บททั้งหมดของ SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: บทที่ 11 - บทที่ 20

กึก!ฉันชะงักมือแทบไม่ทันกับคำขู่ที่มาพร้อมการชี้นิ้วคาดโทษฉันของโซ่ จากที่เมื่อกี้ง้างมือจะตบ เลยต้องจำใจเอามือลง สูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ กลั้นน้ำตาไว้“นายทำแบบนี้ทำไม เป็นบ้าอะไรของนาย!”“ไม่ได้เป็นบ้า แต่ไม่ชอบให้คนผิดลอยนวล ฉันถึงต้องตามมาลงโทษเธอ ที่นอกจากเธอจะไม่สำนึกเรื่องทำร้ายริสาแล้ว เธอยังมีหน้าไปนั่งกินข้าวกับผู้ชาย มีหน้าไปโพสต์เฟซ เหมือนไม่ละอายใจสักนิด ว่าตัวเองยังมีความผิดโทษฐานทำร้ายคนอื่น”“ฉันไม่ได้ผิด! แต่ถึงผิดแล้วไงอ่ะ นายมีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันเหรอ ออกไปเลยนะ กลับไปเลย ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน แล้วต่อไปห้ามมาทำแบบนี้อีก นายไม่มีสิทธิ์!”“แล้วใครมีสิทธิ์! ไอ้เหี้ยกอล์ฟเหรอ!”“…” ว่าไงนะ ทำไมเขาถึงสวนกลับมาแบบนี้กันล่ะ เกี่ยวอะไรกับกอล์ฟด้วย หมอนี่มันพาลชัดๆ เพราะงั้นฉันเลยเงียบ ไม่รู้จะตอบอะไร“เงียบ แสดงว่าจริง เพิ่งรู้นะ ว่าเธอนี่นอกจากจะเหี้ยแล้ว ยังร่านด้วย ไปกินข้าวกับไอ้เหี้ยกอล์ฟมาแค่มื้อเดียว ก็ร่านให้มันเอาแล้ว คงคันมากสิ”“โซ่!”“และดูเหมือนว่าจะยังไม่หายคันซะด้วย เพราะเมื่อกี้ก็ยังนัดมันมาเอาอยู่เลยนี่ ถึงได้รีบเปิดประตูออกไปรับแทบไม่ทัน แต่ก็ต้องผิดหวัง ที

“ไม่ ฮือ ฮึก ปล่อยฉันนะ!”“ไม่ปล่อย ฉันจะสนองความร่านให้ไง เธอนัดไอ้เหี้ยกอล์ฟมาเอากันไม่ใช่เหรอ อยากไม่ใช่เหรอ แค่คนเอาเปลี่ยนจากมันเป็นฉัน มันก็แค่นั้น!”หมับ!!“อื้อ! ไม่ ไม่เอา!! ปล่อย!! นายมันเลว ฉันเกลียดนาย!” เขาออกแรงให้มากขึ้นอีกเพื่ออ้าขาฉัน และฉันจะต้านแรงเขาเอาไว้ไม่ไหวอยู่แล้ว“เกลียดเหรอ ระหว่างเรามันก็มีแค่คำนั้นอยู่แล้ว เพราะฉันก็เกลียดเธอ!”หมับ!!!“กรี๊ดด!!!” สุดท้ายฉันก็ต้านเอาไว้ไม่ไหวแล้วจริงๆ สองขาของฉันถึงได้ถูกโซ่อ้าออก น้องสาวของฉันมันถึงปรากฏต่อสายตาของเขาชัดๆ ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน ฉันในตอนนี้มันน่าสมเพชที่สุดเลย“รูนี้สินะ ที่รอให้ไอ้เหี้ยกอล์ฟมันมาตอก”“ไม่ ไม่ใช่ มันไม่ใช่อย่างที่นายคิด ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ได้นัดกอล์ฟมา กอล์ฟแค่มาส่งฉันแล้วกลับ ไม่ใช่กอล์ฟ ฉันบอกนายก็ได้ว่าคืนนี้ไม่ใช่กอล์ฟที่มาหาฉัน แต่เป็น..”“เป็นใคร! นี่นอกจากไอ้เหี้ยกอล์ฟแล้ว เธอยังมีผู้ชายคนอื่นอีกงั้นเหรอ!”“มะ..”“โคตรร่าน! แม่งร่านอยากโดนผู้ชายเอาขนาดนี้ งั้นคืนนี้ฉันจะรวบทีเดียวให้ทุกคดีเลยแม่ง ด้วยการสั่งสอนเธอให้หลาบจำโทษฐานที่เธอไม่ยอมฟังคำสั่งฉัน สมายด์!”ฟึ่บ!!“ฮื่อ!” เขายิ่งจ

เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแหบพร่า ถามอย่างคนไร้สมอง เพราะใครมันจะไปมีอารมณ์กับเขากันหรือไม่เขาก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าฉันไม่มีอารมณ์ แต่ที่ยังถามเพราะอยากจะเยาะเย้ยฉัน ให้เขายิ่งรู้สึกสะใจ เขามันไอ้คนเลว! คนใจดำอำมหิต!“ฉันไม่ใช่ ฮึก ไม่ใช่หมาของนาย” ฉันอยากจะด่าเขาไปทั้งหมดที่ฉันคิด แต่ความจริงมันฝืนตอบได้แค่นี้อย่างติดขัด เพราะมันเจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว เจ็บจนสติมันเริ่มจะพร่ามัวไปหมด“เหรอ งั้นเป็นอะไรดีล่ะ”“ฉันเป็น เป็นเพื่อนนาย นาย ฮึก นายไม่ควรทำแบบนี้กับฉัน”กึก!ไม่รู้ฉันรู้สึกไปเองรึเปล่า ที่เหมือนกับโซ่ชะงักไป แต่ไม่สิ เขาหยุดจังหวะกระแทก แสดงว่าฉันไม่ได้รู้สึกไปเอง“เพื่อนเหรอ โดนลูกชายฉันxxxคาร่องอยู่ขนาดนี้ ยังจะกล้าพูดว่าฉันเป็นเพื่อนเธออยู่อีกเหรอ!!”“…”“จำไว้..” เขายิ่งซุกหน้าเข้าหาฉันจนปากเขาตอนนี้ แทบจะชิดแก้มฉันอยู่แล้ว ส่วนจมูก ใช่ มันชนกับแก้มฉันเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับลมหายใจที่ดูเหมือนจะเริ่มคุกรุ่นอีกครั้งของเขา“ต่อไปนี้ เธอกับฉันไม่ใช่เพื่อนกันอีกแล้ว!!”หมับ!!พั่บๆๆๆ!!!!“โอ๊ย! โซ่ เจ็บ ฮึก ฉันเจ็บ!!” ใครจะคิดว่าพอพูดจบ เขาจะยิ่งกดมือฉันกับประตู ส่วนอีกมือก็ยิ่งก

