เมื่อกี้โซ่ถามพ่อว่าพ่อเคยทำร้ายแม่รึเปล่าใช่มั้ย งั้นพ่อจะตอบตรงๆแล้วกัน ว่าพ่อเคยทำร้ายแม่”กึก!สะ..สรุปว่ามันคือเรื่องจริง ที่เมื่อกี้พ่อมีอาการแบบนั้น เพราะพ่อเคยทำร้ายแม่ ผม ผมโคตรไม่อยากเชื่อ“จริงเหรอครับ พ่่อที่รักแม่ปานจะกลืนกินขนาดนี้เนี่ยนะครับ” นั่นเสียงไอ้ซีดี คือมันคงช็อกหนักกับคำตอบของพ่อไม่ต่างจากผม “ใช่ครับ ผมฟังแล้วไม่ค่อยอยากจะเชื่อ” ไอ้เซริวด้วยอีกคน ขนาดมันเป็นคนนิ่งๆอ่ะนะ นั่นเพราะสิ่งที่พ่อพูดมามันโคตรเป็นสิ่งที่พีคมากเลยไง“แต่ก็ต้องเชื่อแล้วล่ะ เพราะงั้นพ่อถึงได้รู้ไง ว่าถึงเราจะรักเขามาก แต่เราก็จะโกรธและผิดหวังมากได้เหมือนกัน เวลาที่เขาทำผิดหรือทำในสิ่งที่เหมือนเป็นการหักหลังต่อความรักความไว้ใจ ต่อความรู้สึกดีๆที่เรามีให้ แล้วถ้าเราปล่อยให้ความโกรธครอบงำจนขาดสติ เราก็อาจจะถึงขั้นทำร้ายเขา และทำผิดกับเขาอย่างร้ายแรง ซึ่งผลของมัน ไม่น่าพิสมัยเลยสักนิด พ่อเข็ดแล้วล่ะ จำไปจนวันตาย” พ่อบอกด้วยสีหน้าเข็ดขยาดจริงๆนั่นแหละ และมาถึงตอนนี้ ผมว่าการที่ผมอยากได้เคสตัวอย่าง ตอนนี้ผมได้แล้วล่ะ ก็พ่อผมนี่แหละ เพียงแต่พ่อยั

แล้วถ้าเป็นแบบนั้น เรื่องส่วนตัวระหว่างเธอกับผม จะได้เคลียร์กันตอนไหน มันจะเคลียร์ได้ยังไง ถ้าเกิดว่าผมยังขยันทำเรื่องที่เธอจะต้องโกรธผมมากแน่นอน ‘บ้าชิบ!’ ผมสบถในใจอย่างไม่โอเคนัก เพราะสงสารริสาก็สงสาร แต่กลัวยัยนั่นโกรธกว่าเดิมก็กลัว กลัวว่าวันนี้จะไม่ได้เข้าไปหาเธอแล้วคุยกันดีๆมันก็กลัว เพราะมันต้องเป็นแบบนั้นแน่ ถ้าเกิดผมบอกว่าจะพาเธอไปหาริสา หรือถึงไม่บอกก็เถอะ ถึงผมหลอกพาเธอไปได้ ยังไงเธอก็ต้องรู้อยู่ดี เมื่อเธอได้เจอกับริสา ว่าผมหลอกพาเธอไป ถึงตอนนั้นเธอคงโกรธจนอยากจะฆ่าผม (“นะโซ่ ริสาขอร้องล่ะ ช่วยริสาหน่อยนะ นะ”) ระหว่างที่ผมกำลังเครียดจนหัวแทบแตก ริสาก็ขอร้องผมด้วยน้ำเสียงทรมาน โธ่เว้ย! ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ แล้วทำไมมันต้องเป็นวันเดียวกัน แต่ถึงจะวันนี้หรือวันไหน ถ้าผมพาสมายด์ไป ยังไงเธอก็ต้องโกรธผมอยู่ดี ผมไม่อยากให้เธอโกรธผมอีก เพราะความผิดที่ทำเธอเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสก่อนหน้านี้ ก็ทำให้เธอโกรธเกลียดผมจนผมไม่รู้จะทำยังไงเพื่อเป็นการชดใช้แล้ว“เอ่อ งั้นฉันจะลองหาวิธีดูนะ แต่อาจไม่ใช่วันนี้นะริสา” ผมคิดอะไรไม่ออก เลยคงต้องบอกผลัดไปก่อน ในขณะที่เท้าหนักๆของผมก็เริ่

ยิ่งเขาพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงทุ้มที่แสนร้อนผ่าว พร้อมกับมองฉันด้วยดวงตาที่ยังคงเป็นประกายของบางอย่างคู่นั้น ฉันก็ยิ่งหมดแรงต่อต้านท่ามกลางความสับสน“นะ..นายหมายความว่าไง”“หมายความว่าฉันคิดถึงเธอ ไม่ได้เจอเธอ ไม่ได้เห็นหน้าเธอตั้งหลายวัน ฉันคิดถึงเธอใจแทบขาด และฉันโคตรต้องการเธอ”“โซ่ ฉัน.. ฉันไม่เข้าใจนาย”“ไม่ต้องเข้าใจก็ได้ แค่รู้ว่าตอนนี้ฉันต้องการเธอมาก ถ้าไม่ได้เข้าไปในตัวเธอตอนนี้ ฉันคงต้องตาย”“อื้อ โซ่ เดี๋ยว อย่าเพิ่งสิ นี่มันมหาลัย แล้วตรงนี้ก็โจ่งแจ้ง เดี๋ยวใครมาเห็น” พูดจบเขาก็พุ่งเข้ามาซุกไซ้ซอกคอฉันทั้งซ้ายทั้งขวาอย่างบ้าคลั่งหื่นกระหาย ฉันพยายามจะเบี่ยงหลบ แต่พอหลบข้างนี้ เขาก็เปลี่ยนไปดูดดึงข้างโน้น ส่วนมือที่กดล็อคมือฉันไว้ ตอนนี้มันเปลี่ยนมากอดรัดแผ่นหลังฉัน และที่เขาทำมันทำฉันร้อนรุ่มไปหมด จนเริ่มหมดแรงต่อต้านอีกครั้ง แต่มันกลับโอนอ่อนตามเขา ฉันถึงยกมือขึ้นไปกอดเขาซะอย่างนั้น ฉันมันทุเรศ! ไร้ยางอายที่สุด! รู้อยู่แก่ใจว่าเขารักยัยนั่น มียัยนั่นเป็นแฟน แถมเขายังทำร้ายฉันสารพัดเพื่อมัน แต่ฉันก็ยังจะยอมเขา ยังจะต้องการเขา ยังจะรักเขา“อืม ไม่ไหวแล้วสมายด์”“อื้อ!

