All Chapters of SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: Chapter 31 - Chapter 40

ยิ่งได้ยินประโยคแบบนี้จากผม จังหวะตอกเอ็นผมของเธอก็ถี่ยิบไม่เว้นจังหวะ มันรัวแรงจนผมหายใจแทบไม่ทันไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว หมับ! พั่บๆๆ!!! ผมจับเอวเธอเป็นที่ระบายความอึดอัดอีกแรง พร้อมๆกับช่วยเธอขย่ม เพราะมันหายใจจะไม่ออก ..บวกกับผมรู้สึกได้ว่ามันจะแตกในอีกไม่กี่อึดใจ! “อะ..อ่า สมายด์ ฉันว่าฉัน ฉันกำลัง..” “อ๊ะๆ อร๊าย ฉัน โซ่ ฉะ..ฉัน ฉันก็..” หมับ!! พั่บๆๆๆๆ!!! อาการของเธอไม่ต่างจากผม เธอคงใกล้จะเสร็จแล้ว และเธอคงจะอึดอัดหายใจไม่ออก ระบายความกระสันไม่ทันจนต้องยกมือทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นไปขยำสองก้อนอวบๆนั่นของตัวเอง เพื่อให้มันช่วยระบายอารมณ์อีกแรง ไปพร้อมๆกับขย่มลูกชายหัวแข็งของผมสุดแรงเกิด “อ๊ะๆๆ โซ่ กรี๊ดด!! อร๊ายย~” กึก!! “สมายด์ ฉะ..ฉัน โอ้ว ซี้ดด อาา..” พลั่กก!!! ในเมื่อร้อนจนแทบปะทุกันทั้งคู่ เพราะงั้นเราก็เสร็จพร้อมกันไปเลยสิครับ รออะไร และมันโคตรดี ได้เสร็จพร้อมกันแบบนี้มันโคตรรู้สึกดีเลย “อาา..” ผมยังครางสั่นพร่าออกมาไม่หยุด เพราะมันโคตรโล่ง ไม่ว่าครั้งไหนๆ รูเธอแม่งก็เด็ด แม้ผมจะต้องการแก้แค้นเธอให้ริสาก็ตาม แต่ผมก็โคตรชอบร่องยัยนี่เลย ผมคิดแบบนี้มันอ

เขาบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ไร้เยื่อใย ก่อนจะเดินไปกดรหัสแล้วเปิดประตูให้ฉัน และฉันก็เพิ่งสังเกต ว่าประตูเขามันต้องกดรหัสก่อน ถึงจะออกไปได้ ..แล้วถ้าเป็นแบบนี้ เมื่อกี้ฉันจะออกไปยังไงล่ะ? ถ้าหากเขาไม่เอาเสื้อมาให้และเปิดประตูให้อย่างตอนนี้ “เชิญ!” จงใจย้ำด้วยการจ้องฉันอย่างไร้เยื่อใยไม่ต่างจากน้ำเสียงและคำพูดแบบนี้ นั่นคือการไล่ให้รีบๆไสหัวไปสินะ งั้นฉันก็จะรีบๆไป เรื่องเปิดประตูได้เปิดประตูไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ เพราะไหนๆเขาก็มาเปิดให้แล้ว และฉันก็สามารถไปจากที่นี่ได้สักที ปัง!! ฮึก! ทันทีที่ฉันก้าวออกมาพ้นประตู เสียงปิดประตูอย่างแรงก็ดังขึ้นจนฉันสะดุ้ง เหมือนเขาจงใจย้ำให้รู้ว่าเขาอยากให้ฉันไสหัวไปจากห้องเขาเต็มที ให้ฉันรีบเอาทั้งใบหน้า ทั้งร่างกาย และทั้งเสื้อผ้าที่แสนทุเรศออกไปให้พ้นสายตาเขาสักที เขาไม่อยากเห็น ไม่อยากมองให้เสียสายตา ใช่ เขาคงจงใจจะบอกฉันแบบนั้น จงใจทำให้น้ำตาฉันมันอดไม่ได้ที่จะยิ่งทะลักไหล ไม่สิ! ไม่ใช่แค่นั้น! เพราะในตอนนี้ฉันเจ็บปวดรวดร้าวจนแทบหมดแรงจะยืนด้วย ฉันถึงได้ถอยไปยืนพิงผนังข้างประตูเอาไว้ เพื่อใช้มันเป็นหลักยึดไม่ให้ร่างอ่อนแรงและแสนเจ็บปวด

“ใช่ มีข่าวลือว่ามึ..เอ่อ ฮึ่ย! บ้าจริง กูพูดไม่ได้อ่ะ กูขอโทษนะ กูพูดไม่ออกจริงๆ กูไม่อยากให้มึงสะเทือนใจไปมากกว่านี้” ชลลี่บอกฉันด้วยแววตารู้สึกผิด แต่ถึงชลลี่ไม่พูดให้ชัดๆ แต่กลับแสดงท่าทีแบบนี้ออกมา มันก็ทำให้ฉันเข้าใจชัดเจนแล้วล่ะ ถึงแม้การถูกคนอื่นๆมองแล้วพูดออกมาแบบนั้นเมื่อกี้มันก็ชัดมาก จนพอเดาออกว่าด้วยเหตุผลอะไร แต่แบบนี้มันก็ยิ่งชัด เหมือนเป็นคำยืนยันว่าฉันเข้าใจถูกแล้ว ตอนนี้ลมหายใจของฉันมันถึงได้คล้ายกับถูกปลิดออกไปเอาดื้อๆ ทั้งร่างยืนนิ่งเหมือนถูกสาป มีแต่น้ำตาที่ยิ่งทะลักไหล ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้.. ไม่คิดจริงๆ ไม่เข้าใจมากๆด้วย ว่าเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง หมับ! “ไม่เอานะ มึงอย่าร้อง ใจเย็นๆ มันเป็นแค่ข่าวลือ เดี๋ยวเรื่องก็เงียบ นะ เดี๋ยวเรื่องก็เงียบ” ขนมผิงกระชับไหล่ฉันพร้อมกับมืออุ่นๆที่ยิ่งกุมมือฉันแน่น “นั่นสิ ไม่มีใครเชื่อหรอก มีแต่พวกที่มีความคิดเลวๆ กับพวกที่ไม่รู้จักมึงดีเท่านั้นแหละที่เชื่อ นอกนั้นไม่มีใครเชื่อหรอกนะ มึงไม่ร้องนะ ไม่เอานะ” หมับ! ชลลี่ก็สวมกอดฉันแน่นกว่าเก่า พร้อมกับซบลงที่ไหล่ฉันอีกครั้ง หลังจากเมื่อกี้นางเงยหน้าขึ้นมอง

