All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 151 - Chapter 160

คืนนั้น สารลับสามฉบับถูกซ่อนออกจากพระราชวังต่างเส้นทาง ฉบับหนึ่งอยู่ใต้ก้นกล่องเครื่องหอม ฉบับหนึ่งเย็บไว้ในซับเสื้อของหญิงขายสมุนไพร และอีกฉบับซ่อนในกระบอกไม้ไผ่ซึ่งลอยไปตามคลองส่งน้ำออกนอกกำแพง สองฉบับหายไประหว่างทาง แต่อีกฉบับผ่านเครือข่ายพ่อค้าและสถานีขนส่ง เดินทางข้ามหัวเมืองอย่างรวดเร็วจนถึงค่ายชายแดนในอีกหลายวันต่อมา อวี่ซีรับกระดาษแผ่นเล็กจากเยี่ยนหลัว นางอ่านเพียงครั้งเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไป เซียวจิ้งเหยียนถามทันที“เกิดอะไรขึ้น”อวี่ซียื่นสารให้เขา “ฮ่องเต้ไม่ได้เพียงประชวร”นางมองแผนที่เมืองหลวงบนโต๊ะ ดวงตาเย็นลงทีละน้อย“พระองค์ถูกกักไว้ในตำหนักเฉียนหมิง และฮองเฮาสงสัยว่ากำลังถูกวางยา”นอกค่าย ลมเหนือพัดธงรบดังสะบัด ขณะที่ราชโองการฉบับใหม่กำลังเดินทางไปทั่วแผ่นดิน สั่งให้ทุกกองทัพกำจัดจ้านอ๋องโดยไม่ต้องจับเป็นสงครามซึ่งเดิมยังเป็นเพียงรอยร้าวระหว่างราชสำนักกับชายแดน จึงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไปเพราะบัดนี้ผู้ที่ออกพระราชโองการอาจไม่ใช่ฮ่องเต้และผู้ที่นั่งอยู่หลังม่านกำลังใช้พร

ในตอนท้ายมีลายพระนามของฮ่องเต้และรอยพระราชลัญจกรสีแดง แต่ทันทีที่อวี่ซีเห็นตราประทับ นางก็ขมวดคิ้ว“ตรานี้ไม่สมบูรณ์”เผยจื่ออันวางราชโองการลงใต้แสงตะเกียง รอยมังกรส่วนบนชัดเจน แต่ตัวอักษรด้านล่างหายไปเกือบครึ่ง ราวกับตราถูกกดลงบนผ้าไหมในมุมเอียง หรือถูกยกขึ้นก่อนชาดติดครบทุกส่วน เซียวจิ้งเหยียนใช้ปลายนิ้วแตะขอบกระดาษ“พระราชโองการแต่งตั้งรัชทายาทเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดเรื่องหนึ่งของแผ่นดิน ต้องมีตราครบถ้วน ต้องผ่านราชเลขา สำนักพิธีการ และประกาศต่อศาลบรรพชน”เผยจื่ออันกล่าว “แต่ฉบับนี้ไม่มีรายชื่อพยาน ไม่มีตราสำนักพิธีการ และไม่มีวันทำพิธีบูชาบรรพชนพ่ะย่ะค่ะ”อวี่ซีเพ่งมองรอยชาด“อาจถูกประทับขณะฮ่องเต้ขัดขืน หรือผู้ประทับรีบร้อนเพราะไม่สามารถนำตราออกมาใช้ได้นาน”แม่ทัพหลิวถาม“แต่ต่อให้ตราไม่สมบูรณ์ ราชสำนักประกาศออกมาแล้ว หัวเมืองจะเชื่อหรือไม่”เซียวจิ้งเหยียนมองเนื้อความซ้ำอีกครั้ง“คนที่ต้องการเชื่อย่อมเชื่อ เพราะพวกเขาไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์ของตร