“หุบก็ได้ แต่รู้ไว้ ว่าถ้าฉันเห็นเธอไปอี๋อ๋ออยู่กับไอ้เหี้ยกอล์ฟอีก ฉันจะจับเธอกระแทกอีก เอาแบบเอาท์ดอร์.. เหมือนวันนี้” เมื่อกี้เขาเว้นจังหวะคำพูดแล้วเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ฉันกว่าเก่า ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยออกมาเป็นเชิงคำสั่ง พร้อมจ้องฉันนิ่งด้วยแววตาเรียบนิ่งแต่ดุดัน และใช่ มันน่ากลัว แต่ฉันไม่ควรกลัวอะไรเขาทั้งนั้น ไม่ควร!“คิดว่าฉันจะกลัวเหรอ ฉันไม่กลัวนายหรอก และฉันไม่จำเป็นต้องฟังนาย!”“ไม่ฟังงั้นเหรอ แสดงว่าอยากโดนตอกนอกสถานที่อีกสินะ ชอบล่ะสิ ใช่ เมื่อกี้เหมือนเธอจะชอบ มันตื่นเต้นดีใช่มั้ยล่ะ”“บ้า! ฉันไม่ได้ชอบ!”“แต่กรี๊ดซะลั่น”“โซ่!!” คราวนี้ฉันถลึงตาใส่เขา ก็มันทนฟังไม่ไหว ทนฟังความไร้ยางอายของตัวเองไม่ไหว“หึ โอเค ไม่ชอบก็ไม่ชอบ งั้นก็หวังว่าเธอจะฟังที่ฉันสั่ง ใช่มั้ย?” เมื่อกี้เขาเปลี่ยนไปกระตุกยิ้มมองฉันด้วยสายตายียวนอีกรอบ แต่ตอนนี้ ตอนที่เขาพูดประโยคท้าย เขากลับมองฉันด้วยสายตาจริงจังน่ากลัว เมื่อกี้ว่าน่ากลัวแล้ว ตอนนี้น่ากลัวกว่าเมื่อกี้อีก ฉันเลยเริ่มขนลุกทั้งๆที่เมื่อกี้เพิ่งบอกตัวเองไปว่าไม่ควรกลัว และในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันเลยยิ่งอยากจะไปให้พ้นจากเขาเต็มที“ปล่อ

หืม! มันเห็นด้วยเหรอ ฉันนึกว่ามันจะไม่เห็น เพราะเมื่อกี้พอเดินเข้ามาถึงตรงนี้ หมายถึงที่ห้องรับแขกน่ะ ฉันก็รีบชักมือออกจากโซ่ทันที เมื่อกี้เขาดึงดันจะเดินเข้ามาส่งฉันในนี้ให้ได้น่ะ พอไม่ยอมเขาก็ขู่ฉัน สุดท้ายฉันเลยต้องยอม แต่เขาก็ไม่ใช่แค่จะมาส่งแบบดีๆ แต่กลับจูงมือฉันเข้ามา ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไม่กลัวอีแฟนสุดที่รักของเขาเห็นหรือไง แต่กลัวหรือไม่กลัวก็ไม่รู้ล่ะ รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าอีริสามันเห็น“หมอนั่นกลัวกูไม่ยอมเดินเข้ามาดีๆ เลยจูงมือกูเข้ามา แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกมั้ง สำคัญตรงตอนที่กูกับหมอนั่นเดินเข้ามาถึงแล้วต่างหาก สำคัญตรงที่เมื่อกี้มึงพูดแทบไม่ออก ตอนที่กูถาม จนต้องไล่โซ่ออกไป ทำไม ตอแหลไม่ถนัดสินะ ไม่รู้จะตอแหลว่าอยากปรับความเข้าใจกับกูเรื่องอะไรดี เพราะความจริงคือมึงไม่ได้อยากจะปรับความเข้าใจหรืออยากคุยอะไรดีๆกับกูทั้งนั้น ถ้าจะมีเรื่องคุยจริงๆ ก็คงจะมีแต่เรื่องเหี้ยๆ มีแต่เรื่องที่มึงใส่ร้ายกูมาตลอด แต่เรื่องนั้นมึงจะยอมพูดออกไปทำไม จริงมั้ย ถ้าโซ่ยังยืนอยู่ตรงนี้ สิ่งที่มึงอยากพูด เอาตรงๆคือมันเป็นสิ่งที่โซ่ไม่ควรได้ยิน มึงถึงได้ไล่เขาออกไป คงกลัวสินะ ว