All Chapters of SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: Chapter 71 - Chapter 80

“แกล้งงั้นเหรอ” เขามาทำเป็นงงอะไรกัน ยังจะแกล้งแสดงละครต่ออีกงั้นเหรอ ทั้งๆที่มันไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว เพราะฉันไม่ยอมเป็นควายรอบสองหรอก“ใช่ วันสองวันนี้ นายแกล้งทำดีกับฉันก็เพราะอีแฟนตอแหลของนาย แกล้งพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือก็เพราะจะให้ฉันไปคุยดีๆกับมัน อยากให้ฉันปรับความเข้าใจกับมัน อยากให้มันสบายใจ มันจะได้หายป่วยจากความตอแหลของมันเองเร็วๆ ทั้งหมดที่นายทำก็เพราะมัน!”“นี่เธอคิดอะไรของเธอ มันไม่ใช่แบบนั้น จริงอยู่ที่ส่วนนึงอาจเพราะริสา เพราะว่าริสาอยากให้อภัยเธอ ฉันถึงเริ่มมีความคิดอยากจะให้อภัยเธอด้วย แต่ทั้งหมดที่ฉันทำฉันไม่ได้แกล้ง ฉันทำดีกับเธอเพราะฉันอยากทำ ฉันทำดีเพราะฉันอยากจะเลิกทำร้ายเธอแล้ว ฉันทำดีเพราะคิดว่าเธอน่าจะชดใช้พอแล้วกับสิ่งที่เธอทำลงไป เพราะงั้นฉันเลยคิดจะหยุดแก้แค้น หยุดเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่ฉันทำกับเธอไง ฉันอยากทำดีจากใจจริงๆ ไม่ใช่เพราะฉันแกล้งทำดีเพื่อที่จะหลอกให้เธอยอมไปหาริสาอย่างที่เธอเข้าใจ” รู้อะไรมั้ย ว่าคำแก้ตัวของเขามันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด ทั้งไม่ดีขึ้น ทั้งเจ็บกว่าเดิมจนเบ้าตามันเริ่มร้อนผ่าว น้ำตาเหมือนจะไหลซะให้ได้ เส้นเสีย

“โอ๊ย!” เอิ่ม มันคือโทษของการกวนตีนแบบไม่ดูตาม้าตาเรือมั้ง ถึงได้โดนต่อยเบ้าหน้าหล่อๆเข้าให้ ถึงจะเหมือนไม่หนักมาก แต่ก็แรงพอที่จะเจ็บอยู่แหละ ไม่งั้นอาเธอร์คงไม่ร้องออกมา“ไอ้ผิง นี่มึงต่อยกูทำไมเนี่ย เจ็บนะเว้ย”“ใครใช้ให้มึงปากหมา”“โห่ กูแค่ล้อเล่นเองนะ แม่งเล่นแรงชะมัด ซี้ดด” อาเธอร์สูดปากครางพลางยกมือขึ้นไปแตะที่โหนกแก้มเบาๆ“สม ใครใช้ให้มึงไปยั่วมัน” นั่นเสียงนิ่งๆของกวิน“ไอ้สัสกวิน มึงนี่นะ แทนที่จะเข้าข้างกู”“กูไม่อยากโดนต่อยเหมือนมึง”“ไอ้เวร โคตรรักเพื่อนเลย” อาเธอร์เอาเรื่องกวินอย่างไม่จริงจังนัก และรายนั้นก็ยังนิ่งๆ ไม่รู้สึกรู้สาหรอก มีแต่อาเธอร์ที่หันมาหาขนมผิงแล้วร้องครางจะเป็นจะตาย จนมันดูเหมือนจะเจ็บเกินจริงไปหน่อย(มั้ง) “ซี้ดด ไอ้ผิง กูเจ็บนะครับ เจ็บมากเลยเห็นมั้ยเนี่ย มึงจะรับผิดชอบยังไงวะ ถ้าหน้ากูมีรอยช้ำแล้วสาวๆของกูไม่มองอ่ะ”“สาวไม่มองก็เรื่องของมึง ปากมึงมันไม่มีหูรูดเอง ช่วยไม่ได้”“แต่กูแค่ล้อมึงเล่นเองนะ ไม่เห็นต้องรุนแรงขนาดนี้เลยนี่หว่า แบบนี้กูหมดหล่อ ตกสาวไม่ได้กันพอดิ..”“แล้วไงวะ!! กูจะรุนแรง! กูไม่เล่นกับมึง! ชัดมั้ยว่าไม่เล่น!!”กึก!คราวนี้เป็

