บททั้งหมดของ SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: บทที่ 21 - บทที่ 30

SMILE | CONDO ติ้งต่อง !“หืม?” ฉันหันไปมองประตูโดยอัตโนมัติ ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ฉันนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ที่โซฟาน่ะ ตั้งแต่กลับจากมหาลัย ฉันก็นั่งอยู่ตรงนี้ตลอด มันไม่หิว ไม่อยากกิน ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น เพราะมันไม่มีเรี่ยวแรง จะมีก็แต่ความเจ็บปวด ทั้งตัวและหัวใจยังคงมีแต่ความเจ็บปวด ไม่ใช่แค่จากเรื่องเมื่อคืน แต่จากเรื่องเมื่อเช้าด้วย ยิ่งคิดว่าที่โซ่ไม่มาเรียน เขาหายไปเลยทั้งวันก็เพราะไปอยู่กับยัยนั่น ไม่คิดจะสนใจฉัน ไม่คิดว่าฉันจะเป็นตายร้ายดียังไงด้วยฝีมือของเขาเอง ฉันก็ยิ่งเจ็บลึกเข้าไปอีก เจ็บมาจนถึงตอนนี้ เจ็บจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะลุกไปเปิดประตูด้วยซ้ำ แต่ฉันก็จำต้องฝืนหมับ!แอ๊ด..กึก!!ฉันไม่คิดเลยว่าจะเป็นโซ่ คนที่มากดกริ่งหน้าห้องฉันก็คือเขา และเพราะไม่คิด ฉันเลยไม่ได้ดูที่ตาแมวก่อนเปิด แต่เปิดออกไปเลย พอเห็นว่าเป็นเขา ฉันถึงได้ตกใจมากจนเท้ามันถอยหลังมาหนึ่งก้าวเองอย่างไม่ต้องสั่งอย่างที่เห็น“นะ..นายมาทำไม”“มาคุยกับเธอให้รู้เรื่อง”ฟึ่บ!หมับ!ปัง!!เขากดเสียงต่ำบอกฉันอย่างเหี้ยมเกรียมน่ากลัว แววตาคมดุคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยไฟโกรธ ก่อนเขาจะพาตัวเองเข้ามาในห้

“อื้อ อือ อื้อ ไม่เอา ไม่เอาโซ่ กรี๊ดด ปล่อยฉันนะ เจ็บ ปล่อย ฮือๆๆ” เพราะโซ่พูดจบ เขาก็พุ่งลงมาดูดดึงซอกคอของฉันอย่างรุนแรงทั้งซ้ายทั้งขวา ไม่สิ! เขาไม่ใช่แค่ดูดมัน แต่เขากัดมันด้วย เขากัดอย่างแรงจนฉันเจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไง ฉันถึงยิ่งพยายามดิ้นขัดขืน ในขณะที่น้ำตายังคงทะลักไหลลงมาอย่างเชี่ยวกราก พร้อมกับเสียงร้องขัดขืนที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวและความกลัวจนแทบขาดใจ “ปล่อยเหรอ ไม่ชอบเหรอแบบนี้ ลองหน่อยดิ เธออยากยัดเยียดให้คนอื่นไม่ใช่เหรอ!” “ฮือ ไม่ อื้อ!!” ตอนแรกโซ่กัดฟันบอกเสียงเหี้ยมข้างหูฉัน ก่อนที่จู่ๆเขาก็จูบฉัน จูบดูดดึงอย่างหนักหน่วงทั้งปากบนทั้งปากล่างอย่างป่าเถื่อน โดยที่สองมือหนายังคงกดสองมือของฉันกับโซฟาอย่างแรง ไม่ว่าฉันจะพยายามดิ้นขัดขืนเท่าไหร่ ทั้งมือและร่างกายของฉันก็ไม่หลุดจากการพันธนาการของเขาเลย “อือ อื้อ!” แต่ถึงจะอย่างนั้นฉันก็พยายามขัดขืนสุดแรง ก่อนจะพบกับความตกใจและหวาดกลัวสุดขีด เมื่อมือข้างนึงของโซ่ยอมปล่อยมือฉันก็จริง แต่เหมือนเขากำลังเอามันไปปลดกระดุมกางเกงแล้วรูดซิบ หมับ! จากนั้นเขาก็ควักไอ้แท่งร้อนใหญ่ยักษ์แข็งกร้าวของเขาออกมา โดยที่ปากร้ายๆยังดูดดึ

ATLAS UNIVERSITYหึ ผมนึกว่ายัยนั่นจะหมดสภาพจนมาเรียนไม่ไหวซะอีก ก็โดนผมเอาไปยันหว่างขนาดนั้น แต่เปล่าเลย เพราะเธอก็นั่งหัวโด่อยู่ในคลาสนั่นไง แถมเก็บร่องรอยมิดชิดซะด้วย ที่คอเธอไม่มีรอยดูดรอยกัดหรือรอยที่ผมเผลอบีบคอเธอด้วยความโมโหจนแทบขาดสติเหลืออยู่เลย จะมีเหลือก็แต่อาการโรยแรงที่สังเกตได้จากสีหน้าที่ซีดเซียวของเธอ“อ้าว เชี่ยโซ่ มาแล้วเหรอวะ” จู่ๆ ไอ้อาเธอร์มันทักผม เมื่อผมเดินเข้ามาใกล้ และเสียงทักของมันทำให้คนอื่นๆ ในคลาสบางคนที่ได้ยินเสียงของมันพลันหันมามองผมด้วยโดยอัตโนมัติ รวมทั้งยัยนั่น แต่เธอมองแว้บเดียวก็หันไปทางอื่น แบบนี้จงใจเมินผมสินะ อวดดีชะมัด!“เออ!” ผมตอบห้วนๆ ก่อนเดินไปนั่งลงข้างๆ มันนั่นแหละ“วันนี้มึงมาเลทนะ” ไอ้กวินทักอีกคน“นั่นดิ แถมเมื่อวานมึงก็หายไปเลย ไปไหนวะ โทรก็ไม่รับ แชทก็ไม่ตอบ ไม่ตอบห่าอะไรสักอย่าง”“กูยุ่งอยู่ เกิดเรื่องกับริสากะทันหัน กูเลยต้องรีบไปโรงบาล”พอผมบอกไอ้สองตัวแบบนี้ ผมก็รู้สึกนะ ว่าสมายด์เหมือนจะเหลือบมามองผมเสี้ยววินาทีนึง ก่อนเธอจะหันกลับไป ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอเหลือบมามองทำไม สงสัยคงจะโกรธผม แค้นผมและเธอคงจะโกรธแค้นริสาด้วย เพราะเธ

