บททั้งหมดของ SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: บทที่ 61 - บทที่ 70

“บุญคุณเหรอ งั้นฉันต้องขอบคุณนายอย่างนั้นสินะ ที่นายอุตส่าห์เอาฉันมาขังไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันแบบนี้!”“ใช่ โทษฉันไม่ได้นะ ใครใช้ให้คิดจะมีชู้ เลยต้องโดนขังให้สำนึกไง สำนึกได้เมื่อไหร่ ฉันจะปล่อยเธอกลับ”“นายเอาสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้”“สิทธิ์ของความเป็นผัวไง”“ผัวงั้นเหรอ นายเป็นผัวใครกี่คนกัน”“ที่แน่ๆก็ผัวเธอ”“นายไม่ใช่ผัวฉัน”“อย่าหลอกตัวเอง ในเมื่อเธอก็รู้ดีว่ามันใช่ เอากันมากี่ครั้งแล้ว เธอควรรับความจริงได้แล้วนะ แต่ถ้ายังหลอกตัวเองอยู่ล่ะก็ ไว้เรียนเสร็จฉันจะกลับมาย้ำ เอาให้สำลักความจริงไปเลยดีมั้ย”“ไอ้บ้า! โรคจิต ในหัวนายมีแต่เรื่องพวกนี้หรือไง”“ตั้งแต่ได้เอาเธอก็ใช่ เพราะเอาเธอแม่งโคตรมันส์”“ไอ้สารเลว!”“ก็เหมาะสมกับเธอดีไม่ใช่เหรอ ในเมื่อเธอมันก็เลว ไม่ใช่เลวเฉยๆ แต่โคตรเลว!”กึกประโยคท้ายผมเค้นเสียงลอดไรฟันพร้อมจ้องเธออย่างแข็งกร้าว และมันทำเอาเธอชะงักไป ผมรู้สึกได้ และถ้าผมดูไม่ผิด เหมือนนัยน์ตาเธอมันเริ่มแดงเรื่อขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับที่เธอกำลังกัดปากตัวเองจนสั่นระริก ก่อนเธอจะก้มหน้าหลบสายตา ไม่คิดมองผมอีก และไม่คิดจะพูดอะไรออกมาอีกแล้ว คงเถียงไม่ออกสินะ!ใช่

“อืม”“เค๊ งั้นก็ตามนั้น” เห้อ คราวนี้เชื่อได้สักที“งั้นมีร้านนึง อาหารโคตรเด็ด ไปเหอะ”หมับ!กึก!ใครจะคิดว่าจู่ๆเขาจะพูดขึ้นมาอีกประโยคแล้วจับมือฉัน และที่ฉันสะดุ้งเล็กน้อย เพราะมันไม่ชิน ปกติเขามีแต่ใจร้ายแถมฉุดกระชาก แต่ครั้งนี้กลับจูงมือเหมือนจะพาให้เดินไปด้วยกันดีๆ“แกอยู่นี่นะ ฉันจะพาแม่แกไปกินข้าวก่อน เดี๋ยวมา” ระหว่างที่กำลังจะจูงมือฉันให้เดินออกจากห้อง เขาก็หันไปบอกเสือหมอก“ฮ่งๆ” เสือหมอกเห่าตอบรับ ราวกับว่ามันเข้าใจ แต่ก็คงใช่ มันคงเข้าใจ เพราะมันฉลาดและแสนรู้เอามากๆ มีแต่ฉันที่คงไม่ฉลาด เพราะฉันไม่เข้าใจว่าทำไมโซ่ต้องบอกว่าฉันเป็นแม่มันด้วย ไม่เข้าใจมาตั้งแต่เมื่อกลางวันแล้ว ตอนครั้งแรกที่เขาแทนฉันด้วยสรรพนามนี้เมื่อพูดกับเสือหมอก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้เรียกฉันแบบนี้ให้มันฟังนี่นา หมายถึงเวลาพ่อกับแม่ของโซ่ชวนที่บ้านฉันไปกินข้าวที่บ้านเขาแล้วเจอเสือหมอกน่ะ โซ่ไม่ได้แทนฉันให้มันฟังแบบนี้ แต่เขาเรียกฉันว่ายัยนั่นยัยนี่ต่างหาก “ดีมาก” โซ่บอกเสือหมอก ก่อนจะหันมาหาฉัน“ไปเหอะ” เขาบอกก่อนจูงมือฉันให้เดินไปด้วยกัน และถึงฉันจะยอมเดินตามไปแต่โดยดีก็เถอะ แต่ในใจฉันก็ยังค