“อร๊ายย ผัวโซ่ เพิ่งรู้ว่ามานั่งตรงนี้” จู่ๆชลลี่ก็หันมาทางสมายด์ สงสัยเพิ่งเก็บของใส่กระเป๋าเสร็จมั้ง เลยเพิ่งจะหันมาตอนสงครามจบลงพอดี ส่วนตอนที่ผมมานั่ง เหมือนชลลี่กับขนมผิงจะนั่งไถโทรศัพท์กันอยู่ เลยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างล่ะมั้ง แถมตอนเรียนก็มัวแต่สนใจอาจารย์ “อืม ไอ้เชี่ยสองตัวมันนั่งอยู่ไกล ตรงนี้มันใกล้ดี เลยนั่งตรงนี้ ขี้เกียจเดินไกล” ผมแถนั่นแหละครับ ทั้งๆที่ไม่ไกลเท่าไหร่หรอก พวกมันนั่งอยู่แถวบน ห่างไปแค่สี่ห้าขั้นบันได และเยื้องจากตรงนี้ไปหน่อย ถ้าผมเดินขึ้นไปอีกนิด ก็ถึงพวกมันแล้ว แต่ผมไม่อยากไปไง ผมอยากแกล้งคน“อ๋อ แหม เสียดายจัง ความจริงเมียน่าจะไปนั่งข้างอีสมายด์อีกฝั่ง ฝั่งนี้ให้อีผิงมันนั่งไปคนเดียว ผัวโซ่จะได้นั่งข้างเมีย คิกคิก” ผมรู้ว่าชลลี่คงพูดเล่นนั่นแหละครับ เพราะรายนี้ก็ชอบหยอกเล่นแบบนี้ตลอด“หึ” ผมกระตุกยิ้มตอบรับไปทีนึง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร“ร่านจริงๆนะมึงอ่ะ” เสียงขนมผิงน่ะครับ เหมือนเพิ่งเก็บของใส่กระเป๋าเสร็จ ที่ช้ากว่าใครก็เพราะเหมือนผมจะเห็นแว้บๆว่ายัยนั่นทำของหล่น เลยต้องก้มเก็บอยู่ก่อน เลยช้า แต่หูได้ยินไง พอเก็บเสร็จเรียบร้อยเลยหันมาแซะชลลี่ ซึ่งผมไม

“มึงหมายถึงมันนอกใจแฟนมัน?” ไอ้กวินถามนิ่งๆ“ดูเผินๆก็เหมือนใช่แหละแม่ง แต่จะให้พูดยังไงอ่ะ ก็คือแบบ เหมือนมันจะชอบเพื่อนคนนั้นของมันมาตั้งแต่แรกอ่ะ แต่เสือกไม่รู้ตัวไง แล้วเพื่อนคนนั้นของมันก็โคตรแกร่ง มันเลยไม่มีความรู้สึกทำนองสงสารอะไรแบบนั้นให้ บวกกับแนวๆสาวห้าวสักหน่อย เลยไม่มีผู้ชายมาจีบ เลยไม่รู้สึกว่ามีอะไรมากระตุ้นต่อมหึง ต่อมหวง ความรู้สึกรัก หรือแม้แต่อาการใจสั่นที่ซ่อนอยู่ลึกๆไง ไอ้เหี้ยนี่เลยไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม่ง ว่าตัวเองชอบเขา มันก็คบกับแฟนมันไปเรื่อยๆ จนวันนึงยัยนั่นเสือกมีผู้มาจีบเว้ย วันนั้นแหละ ความรู้สึกแอบรักที่หลับใหลและถูกปิดผนึกอยู่ลึกๆข้างในมันถึงได้เหมือนถูกทำให้ตื่นขึ้น ตอนนั้นไอ้เวรนี่แม่งเสือกหึงเขาแทบตาย ทั้งๆที่แฟนมันก็มีนะ เพื่อนผู้ชายอ่ะแม่ง แต่เสือกไม่รู้สึกเชี่ยไรซะงั้น ไม่หึงแฟนตัวเองกับผู้ แต่เสือกไปหึงเพื่อนตัวเองกับผู้ ไปหึงหวงเขา ใจสั่นเพราะเขา หัวใจเต้นแรงเพราะเขา อารมณ์ขึ้นๆลงๆ แทบไม่เป็นตัวของตัวเอง แถมคลั่งอย่างกับหมาบ้า ไม่อยากให้ผู้เข้าใกล้เพื่อน คุยด้วยมันก็ไม่ชอบไม่พอใจ หัวฟัดหัวเหวี่ยงทั้งๆที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์สัสๆ”“ขนาดนั้นเลยเหรอวะ”

กึก!ผมชะงักเอาดื้อๆ ก็เพราะสิ่งที่พ่อพูด มันคล้ายๆกับอาการของผมไง ในหัวผมมันมีแต่หน้ายัยนั่น บางทีเวลาไม่เจอ มันก็เอาแต่นึกถึง แล้วเวลาเธออยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะไอ้เหี้ยกอล์ฟ ผมก็ร้อนเป็นไฟ ยิ่งตอนที่เธอเกือบจะตกลงเป็นแฟนกับมัน ผมก็ยิ่งร้อนจนแทบปะทุ เหมือนมันทั้งโกรธทั้งกลัว เหมือนกลัวอะไรสักอย่าง หรือผม.. ผมกลัวเธอเลือกมัน และผมกลัว กลัวว่าผมจะเสียเธอไป เหมือนกับที่พ่อกลัวจะเสียแม่ไป?“แล้วก็ไม่ใช่แค่นั้น ไม่ใช่แค่หึงหวง ไม่ใช่แค่ไม่เป็นอันกินอันนอน แต่เวลาเราหลงรักใครสักคน เราก็จะไม่อยากให้คนๆนั้นต้องเจ็บปวดด้วย เห็นเขาเจ็บ เราจะยิ่งทรมาน ยิ่งถ้าเขาต้องเจ็บปวดด้วยน้ำมือของเรา ต้องมีน้ำตา ต้องร้องไห้โดยที่เราเป็นคนทำเขาเองด้วยแล้ว เราก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นไปอีกไม่รู้สักกี่เท่า แล้วเวลาเราขาดเขาไป เราก็จะโหยหาเขา เหมือนใจมันจะขาด เราต้องการเขา ต้องการแค่เขา แค่เขาคนเดียว ใครก็มาแทนไม่ได้ เราจะไม่อยากแตะต้องใครทั้งนั้นนอกจากเขา ต่อให้ใกล้ชิดกับคนอื่นมากมายขนาดไหน เราก็จะไม่รู้สึกอะไร มันจะมีแค่เขาเท่านั้นที่เรารู้สึกพิเศษด้วย เพราะหัวใจของเรามันให้แค่เขาที่เป็นคนสำคัญ”“…” ที่