ฟึ่บ!! “อย่าเข้ามานะ!” โซ่ที่โกรธจัดทำท่าจะพุ่งเข้ามา และฉันรีบถอยกรูดห่างออกมาทางประตูห้องน้ำทันที หมายถึงประตูห้องน้ำที่เอาไว้เข้าไปทำธุระนะ ไม่ใช่ประตูห้องน้ำที่เอาไว้ให้เดินออกไปข้างนอก ก็เพราะโซ่ยืนอยู่ฝั่งนั้น ฉันเลยถอยหนีไปทางนั้นไม่ได้ “ทำไมฉันจะเข้าไม่ได้” เขายังจะพุ่งเข้ามาอีก และฉันกลัวนะ กลัวมาก เลยคิดว่ามีทางเดียว คือต้องหนีเข้าห้องน้ำ “จะหนีเหรอ” หมับ! ปึก! “ว้าย! ปล่อยนะโซ่ ปล่อย!” เขาพุ่งเข้ามาทันจนได้ เขาถึงคว้าฉันเอาไว้แล้วยันฉันกับขอบประตูห้องน้ำ นึกออกใช่มั้ย ขอบประตูที่มันก็เป็นเหมือนขอบของฉากกั้นที่เอาไว้กั้นห้องน้ำแต่ละห้องแล้วยาวมาจนถึงขอบประตู ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตกลงมันเรียกว่าอะไรกันแน่ แต่เอาเป็นว่าตามนั้น คือเขาจับฉันยันกับมัน ตอนที่ฉันหันหลังไป ตั้งใจจะเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปหลบ บ้าที่สุดเลย! ตอนนี้ฉันถึงยังอยู่นอกห้องน้ำ และฉันกลัวมาก กลัวทั้งโซ่ที่ตอนนี้กัดฟันกรอด ตาแดงก่ำ จ้องฉันราวกับจะฆ่าฉันได้ และกลัวทั้งเรื่องที่อาจจะมีคนเข้ามาเห็น “โซ่ บอกให้ปล่อยไง ปล่อย!” “ไม่ปล่อย เธอกัดฉันเลือดสาดขนาดนี้ คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปเหรอ!” “แต่นายก็กัด

กึก! ถึงจะเงี่ย*จนอยากโดนเอาใจจะขาด แต่เธอก็ยังอุตส่าห์มีอารมณ์มาตกใจ “นะ..นี่นาย ทะ..ทำไมนายถึง..” “ก็บอกแล้วไง ว่าแค่นั้นมันยังน้อยไป เธอต้องชดใช้อีก ต้องชดใช้ให้ริสามากกว่านี้” “แล้วทำไมนาย.. ทำไมต้องวางยาฉัน” “เพราะคนอื่นจะได้เห็นว่าเธอร่านเองไง เธอสมยอม ฉันไม่ได้ขืนใจ” “คะ..คนอื่น!?” “ใช่ อ้อ! จะว่าไป ฉันลืมเปิดกล้องว่ะ แป๊บนะ” ผมบอกเธอก่อนลงจากโซฟามาเปิดกล้องเพื่อถ่ายวิดีโอ ใช่ครับ ก็อย่างที่บอกว่าผมเตรียมอุปกรณ์เอาไว้ นี่ไง อุปกรณ์ผม ผมจะถ่ายคลิปเธอกับผมไว้! ในเมื่อเธอเลวกับริสาก่อน ผมเลยจัดเลวๆให้เธอบ้างไง แต่ผมจะไม่จัดให้น้อยๆหรอก เพราะผมบอกแล้วไง ว่าเธอจะต้องชดใช้คืนให้ริสามากกว่าเป็นสิบเป็นร้อยเท่า แล้วที่ผมต้องวางยา ก็เพื่อให้เธอร่านมาขอให้ผมเอาเธอเองไง ขืนใจมันดูไม่เรียล แถมดูไม่มันส์ ต้องเธอร่านเองสิ แบบนั้นมันถึงจะเรียลและถึงจะมันส์ คนดูถึงจะโคตรชอบ ใช่ครับ ผมพูดว่าคนดู เพราะผมจะปล่อยคลิปเธอ ถ้าเธอทำตามเงื่อนไขผมไม่ได้ เอาตรงๆคือผมจะแบล็คเมลล์เธอนั่นแหละ โคตรเลวเลยใช่มั้ยแม่ง แต่กับผู้หญิงสารเลวแบบเธอ มันก็ควรจะเจอเลวเหี้ยๆแบบผมนี่แหละ ถูกต้องที่สุดแล้ว! “โซ