“ก็บอกแล้วไง ว่าฉันจะสั่งสอนเธอ โทษฐานไม่รู้สำนึก และโทษฐานที่ไม่เชื่อฟัง เธอยังจะไปเอาไอ้เหี้ยกอล์ฟทำผัว มันก็ต้องโดนแบบนี้ ต้องโดนสั่งกับxxx !” “เหตุผลเข้าข้างตัวเอง!” เธอสวนผมกลับมาด้วยสายตาโกรธเคือง แต่มันก็แฝงอะไรบางอย่าง อะไรบางอย่างที่อาจเรียกได้ว่าความเจ็บปวด แต่คิดว่าผมจะรู้สึกอะไรหรือไง เธอเจ็บปวดสิดี แบบนั้นมันโคตรน่าสะใจ เจ็บซะ เธอจะได้จำไง! “หึ งั้นเหรอ” “ใช่ นั่นมันเหตุผลเข้าข้างตัวเองเพื่อที่จะได้ทำเรื่องเลวๆ เพราะถ้าแค่อยากสั่งสอนฉัน นายใช้วิธีอื่นก็ได้ ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้ แต่ทำไม ทำไมต้องทำแบบนี้ ทำไมต้องเอาฉัน นายเอาฉันทำไม” “อยากเอา ใช่ จริงของเธอ อาจจะใช้วิธีอื่นก็ได้ แต่ฉันอยากใช้วิธีนี้ ฉัน..” ผมเว้นวรรคคำพูด ก่อนเลื่อนตัวเข้าไปหาเธอที่ตอนนี้อยู่ขอบเตียง ขยับไปไหนไม่ได้ มีแต่ผมที่ขยับได้ และตอนนี้ก็ขยับมายืนเข่าอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว หมับ! ก่อนผมจะเชยคางเธอขึ้นแล้วเลื่อนหน้าเข้าไปหาเธอจนใกล้ ใกล้จนผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจติดขัดและสั่นสะท้านของเธอ เธอคงทั้งเจ็บปวดทั้งกลัวผมมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งนั่นแหละที่ผมต้องการ ผมถึงเหยียดยิ้มมุมปากให้เธอพร้อมมองเธอด้วยสายตา

“ดันมีรถชนกันตรงสี่แยกก่อนจะถึงมอ รถเลยติด น่าจะอีกสักพักเลยกว่าจะถึง เห็นป้ะ โดนคุมกำเนิดมั้ยล่ะ แม่งจะเกิดไม่ได้เกิด จะถึงมอก็ไม่ได้ถึง แล้วเมื่อกี้นะ บอกเลยว่าเสียงไอ้เชี่ยแวมไพร์แม่งโคตรหงุดหงิดเลยว่ะ ไม่ค่อยบ่อยเลยที่ไอ้เชี่ยนั่นมันจะมีอารมณ์ความรู้สึกกับคนอื่นเขา หึๆ”อาเธอร์พูดพร้อมกลั้วหัวเราะในลำคอ แล้วก็ที่เขาเรียกกวินว่าแวมไพร์ ฉันไม่แปลกใจหรอก เพราะเห็นก็เรียกกันอยู่บ่อยๆ เพราะกวินเป็นคนนิ่งๆน่ะ อย่างที่บอกว่าเขาเงียบๆ ไม่ค่อยพูด“ก็จริง”“ใช่มั้ย เออ งั้นขึ้นเลยดีกว่าว่ะ เสียเวลาสมายด์นานละ โทษทีนะสมายด์” อาเธอร์หันมายิ้มบอกฉัน“ไม่เป็นไร..โอ๊ย!”“เห้ยเป็นไร”“เอ่อ เปล่า อยู่ๆก็รู้สึกปวดขาขึ้นมาอ่ะ” ความจริงคือโซ่บีบมือกับไหล่ฉันแรงขึ้นหน่อย ตอนฉันยิ้มตอบอาเธอร์ ไม่รู้เป็นบ้าอะไรของเขา เขาชอบทำให้ฉันเจ็บมากสินะ นิดๆหน่อยๆก็เอา คนเลว คนอำมหิตไร้หัวใจ“อ้าวเหรอ ไอ้สัส มึงพยุงยังไงครับ อยู่ๆเขาถึงเจ็บ” เขาหันไปเอาเรื่องโซ่ซะงั้น แต่ก็ถูกคนแล้วล่ะ เพราะคนทำตัวจริงก็คือโซ่ ทั้งอาการเจ็บเมื่อกี้ ทั้งอาการเจ็บที่เป็นผลมาจากเมื่อคืน“กูเหรอ อืม กูก็กู แต่ช่วยไม่ได้ ยัยนี่เสือกหาเ