“เช่นนั้นเหตุใดยังทำข้อตกลง”“เพราะเราไม่ได้ต้องการให้พวกเขารักเรา ต้องการเพียงให้พวกเขาเห็นว่าการค้ากับเราคุ้มกว่าการทำลายเรา”นางมองไปยังทางมืดเบื้องหน้า“แต่คนที่ถูกซื้อด้วยผลประโยชน์ก็อาจถูกซื้อด้วยผลประโยชน์ที่มากกว่าได้เช่นกัน”คำเตือนของนางไม่ได้ผิดในคืนเดียวกัน หลังขบวนของอวี่ซีออกจากซวงเหอไปแล้ว รถม้าของเจ้าเมืองเหอซานกลับไม่ได้มุ่งตรงกลับเมือง เว่ยกวนจงสั่งให้คนขับหยุดตรงศาลาร้างข้างทาง แล้วให้ผู้ติดตามทั้งหมดถอยออกไปชายชุดพ่อค้าคนหนึ่งรออยู่ด้านในเมื่อเห็นเว่ยกวนจง เขาค้อมกายเล็กน้อย“ท่านเจ้าเมือง”เว่ยกวนจงมองรอบตัว“ไม่มีผู้ใดตามมาหรือ”“ไม่มีขอรับ”ชายผู้นั้นยื่นห่อผ้าเล็กให้ ภายในเป็นตั๋วเงินหลายใบและป้ายหยกสลักตราตระกูลเฉิน เว่ยกวนจงกวาดตามองจำนวนเงิน ก่อนเก็บเข้าแขนเสื้อ“เสนาบดีเฉินต้องการสิ่งใด”“รายละเอียดข้อตกลง เส้นทางส่งเสบียง และการเคลื่อนกำลังของค่ายจ้านอ๋อง”

“ท่านคิดว่าพันธมิตรเหล่านั้นภักดีต่อท่านจริงหรือ”“ตอบมา”“ต่อให้ฆ่าข้า เสบียงของพวกท่านก็ไม่มีวันมาถึงค่าย”เผยจื่ออันควบม้าเข้ามา“เสบียงจริงถึงคลังตะวันออกตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”สีหน้าของจ้าวเหยียนเปลี่ยนไปทันที เขาเพิ่งเข้าใจว่าไม่เพียงการซุ่มโจมตีล้มเหลว แต่ข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับถูกใช้เป็นกับดัก แม่ทัพหลิวค้นตัวจ้าวเหยียนและพบกระดาษแผ่นเล็กซ่อนอยู่ในเกราะ เป็นคำสั่งจากสำนักเสนาบดีฝ่ายขวา ระบุชัดให้ทำลายขบวนเสบียงที่ช่องเขาเฟิงถาน พร้อมแผนที่เส้นทางและรายงานจำนวนทหารคุ้มกัน มุมกระดาษมีรอยประทับตราเจ้าเมืองเพียงครึ่งเดียว เผยจื่ออันรับมาแล้วขมวดคิ้ว“ตราถูกตัดออกไปบางส่วน แต่ลายเส้นนี้น่าจะตรวจได้”อวี่ซีซึ่งรออยู่ในฐานชั่วคราวด้านหลังได้รับข่าวในช่วงค่ำ เมื่อนางเห็นแผนที่ในมือแม่ทัพหลิวก็ไม่แสดงความประหลาดใจ เพียงหยิบเอกสารหกฉบับที่เคยทำไว้มาเปรียบเทียบ ทุกฉบับมีตำแหน่งกองคุ้มกันต่างกันเล็กน้อย แผนที่ซึ่งจ้าวเหยียนได้รับระบุว่าหน่วยม้าจ้านอ๋องซ่อนอยู่ทางใต้กับตะวันออก ข้อมู

“เขาขายเมืองเพราะญาติคนเดียว!”“หากแผนสำเร็จ ลูกหลานเราต้องอดตาย!”“ยึดทรัพย์เขา!”“ประหารผู้ทรยศ!”คำเรียกร้องให้ประหารดังขึ้นเรื่อย ๆ เว่ยกวนจงหน้าเผือด เขาพยายามลุกขึ้นแต่ถูกเจ้าหน้าที่กดให้นั่งลงคณะไต่สวนส่งสารด่วนมายังค่ายชายแดน ขอให้อวี่ซีเสนอความเห็นเรื่องบทลงโทษ เพราะความผิดเชื่อมโยงกับกองทัพและพันธมิตรหลายเมือง ภายในเรือนบัญชาการ แม่ทัพหลิวกล่าวทันที“ความผิดถึงขั้นขายเส้นทางกองทัพให้ศัตรู ควรประหารเพื่อมิให้ผู้ใดเอาเป็นเยี่ยงอย่าง”ขุนนางฝ่ายชายแดนหลายคนเห็นด้วย“หากไม่ฆ่า คนอื่นจะคิดว่าการทรยศไม่มีผลร้าย”“เขาเกือบทำให้ทหารหลายร้อยคนตาย”“ยิ่งเป็นเจ้าเมือง ยิ่งควรลงโทษหนักกว่าคนทั่วไป”เซียวจิ้งเหยียนไม่ได้ออกความเห็น เขามองอวี่ซีซึ่งอ่านบัญชีทรัพย์สินของตระกูลเว่ยอย่างละเอียด“เจ้าคิดอย่างไร” เขาถาม“ไม่ประหาร”เสียงคัดค้านดังขึ้นทันที “พระชายา!&rdqu