ขนมผิงบอกฉัน ชลลี่ก็มองฉันด้วยความหมายเดียวกัน และฉันก็ต้องรู้สึกผิดอีกครั้ง ฉันถึงได้เม้มปากและหลบสายตาของทั้งสองคน ..เพราะฉันทำแบบนั้นไม่ได้ มันทำไม่ไหว “ไม่เอา ไม่เศร้า มึงไม่ต้องรู้สึกผิด เอางี้แล้วกัน ค่อยๆทำใจไปเรื่อยๆ พวกกูรอได้ มันต้องใช้เวลา พวกกูเข้าใจ แต่แค่อยากให้มึงยิ้มบ้างก็เท่านั้น เห็นมึงเป็นทุกข์แบบนี้แล้ว พวกกูก็ไม่มีความสุขเลย” ขนมผิงบอกอย่างเป็นห่วงพร้อมกับแตะไหล่ฉันเบาๆ “จริงของอีผิง พวกกูจะรอนะ รอให้มึงกลับมาร่าเริงสดใสและยิ้มให้พวกกูได้เหมือนเดิม พวกกูจะรอสมายด์คนเดิมกลับมา” ชลลี่แตะไหล่พร้อมยิ้มบางๆให้ฉันอีกคน “ขอบใจพวกมึงมากนะ สำหรับความเข้าใจ ความเป็นห่วง และกำลังใจ กูจะพยายามนะ จะพยายามกลับมาเป็นสมายด์คนเดิมของพวกมึง กูจะพยายาม” ฉันฝืนยิ้มบางๆให้ทั้งสองคนพร้อมน้ำใสๆอุ่นๆที่เริ่มเอ่อซึมในเบ้าตาที่เริ่มร้อนผ่าว มันทั้งซาบซึ้ง ทั้งรู้สึกผิดไปในเวลาเดียวกัน เพราะไม่รู้ต้องใช้เวลาเท่าไหร่ ไม่รู้ต้องให้พวกมันสองคนรออีกนานแค่ไหน ฉันถึงจะกลับมายิ้มได้อีกครั้ง เพราะในใจฉันมันยังคงเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานและความเจ็บปวด นี่ฉันจะต้องให้คนที่รักฉันทั้งสองคนทุกข์ไ

ร่านงั้นเหรอ ในหัวเขา ฉันคงเป็นได้แค่นี้ เป็นผู้หญิงร่าน ก็ได้ ฉันจะยอมรับให้สมใจเขา ในเมื่อฉันมันคงร่านจริงๆ เพราะเมื่อกี้ฉันก็จะตกลงไปนอนกับรุ่นพี่พวกนั้นจริงๆ “ใช่! ฉันจะร่านไปนอนกับพวกเขาสามคน แล้วนายจะทำไม” “ฉันไม่อนุญาตไง!!” ฮึก! โซ่ตะคอกใส่หน้าฉันเหมือนโกรธจัดกว่าเดิม แต่ฉันก็โกรธแล้วเหมือนกันนะ โกรธตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ทั้งโกรธทั้งเจ็บปวด เมื่อกี้ฉันถึงฝืนความกลัวแล้วกัดฟันเค้นเสียงสั่นๆให้เปล่งออกไปได้ และตอนนี้ฉันก็จะพูดอีก “แล้วทำไมฉันจะต้องรอคำอนุญาตของนาย ฉันจะไปนอนกับใครมันก็เรื่องของฉัน เกี่ยวอะไรกับนายด้วย!” “เกี่ยวดิ! เพราะฉันเป็นผัวเธอไง!” กึก! เขาทำฉันชะงักไปเสี้ยววินาทีกับคำนี้ ชะงักเพราะมันตกใจที่เขาเอาแต่พูดคำนี้ซ้ำๆอยู่ได้ ราวกับว่าไม่รู้ความหมายของมัน ถึงได้เอามาใช้พร่ำเพรื่อ “ผัวเหรอ นายกล้าพูดนะ แล้วอีริสาล่ะ นายเอามันไปไว้ไหน รักมันนักหนาไม่ใช่เหรอ” “ใช่ ฉันรักริสา” ฉึก! ไม่ว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้จากปากของเขากี่ครั้ง ฉันก็รู้สึกเหมือนโดนมีดแหลมปักอกทุกครั้ง ไม่เคยชินเลย แต่น้ำตามันคงเคยชินกับการได้ยินคำนี้แล้วมันต้องไหล ตอนนี้เบ้าตาร้อนผ่าวมันถึ