All Chapters of SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: Chapter 1 - Chapter 10

0:34 AM SMILE | CONDO ติ๊งต่องๆๆๆๆๆๆ!!!!!! ปึก! ฉันสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ ก็เพราะไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้เล่นมากระทำชำเรากริ่งหน้าห้องฉันซะเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ ..ป่านนี้ช้ำหมดแล้วมั้งลูกแม่ ฮืออTT “ไอ้พวกโรคจิตแน่ๆ” เพราะมันคิดเป็นแบบอื่นไม่ได้แล้ว แบบนี้ต้องโทรหา รปภ.!!! หมับ! ฉันเปิดโคมไฟหัวเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตึ๊ง! LINE ไอ้บ้าโซ่: เปิดประตู จู่ๆ ไลน์ก็เด้งขึ้นมาขัดขวางการจิ้มหน้าจอโทรศัพท์ของฉัน “โซ่!?” หมอนี่เองหรอกเหรอที่มาทำร้ายกริ่งหน้าห้องฉัน “มาทำอะไรป่านนี้?” แล้วทำไมต้องกดกริ่งโหดเหมือนกับโกรธกริ่ง (มาสักสิบชาติ) ด้วย •••??? //??? ••• ตึ๊ง! LINE ไอ้บ้าโซ่: ถ้าไม่เปิด ไอ้บ้าโซ่: ฉันจะกดทั้งคืน ว่าไงนะ!! กดทั้งคืน?! ..หมอนี่บ้าไปแล้วเหรอ!!? พรึ่บบ! ที่ฉันรีบลงจากเตียงตรงไปเปิดไฟแล้วตรงไปที่ประตูห้องนี่ไม่ใช่อะไรหรอก ฉันกลัวพรุ่งนี้คนข้างห้องเขาจะร้องเรียนฉันโทษฐานส่งเสียงดังรบกวนเวลานอนเอาน่ะสิ ปึก! “นายมีอะไร!” ไม่บอกก็รู้ใช่มั้ย ว่าฉันเปิดประตูอย่างโคตรอารมณ์เสีย มันไม่สบอารมณ์เอามากๆ น้ำเสียงถึงได้โคตรไม่เป็นมิตร สีหน้าแววตา

ปัง!!ประตูห้องนอนถูกปิดใส่หน้าผมดังปังด้วยฝีมือของยัยเพื่อนตัวดีของผมเอง เธอชื่อสมายด์ และเธอเป็นผู้หญิงที่โคตรร้ายกาจ บอกตามตรงว่าผมโคตรหนักใจกับสันดานแย่ๆ ของเธอเลย“ทำไมเธอไม่น่ารักเหมือนตอนเด็กๆ ห้ะสมายด์ ทำไมยิ่งโต เธอก็ยิ่งร้ายกาจ ฉันไม่เข้าใจเลย”ผมมองแผ่นประตูห้องนอนของยัยผู้หญิงร้ายกาจด้วยความรู้สึกที่ยังคงโคตรหนักใจ ยิ่งไปกว่านั้นคือผมโคตรผิดหวัง เสียดายความน่ารักของเธอตอนเด็กๆ ตอนนั้นเธอนิสัยดี น่ารัก ผมพูดอะไรก็เชื่อฟังทั้งนั้น ไม่ดื้อ ไม่รั้น ไม่ต่อต้าน ไม่เถียงคำไม่ตกฟาก แต่จู่ๆ เธอก็กลายเป็นเด็กร้ายกาจ อารมณ์ร้อน แถมพฤติกรรมของเธอก็ยังรุนแรงขึ้นทุกวันอย่างวันนี้เธอก็ไปตบริสา ริสาเป็นแฟนผมน่ะครับ และผมไม่เข้าใจเลยว่าเธอทำไปทำไม แทนที่จะรักกันเหมือนพี่น้อง เพราะริสาก็เหมือนเป็นน้องสาวของเธอ ในเมื่อพ่อแม่ของเธอรับริสามาเป็นลูกอีกคน และริสาเกิดหลังสมายด์สักสองเดือนได้ เลยถือได้ว่าเป็นน้องแต่สมายด์กลับไม่ญาติดีด้วย ตรงกันข้าม เธอชอบรังแกริสา ทั้งๆ ที่ริสาเป็นคนน่ารัก นิสัยดี อ่อนโยน แล้วก็ยังน่าสงสาร เพราะเธอเป็นเด็กกำพร้า ไม่รู้จักแม้กระทั่งพ่อแม่ของตัวเองและคงเป็นเพราะ

