All Chapters of SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: Chapter 1 - Chapter 5

0:34 AMSMILE | CONDOติ๊งต่องๆๆๆๆๆๆ!!!!!!ปึก!ฉันสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ ก็เพราะไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้เล่นมากระทำชำเรากริ่งหน้าห้องฉันซะเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ ..ป่านนี้ช้ำหมดแล้วมั้งลูกแม่ ฮืออTT“ไอ้พวกโรคจิตแน่ๆ” เพราะมันคิดเป็นแบบอื่นไม่ได้แล้ว แบบนี้ต้องโทรหา รปภ.!!!หมับ!ฉันเปิดโคมไฟหัวเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตึ๊ง!LINEไอ้บ้าโซ่: เปิดประตูจู่ๆ ไลน์ก็เด้งขึ้นมาขัดขวางการจิ้มหน้าจอโทรศัพท์ของฉัน“โซ่!?” หมอนี่เองหรอกเหรอที่มาทำร้ายกริ่งหน้าห้องฉัน“มาทำอะไรป่านนี้?” แล้วทำไมต้องกดกริ่งโหดเหมือนกับโกรธกริ่ง (มาสักสิบชาติ) ด้วย •••??? //??? •••ตึ๊ง!LINEไอ้บ้าโซ่: ถ้าไม่เปิดไอ้บ้าโซ่: ฉันจะกดทั้งคืนว่าไงนะ!!กดทั้งคืน?!..หมอนี่บ้าไปแล้วเหรอ!!?พรึ่บบ!ที่ฉันรีบลงจากเตียงตรงไปเปิดไฟแล้วตรงไปที่ประตูห้องนี่ไม่ใช่อะไรหรอก ฉันกลัวพรุ่งนี้คนข้างห้องเขาจะร้องเรียนฉันโทษฐานส่งเสียงดังรบกวนเวลานอนเอาน่ะสิปึก!“นายมีอะไร!” ไม่บอกก็รู้ใช่มั้ย ว่าฉันเปิดประตูอย่างโคตรอารมณ์เสีย มันไม่สบอารมณ์เอามากๆ น้ำเสียงถึงได้โคตรไม่เป็นมิตร สีหน้าแววตาก็ด้วย“…”ฟึ่บ!!ปัง!!!แต่โซ่เล่นใหญ่กว่า เพร

ปัง!!ประตูห้องนอนถูกปิดใส่หน้าผมดังปังด้วยฝีมือของยัยเพื่อนตัวดีของผมเอง เธอชื่อสมายด์ และเธอเป็นผู้หญิงที่โคตรร้ายกาจ บอกตามตรงว่าผมโคตรหนักใจกับสันดานแย่ๆ ของเธอเลย“ทำไมเธอไม่น่ารักเหมือนตอนเด็กๆ ห้ะสมายด์ ทำไมยิ่งโต เธอก็ยิ่งร้ายกาจ ฉันไม่เข้าใจเลย”ผมมองแผ่นประตูห้องนอนของยัยผู้หญิงร้ายกาจด้วยความรู้สึกที่ยังคงโคตรหนักใจ ยิ่งไปกว่านั้นคือผมโคตรผิดหวัง เสียดายความน่ารักของเธอตอนเด็กๆ ตอนนั้นเธอนิสัยดี น่ารัก ผมพูดอะไรก็เชื่อฟังทั้งนั้น ไม่ดื้อ ไม่รั้น ไม่ต่อต้าน ไม่เถียงคำไม่ตกฟาก แต่จู่ๆ เธอก็กลายเป็นเด็กร้ายกาจ อารมณ์ร้อน แถมพฤติกรรมของเธอก็ยังรุนแรงขึ้นทุกวันอย่างวันนี้เธอก็ไปตบริสา ริสาเป็นแฟนผมน่ะครับ และผมไม่เข้าใจเลยว่าเธอทำไปทำไม แทนที่จะรักกันเหมือนพี่น้อง เพราะริสาก็เหมือนเป็นน้องสาวของเธอ ในเมื่อพ่อแม่ของเธอรับริสามาเป็นลูกอีกคน และริสาเกิดหลังสมายด์สักสองเดือนได้ เลยถือได้ว่าเป็นน้องแต่สมายด์กลับไม่ญาติดีด้วย ตรงกันข้าม เธอชอบรังแกริสา ทั้งๆ ที่ริสาเป็นคนน่ารัก นิสัยดี อ่อนโยน แล้วก็ยังน่าสงสาร เพราะเธอเป็นเด็กกำพร้า ไม่รู้จักแม้กระทั่งพ่อแม่ของตัวเองและคงเป็นเพราะ

ตกเย็น.. Rrrrr.. “ฮัลโหลริสา โอเค เดี๋ยวฉันไปรับ เธอเดินห้างไปพลางๆก่อนแล้วกัน” ผมรับสายริสา คุยกันเสร็จก็วาง เพราะผมเดินถึงรถพอดี กำลังจะเปิดประตูขึ้นรถ “สมายด์” มือชะงักเฉย เพราะเสือกเหลือบไปเห็นสมายด์ไกลๆ เหมือนยัยนั่นจะกำลังเดินไปที่รถ เดินมาคนเดียวซะด้วย ก็ดี! ผมจะได้ถือโอกาสสะสางทั้งเรื่องเก่าเรื่องใหม่ หมายถึงเรื่องเมื่อคืน รวมทั้งเรื่องวันนี้ที่ยัยปากสุนัขนั่นบังอาจด่าผมว่าเป็นหมาประสาทกลับ! SO END หมับ! “ว้าย!!! ไอ้บะ..โซ่!!?” ฉันตกใจจนสะดุ้ง ก่อนหันขวับไปมองอย่างไว ตั้งใจจะอ้าปากด่าไอ้บ้าที่มันเล่นพิเรนทร์ไม่เข้าเรื่อง มีอย่างที่ไหน จู่ๆก็มากระชากแขนกันจากด้านหลัง ฉันก็ตกใจน่ะสิ แต่พอหันไปกลับกลายเป็นต้องชะงักคำด่า เพราะคนกระชากคือโซ่ แต่จะว่าไป ด่าไปก็ถูกแล้ว เพราะหมอนี่ก็บ้าจริงๆไม่ใช่เหรอ ไม่งั้นคงไม่มากระชากฉันอย่างกับโจรกระชากสร้อยแบบนี้หรอก “ทำเหี้ยอะไรของนาย!” “หยาบคายขึ้นทุกวันนะ อยากโดนกัดปากสั่งสอนอีกหรือไง” “ก็เอาดิ นายกัดเป็นคนเดียวซะที่ไหน!” กัดมากัดกลับค่ะ ไม่โกง! “ใช่ ฉันรู้ว่าเธอกัดเป็น แต่คงกัดได้ไม่แรงเท่าฉันหรอก เธอก็น่าจะรู้ดี ไม่งั้