ใช่ อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ สาเหตุหลักๆมันอาจเป็นเพราะความโกรธแค้นของผมที่มีต่อเธอมันเริ่มเพลาๆลง พอไม่มีไฟโกรธ พอไม่ต้องอดทนข่มความรู้สึกบางอย่างในใจแล้วแสดงออกกับเธอแค่ความใจร้าย พอไม่ต้องสั่งตัวเองให้เลว ไม่ต้องสั่งตัวเองให้โกรธแค้นเธอ อารมณ์ดีๆเลยเล็ดลอดออกมาได้ และที่ไฟโกรธไฟแค้นมันเริ่มทุเลาลงแบบนี้ คงเพราะริสาบอกว่าจะยอมให้อภัยสมายด์มั้งครับ ก็อย่างที่ผมบอกไปแล้วก่อนหน้านี้ว่าริสาจะยอมให้อภัยสมายด์ เธออยากปรับความเข้าใจกับสมายด์ ไม่อยากอยู่กันอย่างบาดหมางแบบนี้และในเมื่อเจ้าตัวจะยอมให้อภัย ผมก็คิดว่าตัวผมเองก็ควรทำแบบนั้นเช่นกัน แต่ติดตรงที่เมื่อวานดันไปเจอภาพบาดตาไง มันเลยคลั่งซะก่อน แต่เพราะวันนี้คลื่นลมสงบแล้ว ส่วนหนึ่งก็มาจากการที่เมื่อคืนเธอไม่ได้ขัดใจผมมากนัก บวกกับวันนี้เธอน่ารัก ไม่ดื้อ แถมยอม(แกล้ง)สำนึกเรื่องไอ้เหี้ยกอล์ฟ ผมเลยอ่อนลงอีกครั้ง ทั้งๆที่ตอนแรกผมตั้งใจจะขังเธอไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันด้วยซ้ำ หากเธอยังดึงดันจะคบกับไอ้เวรนั่น ไม่ยอมสำนึก แต่เพราะวันนี้ผลมันตรงกันข้าม ผมเลยไม่โมโหเธอแล้ว แต่อารมณ์ดีขึ้นมาแทน ใช่แล้ว สรุปว่านี่แหละคือสาเหตุที่วันนี้ ผมอ

ผละๆ..ฉันบอกพร้อมพยายามผลักอกเขาเบาๆให้ปล่อยฉัน“จะลงโทษพวกชอบเถียงไง ไม่ยอมรับความผิดนัก ฉันก็จะกอดเธอไว้อย่างนี้ไม่ปล่อย ไม่ต้องกลับมันแล้วบ้าน นั่งกอดกันไว้แบบนี้แหละทั้งคืน”“จะบ้าเหรอ ไม่เอา ปล่อย”“ยอมรับมาก่อนดิ ว่าเธอผิดที่ตอนนั้นคิดจะไปคบกับไอ้เหี้ยกอล์ฟ เลยทำให้ฉันต้องฉุดเธอมาที่นี่” ยังไงก็จะไม่ยอมเป็นคนผิดให้ได้เลยสินะ ผู้ชายบ้าอะไร จะโยนให้เป็นความผิดของผู้หญิงท่าเดียวเลย“…” “เงียบคือยังไง”“…”“ก็ได้ ถ้าไม่คิดจะยอมรับผิด งั้นฉันมีทางเลือกให้เธออีกทาง ถ้าเธอยอมทำ ฉันจะปล่อย”“จะให้ทำอะไร”“จูบฉัน”กึก!จะ..จูบเขางั้นเหรอ บ้าไปแล้ว ใครจะไปกล้าทำกัน แบบนี้ยอมรับว่าฉันเป็นคนผิดยังจะง่ายกว่าอีก“ไม่เอาอ่ะ ฉันยอมรับก็ได้ว่าฉันผิด พอใจมั้ย”“ไม่พอใจ เพราะตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจไม่อยากให้เธอยอมรับผิดแล้ว แต่อยากให้เธอจูบฉันแทน”หมับ!“อื้อ!” แบบนี้มันบังคับให้จูบชัดๆ เพราะเขาใช้มือหนาของเขาคว้าท้ายทอยฉันแล้วกดให้เข้าไปจูบเขา ฉันไม่ได้จูบเอง อย่างตอนนี้ก็เหมือนกัน ฉันไม่ได้จูบ แต่โดนเขาจูบอยู่ฝ่ายเดียวเลย ปากร้ายๆของเขามันบดจูบและดูดดึงอย่างหนักหน่วง แต่ไม่ได้รุนแรงหรอก ตรงกันข้

วันต่อมา“นี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดฉันไม่ใช่เหรอ นายจะพาฉันไปไหนอ่ะ” วันนี้โซ่พาฉันกลับจากที่บ้านกลางป่านั่นตามสัญญา แต่จะเรียกว่าบ้านกลางป่าคงไม่ได้มั้ง เพราะมันก็แค่มีป่ารอบๆ แต่ออกมาไม่นานก็ถึงถนนใหญ่แล้ว แต่เรื่องนั้นช่างเถอะ ประเด็นคือฉันจะบอกว่า วันนี้โซ่พาฉันกลับจากที่นั่นตามสัญญาก็จริง แต่นี่เขาจะพาฉันไปไหนก็ไม่รู้ ขับไปขับมา มันเหมือนออกห่างคอนโดฉันมาเรื่อยๆ แทนที่จะเลี้ยวไปอีกทาง ซึ่งทางนั้นเป็นทางกลับคอนโดฉัน แต่เขากลับไม่เลี้ยว เพราะงั้นฉันเลยหันไปถามเขา“ไปโรงพยาบาล เสร็จแล้วเดี๋ยวจะพากลับไปส่งคอนโด” ไปโรงพยาบาลเหรอ? หมายความว่าไง!“ไปทำไม” “ริสาอยากปรับความเข้าใจกับเธอ ก็ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันตามหาเธอจนไปเจอเธอที่สวน แต่มันเกิดเรื่องขึ้นก่อน เลยไม่ได้พาไป วันนี้ฉันเลยคิดว่าจะพาเธอไปปรับความเข้าใจกับริสาให้เรียบร้อย ริสาอยากให้อภัยเธอ ซึ่งมันก็ดี ถ้าเคลียร์กันได้ เธอกับริสาก็จะได้เลิกบาดหมางกันสักที”รู้มั้ยทันทีที่ได้ยินคำตอบของเขาคือฉันคิดอะไร โกรธไง โกรธมากด้วย โกรธจนตอนนี้ฉันกัดฟันกำหมัดมองโซ่ด้วยแววตาแข็งกร้าว ข้างในมันร้อนไปหมด ร้อนราวกับจะลุกเป็นไฟซะให้ได้ จากที่ตอนแร