ตกเย็น.. Rrrrr.. “ฮัลโหลริสา โอเค เดี๋ยวฉันไปรับ เธอเดินห้างไปพลางๆก่อนแล้วกัน” ผมรับสายริสา คุยกันเสร็จก็วาง เพราะผมเดินถึงรถพอดี กำลังจะเปิดประตูขึ้นรถ “สมายด์” มือชะงักเฉย เพราะเสือกเหลือบไปเห็นสมายด์ไกลๆ เหมือนยัยนั่นจะกำลังเดินไปที่รถ เดินมาคนเดียวซะด้วย ก็ดี! ผมจะได้ถือโอกาสสะสางทั้งเรื่องเก่าเรื่องใหม่ หมายถึงเรื่องเมื่อคืน รวมทั้งเรื่องวันนี้ที่ยัยปากสุนัขนั่นบังอาจด่าผมว่าเป็นหมาประสาทกลับ! SO END หมับ! “ว้าย!!! ไอ้บะ..โซ่!!?” ฉันตกใจจนสะดุ้ง ก่อนหันขวับไปมองอย่างไว ตั้งใจจะอ้าปากด่าไอ้บ้าที่มันเล่นพิเรนทร์ไม่เข้าเรื่อง มีอย่างที่ไหน จู่ๆก็มากระชากแขนกันจากด้านหลัง ฉันก็ตกใจน่ะสิ แต่พอหันไปกลับกลายเป็นต้องชะงักคำด่า เพราะคนกระชากคือโซ่ แต่จะว่าไป ด่าไปก็ถูกแล้ว เพราะหมอนี่ก็บ้าจริงๆไม่ใช่เหรอ ไม่งั้นคงไม่มากระชากฉันอย่างกับโจรกระชากสร้อยแบบนี้หรอก “ทำเหี้ยอะไรของนาย!” “หยาบคายขึ้นทุกวันนะ อยากโดนกัดปากสั่งสอนอีกหรือไง” “ก็เอาดิ นายกัดเป็นคนเดียวซะที่ไหน!” กัดมากัดกลับค่ะ ไม่โกง! “ใช่ ฉันรู้ว่าเธอกัดเป็น แต่คงกัดได้ไม่แรงเท่าฉันหรอก เธอก็น่าจะรู้ดี ไม่งั้

เพียะ!!! ฉันตบโซ่ไปอีกที เต็มแรงเลยด้วย ตบไปพร้อมกับน้ำตาฉันที่มันไหลทะลัก เพราะเจ็บปวดอย่างที่สุดกับคำพูดนั้น “ฉันไม่ใช่ของแก้ขัดของนาย! อย่ามาทำแบบนี้อีก นายไม่มีสิทธิ์! จำเอาไว้!!!” ปึก! ฉันตวาดใส่โซ่ทั้งน้ำตา ก่อนเปิดประตูวิ่งลงจากรถ ไม่อยากจะอยู่ใกล้หมอนั่นแล้ว ผู้ชายใจร้ายที่ทำให้ฉันต้องผิดคำพูดกับตัวเอง ว่าจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขา “สมายด์!” หมับ! โซ่วิ่งตามมาจับแขนฉัน แถมกระชากฉันให้ปลิวตามไปอย่างแรง “ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!” “ไม่ใช่ตอนนี้! ตอนนี้เธอต้องตามฉันมา ไปขอโทษริสากับฉัน!” “ไม่ไป! ปล่อย! บอกว่าไม่ไป ยังไงฉันก็ไม่ไปขอโทษยัยตอแหลนั่น!” “ต้องไป! ตามมา!!” “โอ๊ย!!” โซ่กระชากแรงขึ้น จนแขนฉันเหมือนจะหลุด “โซ่! ฉันเจ็บ!!” “เรื่องของเธอ! อยากดื้อเองทำไม!” “โอ๊ย!!!” คราวนี้โซ่กระชากแรงกว่าเดิมหลายเท่า จนฉันอดคิดไม่ได้ว่าทำไมเขาต้องทำถึงขนาดนี้ “โซ่ นี่นายจำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ แค่อยากจะให้ฉันขอโทษยัยนั่น นายต้องทำรุนแรงกับฉันขนาดนี้เลยเหรอ แล้วนี่ถ้ายัยนั่นบอกให้นายมาฆ่าฉัน นายก็คงทำโดยไม่ลังเลเลยสินะ” “ใช่! ฉัน-ไม่-ลัง-เล !” โซ่หันมาย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงและแวว

8:12 PM SMILE | CONDO ในที่สุดก็ถึงคอนโดฉันสักที หลังจากรถติดมาตั้งสามชั่วอายุคน เอิ่มม ว่าไปนั่น :p “ขอบใจมากนะกอล์ฟ ใจดีเลี้ยงข้าวแล้วยังใจดีมาส่งฉันอีก” ไม่เหมือนคนใจร้ายบางคน ที่ลากฉันไปทิ้งไว้แล้วไปกับแฟนตัวเองหน้าตาเฉย ไอ้ฉันจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ช่าง! นิสัยไม่ดี!! “ไม่เป็นไรสมายด์ เราเพื่อนกันนี่นา” กอล์ฟยิ้มบอก กอล์ฟเป็นเพื่อนที่เคยเรียนคณะเดียวกันน่ะ แต่เขาซิ่วไปเรียนวิศวะเมื่อตอนปี 1 เลยไม่ค่อยได้คุยกันเลยตั้งแต่ตอนนั้น แต่วันนี้โชคดีล่ะมั้ง เราเลยบังเอิญเจอกันที่ห้าง ก็เลยถือโอกาสไปกินข้าวด้วยกันแล้วก็ได้นั่งคุยกันเป็นเรื่องเป็นราว ไม่ใช่แค่ทักทายกันเฉยๆเหมือนทุกทีที่บังเอิญเจอกันที่มหาลัย แถมกอล์ฟยังใจดีเลี้ยงข้าวฉันอีก ยิ่งไปกว่านั้นคือการที่ได้คุยกับเขาและเขาชวนฉันคุยตั้งหลายเรื่องมันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นจนมีอารมณ์โพสต์เฟซอีกต่างหาก เพิ่งรู้ว่ากอล์ฟคุยสนุกขนาดนี้ อยู่ด้วยแล้วไม่เครียดเลย แถมดูๆไป เขาก็น่ารักเหมือนกันนะ นี่ถ้าเขายังไม่ซิ่วไปเรียนวิศวะก็ดีดิ ถ้าเขายังเรียนสถาปัตย์ด้วยกัน เราจะได้คุยกันบ่อยกว่านี้ ได้คุยกันเยอะกว่านี้ ไม่ใช่อะไรหรอก ก็เผื่อว่าก