All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 211 - Chapter 219

“ไม่”คำปฏิเสธของอวี่ซีหนักแน่น“เจ้าไม่ได้แพ้เพราะรักเขา”หนิงซินจ้องนาง“แล้วข้าแพ้เพราะอะไร”“เพราะเจ้าคิดว่าความรักให้สิทธิ์ครอบครองเขา และชาติกำเนิดให้สิทธิ์เหยียบย่ำคนที่ต่ำกว่าเจ้า”สีหน้าของหนิงซินแข็งกร้าวขึ้นอวี่ซีกล่าวต่อ“เจ้าไม่ได้รักเซียวจิ้งเหยียนในแบบที่ต้องการให้เขามีความสุข เจ้ารักสิ่งที่การอยู่ข้างเขาจะมอบให้เจ้า ตำแหน่ง ชื่อเสียง อำนาจ และความรู้สึกว่าเจ้าอยู่เหนือสตรีคนอื่น”“เจ้ารู้ได้อย่างไร”“เพราะทุกครั้งที่เขาเลือกสิ่งที่ไม่ตรงใจเจ้า เจ้าก็ไม่เคยถามว่าเขาต้องการอะไร เจ้าเพียงโทษคนที่อยู่ข้างเขา”หนิงซินกำมือแน่น“เขาเคยไว้ใจข้า”“ใช่”“เขาเคยฟังข้ามากกว่าเจ้า”“ใช่”“หากเจ้าไม่เข้ามา เขาอาจเลือกข้า”อวี่ซีไม่ได้ปฏิเสธ“อาจเป็นเช่นนั้น”คำตอบนี้ทำให้หนิงซินชะงัก“เจ้ากล้ายอมรับหรือ”“ข้าไม่จำเป็นต้องบิดอดีตเพื่อทำให้ตนดูเหนือกว่า”อวี่ซีมองนางอย่างสงบ“แต่ต่อให้เขาเคยเลือกเจ้า หากเจ้าปฏิบัติต่อทุกคนเช่นเดิม สุดท้ายเจ้าก็ยังทำลายความสัมพันธ์นั้นอยู่ดี เพราะคนที่ต้องการครอบครองทุกอย่างจะไม่มีวันพอใจ ต่อให้ได้ยืนข้างเขา เจ้าก็จะกลัวว่าสตรีคนอื่นเข้ามาแทนที่ แล้ว

อวี่ซีฟังอย่างละเอียดโดยไม่ขัดจังหวะจนกระทั่งผู้ดูแลคลังกล่าวว่าเสบียงในฤดูหนาวน่าจะเพียงพอ นางจึงเปิดบัญชีที่ได้รับเมื่อคืนแล้วถาม“เพียงพอตามจำนวนประชาชนเดิม หรือรวมผู้ลี้ภัยที่เข้ามาหลังสงครามแล้ว”ผู้ดูแลคลังชะงัก“รวมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“จำนวนผู้ลี้ภัยในรายงานของเจ้าอยู่ที่แปดพันสามร้อยคน แต่รายงานจากสามเมืองระบุรวมกันเกินหนึ่งหมื่นสองพันคน ส่วนต่างเกือบสี่พันคนอยู่ที่ใด”ภายในห้องเงียบลงทันทีผู้ดูแลคลังรีบพลิกเอกสารของตน“อาจเป็นเพราะมีการลงทะเบียนซ้ำพ่ะย่ะค่ะ”“สามเมืองส่งรายชื่อแยกกันและมีตรารับรอง หากลงทะเบียนซ้ำ เจ้าต้องมีบัญชีตัดชื่อออก แต่ข้าไม่พบ”ชายผู้นั้นเริ่มมีเหงื่อซึมหน้าผาก“กระหม่อมจะกลับไปตรวจสอบใหม่”อวี่ซีวางบัญชีลง“ตรวจสอบภายในสามวัน ระหว่างนี้ให้คำนวณเสบียงจากจำนวนหนึ่งหมื่นสองพันคนก่อน หากภายหลังพบว่ามีรายชื่อซ้ำ ค่อยนำส่วนเกินกลับคลัง การให้คนอดอาหารเพราะรอเอกสารถูกต้องไม่ใช่การบริหารที่ดี”ผู้ดูแลคลังมองไปทางเซียวจิ้งเหยียนราวกับรอคำตัดสินจากเขา จ้านอ๋องกล่าวเพียง“ทำตามคำสั่งพระชายา”“พ่ะย่ะค่ะ”การประชุมดำเนินต่อ แต่บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ขุนนางทุกคน

