Todos los capítulos de หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Capítulo 161 - Capítulo 170

ฮองเฮายิ้มบาง“เพราะข้าเห็นแล้วว่าขุนนางซึ่งคัดค้านถูกจับหมด ผู้ใดไม่ยอมรับรัชทายาท ครอบครัวก็ถูกนำไปกัก ข้าไม่มีทหาร ไม่มีตราราชการ และเข้าใกล้ฝ่าบาทไม่ได้ ต่อให้ดื้อดึงต่อไปจะเกิดประโยชน์อันใด”คำพูดนี้ฟังดูเหมือนการยอมรับความพ่ายแพ้ แต่แฝงความเหน็บแนมอยู่ชัดเจนเต๋อเฟยกลับไม่สนใจถ้อยคำเสียดสี เพราะสิ่งที่นางต้องการคือการทำให้ฮองเฮาถอย“หากฮองเฮาทรงคิดเช่นนั้น บ้านเมืองย่อมสงบเร็วขึ้นเพคะ”“ข้าจะสั่งคนของตำหนักคุนหนิงไม่ให้ข้องเกี่ยวกับเรื่องราชสำนักอีก”“ดีเพคะ”“และเพื่อแสดงความจริงใจ ข้าจะส่งบัญชีข้ารับใช้ทั้งหมดให้ตรวจสอบ หากผู้ใดมีส่วนเกี่ยวข้องกับฝ่ายจ้านอ๋อง ข้ายอมให้สอบสวน”แม่นมหลัวซึ่งยืนอยู่ด้านหลังต้องก้มหน้าลงเพื่อซ่อนสีหน้าตกใจเต๋อเฟยยิ้มกว้างขึ้น“ฮองเฮาทรงเข้าใจสถานการณ์แล้วจริง ๆ”ฮองเฮาลุกขึ้น“ข้าหวังเพียงให้ฝ่าบาทปลอดภัย”“หม่อมฉันก็หวังเช่นเดียวกันเพคะ”เมื่อฮองเฮาเสด็

ทหารประจำด่านถามเมื่อเดินมาหยุดตรงหน้านาง ซูเหยาก้มศีรษะต่ำ“เสี่ยวซูเจ้าค่ะ”“มาจากที่ใด”“หมู่บ้านหลัวสุ่ยทางใต้เจ้าค่ะ”“เข้าเมืองมาทำอะไร”“นายจ้างพามาส่งสมุนไพรให้ร้านไป๋เซียง ข้าช่วยแบกของกับคัดรากยาเจ้าค่ะ”ทหารมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า“เงยหน้าขึ้น”หัวใจซูเหยากระตุกแรง แต่นางยังคงทำตามอย่างเชื่องช้า ดวงตาถูกแต่งให้บวมแดงเหมือนคนอดนอน ฟันหน้าซี่หนึ่งถูกเคลือบสีดำชั่วคราว ทำให้ใบหน้าซึ่งเคยสะอาดสะอ้านเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ทหารจ้องนางเพียงครู่เดียวก็เบือนหน้า“คนเช่นนี้ก็ยังพาเข้าวังหรือ”หัวหน้าขบวนรีบหัวเราะประจบ“นางหน้าตาไม่น่ามอง แต่ทำงานเร็วขอรับ ที่สำคัญไม่มีญาติในเมืองหลวง ต่อให้ถูกกักทำงานหลายวันก็ไม่มีผู้ใดมาตาม”คำตอบนั้นทำให้ทหารพอใจ เพราะวังหลวงกำลังขาดคนงานระดับล่างหลังข้ารับใช้จำนวนมากถูกจับสอบสวน เขาส่งป้ายคืนให้หัวหน้าขบวน“ผ่านได้ แต่อย่าปล่อยให้ผู้ใดแยกออกจากขบ

หลี่กงกงกล่าวอย่างไม่พอใจ“เฉียนกงกง เจ้าจะเสียเวลากับสาวใช้หน้าตาอัปลักษณ์อีกนานหรือไม่”เฉียนกงกงยังไม่ละสายตา“ข้านึกถึงสาวใช้คนหนึ่งของพระชายาจ้านอ๋อง นางชื่อซูเหยา”ซูเหยาทำหน้าว่างเปล่า“บ่าวไม่รู้จักพระชายาใดเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”เฉียนกงกงยกมือขึ้นจับคางนาง บังคับให้หันหน้าไปทางแสง เขามองดวงตาของนางนานขึ้น“แววตาเหมือนมาก”หลี่กงกงเริ่มสนใจ“คนของอวี่ซีหรือ”“ข้ายังไม่แน่ใจ”เฉียนกงกงเอื้อมมือไปกระชากผ้าพันศีรษะของนาง เส้นผมบางส่วนหลุดลงมา ซูเหยาจึงแสร้งตกใจถอยหลังจนถังน้ำล้ม น้ำสาดเต็มพื้น“บังอาจ!”นางกำนัลตวาด ซูเหยาคุกเข่าอย่างลนลาน“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”ระหว่างก้มตัว นางใช้ปลายนิ้วแตะถุงยาทำให้ชีพจรอ่อนในแขนเสื้อ แต่ยังไม่ทันหยิบออกมา เฉียนกงกงก็คว้าข้อมือนาง นิ้วของเขาสัมผัสรอยแผลปลอมตรงผิวหนังแล้วถูแรง ๆ สีซึ่งแต่งไว้หลุดติดปลายนิ้ว ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป

“เมื่อข้าอยู่ในเมือง เต๋อเฟยจะไม่สามารถฆ่าข้าหรือซูเหยาอย่างเงียบ ๆ ได้ เพราะทุกคนกำลังรอดูว่านางจะรักษาคำสัญญาหรือไม่ หากนางฆ่าคนหลังข้ายอมมอบตัว ขุนนางที่ยังลังเลจะรู้ว่าคำรับรองของนางไม่มีค่า”แม่ทัพหลิวกล่าว“แต่ต่อให้ไม่ฆ่า นางก็ยังจับพระชายาเป็นตัวประกันเพิ่มอีกคน”“นั่นคือสิ่งที่นางคิด”อวี่ซีหันไปมองเซียวจิ้งเหยียน“แต่ทันทีที่นางจับข้า เสนาบดีฝ่ายขวาจะต้องเคลื่อนคนจากหลายจุดมาคุมข้าเพิ่ม กำลังเฝ้าตัวประกันกับตำหนักเฉียนหมิงจะบางลง”เซียวจิ้งเหยียนมองแผนที่อยู่นาน“เจ้าจะใช้ตนเองดึงกำลังออกจากจุดอื่น”“ใช่”“แล้วให้คนของเราเข้าไปช่วยซูเหยา”“รวมถึงกู้เหวินชางและครอบครัวขุนนางเท่าที่ช่วยได้”เผยจื่ออันถาม “แต่เรายังไม่มีเส้นทางเข้า”อวี่ซีหยิบปิ่นไม้หักซึ่งส่งมากับกล่องเลือดขึ้นมา “มี”ทุกคนมองสิ่งของในมือนาง เยี่ยนหลัวถาม“ปิ่นนี้หรือเพคะ”&l

“เข็มนี้ซ่อนในตะเข็บแขนเสื้อได้ เคลือบยาทำให้แขนชา ใช้ได้กับคนเพียงหนึ่งคน เลือกให้ดี”“เจ้ากำลังช่วยข้าเตรียมเข้าไปติดกับ”“ข้ากำลังเตรียมให้เจ้ากลับออกมา”จากนั้นเขาวางมือลงบนท้ายทอยนาง โน้มหน้าจูบหน้าผากอย่างแผ่วเบา“หากเจ้าไม่กลับภายในสามวัน ข้าจะเข้าไป”“เราเคยตกลงห้าวัน”“ข้าตกลงสามวัน”“จิ้งเหยียน”“นี่คือสิ่งเดียวที่ข้าจะไม่ยอมถอย”อวี่ซีมองเขา ก่อนพยักหน้าอย่างจำใจ“สามวัน”รุ่งเช้า ข่าวการยอมมอบตัวของอวี่ซีแพร่ไปทั่วค่าย ไม่มีเสียงโห่ร้อง ไม่มีผู้ใดคุกเข่าขวางทาง แต่ทหารทุกคนยืนเรียงสองข้างถนนตั้งแต่เรือนพักจนถึงประตูค่ายอวี่ซีสวมชุดสีขาวเรียบ ไม่มีเกราะ ไม่มีดาบ และไม่มีเครื่องประดับเชื้อพระวงศ์ มีเพียงป้ายประจำตัวกับห่อเอกสารหนึ่งชุดในมือ ก่อนขึ้นม้า เจ้าเมืองทั้งห้าส่งสารมายืนยันว่าจะไม่ถอนตัวจากพันธมิตร ไม่ว่านางจะถูกบังคับให้ประกาศสิ่งใดในเมืองหลวงอวี่ซีตอบกลับเพียงประโยคเดียว รักษาประชาชนและเส้นทางเสบียง อย่าเคลื่อนทหารเพราะข้า ขบวนที่ออกจากค่ายมีเพียงผู้ติดตามสิบคน แต่เมื่อเข้าใกล้เขตเมืองหลวง ทุกคนหยุดตามข้อตกลง เยี่ยนหลัวลงจากม้าแล้วคุกเข่าตรงหน้า“พระชายา หม่อมฉั