“และทุกโรงเรียนต้องรับเด็กหญิง”ห้องประชุมเงียบลง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถามอย่างระมัดระวัง“พระชายา เด็กหญิงส่วนใหญ่ต้องช่วยงานบ้าน หากเข้าเรียนทั้งหมด ครอบครัวอาจลำบาก”อวี่ซียิ้มบาง“จึงต้องจัดเวลาเรียนครึ่งวัน และสอนอาชีพที่ใช้ได้จริง”“เช่นสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”“การอ่าน การเขียน การคำนวณ การบัญชี การเย็บผ้า การรักษาพยาบาลเบื้องต้น และกฎหมายพื้นฐาน”นักปราชญ์หลายคนมองหน้ากัน“กฎหมายด้วยหรือ”“ใช่”อวี่ซีตอบหนักแน่น“ผู้หญิงควรรู้ว่าตนมีสิทธิ์อะไร และผู้ใดกำลังละเมิดสิทธิ์นั้น”เซียวจิ้งเหยียนมองนางด้วยสายตาชื่นชม นี่คือสิ่งที่นางเคยพูดตั้งแต่วันที่วางเงื่อนไขกลับจวน และวันนี้ นางกำลังทำให้มันเกิดขึ้นจริง ภายในสามเดือน โรงเรียนสตรีแห่งแรกก็เปิดขึ้นในเมืองหลวงของภูมิภาค เด็กหญิงตัวเล็กหลายร้อยคนเดินเข้าประตูโรงเรียนพร้อมกระดานไม้ในมือบางคนเป็นลูกชาวนา บางคนเป็นลูกพ่อค้า บางคนเป็นเด็กกำพร้าจากสงคราม ไม่มีผู้ใดถูกปฏิเสธเพราะฐานะ เมื่อข่าวนี้แพร่ไป เมืองอื่นก็เริ่มขอตั้งโรงเรียนตาม หลังจากนั้นไม่นาน อวี่ซีก็หันมาจัดการเรื่องสาธารณสุข นางตรวจพบว่าหมู่บ้านห่างไกลจำนวนมากต้องเดินทางหลายวันจึงจะพบ

“แล้ววันนี้เล่า”เขาหันไปมองผืนดินกว้างใหญ่“วันนี้ทุกสิ่งที่ข้าเคยรักยังอยู่ตรงหน้า”เมือง ป้อมปราการ ทุ่งนา และภูเขาทั้งหมดสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา“ข้ายังรักดินแดนนี้ ยังรักกองทัพ และยังคิดว่าหน้าที่ของผู้ปกครองสำคัญกว่าความสุขส่วนตัว แต่ข้าไม่คิดอีกแล้วว่าการรักษาอำนาจต้องแลกด้วยการทำลายคนที่อยู่ข้างข้า”เขาหันกลับมามองนาง“ยิ่งไม่คิดว่าข้าต้องยืนเหนือเจ้าเพื่อรักษาความมั่นคง”อวี่ซีถาม“เจ้ามอบตราครึ่งหนึ่งให้ข้า เพราะรู้สึกผิดหรือ”“ไม่”“เพราะต้องการให้ข้ายอมรับความรักของเจ้าหรือ”“ไม่”“เพราะกลัวข้าจะจากไปอีกหรือ”“ส่วนหนึ่ง ข้ากลัวจริง”เขาไม่ได้ปฏิเสธ“แต่ต่อให้เจ้าประทับตราหย่าในวันพรุ่งนี้ ข้าก็จะไม่เรียกอำนาจนั้นคืน”อวี่ซีชะงักเซียวจิ้งเหยียนกล่าวต่ออย่างหนักแน่น“สิ่งที่เจ้าได้รับเป็นของเจ้า เพราะเจ้าเหมาะสม ไม่ใช่เพราะเป็นภรรยาข้า หากวันหนึ่งความสัมพันธ์ของเราสิ้นสุด เจ้ายังเป็นผู้ปกครองร่วมของดินแดนนี้ได้ ตราของเจ้ายังมีผล และคำสั่งของเจ้ายังต้องได้รับการเคารพ”“เจ้าคิดเรื่องนี้ไว้แล้วหรือ”“ตั้งแต่วันที่แบ่งตรา”“เหตุใดไม่บอก”“เพราะไม่อยากให้เจ้าคิดว่าข้ากำลังพูดเพื

คำพูดนั้นทำให้อวี่ซีเงียบไปครู่หนึ่ง นางหันไปมองเมืองซึ่งเต็มไปด้วยผู้คน และในชั่วขณะนั้น ความทรงจำจากชีวิตอันห่างไกลก็ย้อนกลับมาแคทเธอรีน…หญิงสาวอีกคนหนึ่งซึ่งเคยมีทุกอย่าง ทั้งความรู้ ความสามารถ ฐานะ และโอกาส แต่กลับไม่เคยมีความสุขอย่างแท้จริง ชีวิตของแคทเธอรีนเต็มไปด้วยการแข่งขัน นางเคยเชื่อว่าความสำเร็จคือการอยู่เหนือผู้อื่น เชื่อว่าหากตนแข็งแกร่งพอ ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร และเชื่อว่าความรักเป็นเพียงภาระซึ่งทำให้มนุษย์อ่อนแอนางมีชื่อเสียง มีทรัพย์สิน มีผู้คนยกย่อง แต่ไม่มีสถานที่ใดที่เรียกว่าบ้านได้อย่างเต็มหัวใจ เมื่อชีวิตนั้นจบลง นางคิดว่าตนถูกชะตากรรมทอดทิ้ง จากนั้นนางกลับตื่นขึ้นในร่างของอวี่ซี สตรีผู้เคยยอมสูญเสียศักดิ์ศรีเพราะความรัก เคยเฝ้ารอบุรุษที่ไม่เห็นค่า และเคยเชื่อว่าหากอดทนมากพอ วันหนึ่งเขาจะหันกลับมามองอวี่ซีคนเดิมมีความรัก แต่ไม่มีอำนาจปกป้องตนเอง แคทเธอรีนมีอำนาจ แต่ไม่เคยรู้จักความสุขจากการรักใครอย่างแท้จริง หญิงสองคนต่างถูกชีวิตทำร้ายในคนละแบบ แต่เมื่อความทรงจำกับหัวใจของทั้งสองรวมกัน สิ่งที่ถือกำเนิดขึ้นไม่ใช่เพียงสตรีผู้ต้องการแก้แค้น เป็นอวี่ซีคนใหม่นาง