All Chapters of หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Chapter 141 - Chapter 150

เงาร่างนั้นนิ่งไป อวี่ซีก้าวผ่านทุกคนเข้าไปใกล้ แสงจากโคมในมือซูเหยาส่องให้เห็นใบหน้าซีดเซียวของเซียวจิ้งเหยียน เสื้อเกราะด้านหนึ่งแตก ไหล่พันด้วยผ้าชุ่มเลือด ขาซ้ายมีไม้ดามอย่างหยาบ และริมฝีปากแห้งจนแตกร้าว เขามองนางราวกับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นเป็นความจริง“อวี่ซี”เพียงได้ยินเขาเรียกชื่อ นางก็รู้สึกว่าความกลัวทั้งหมดซึ่งกดไว้ตลอดหลายวันพังทลายลงพร้อมกัน นางรีบคุกเข่าข้างเขา มือแตะชีพจรที่ข้อมือ“เจ้ายังมีชีวิต”เซียวจิ้งเหยียนยิ้มอย่างอ่อนแรง“ข้าเคยสัญญาว่าจะกลับไปรับเจ้า”อวี่ซีเงยหน้ามองเขา ดวงตาร้อนผ่าว แต่ยังฝืนไม่ปล่อยให้น้ำตาไหล“แต่ข้าต้องเป็นฝ่ายมาหาเจ้า”นางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย“เซียวจิ้งเหยียน เจ้าทำให้ข้าเดินทางครึ่งแคว้นและถูกทหารหลวงตามล่า หากเจ้ายังกล้าตาย ข้าจะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด”เขามองใบหน้าของนางอยู่นาน ก่อนกล่าวเบา ๆ“ดีที่เจ้ามา”ประโยคเพียงสั้น ๆ ทำให้กำแพงทั้งหมดในใจอวี่ซีสั่นคลอนนางเคยบอกตน

อวี่ซีก้มมองถ้วยยา ของเหลวภายในสั่นไหวเล็กน้อยจริง นางรีบวางถ้วยลง“เพราะอากาศหนาว”“เจ้าเดินทางฝ่ากองทหารหลวง ผ่านด่านตรวจ และเสี่ยงถูกกล่าวหาว่ากบฏ เพียงเพราะอากาศหนาวหรือ”“ข้าเคยบอกแล้วว่าไม่ยอมให้ศัตรูใช้ชีวิตเจ้าเป็นหมาก”“แล้วหากข้าไม่ใช่จ้านอ๋อง ไม่มีกองทัพ ไม่มีตราบัญชาการ และไม่เหลือสิ่งใดให้ใช้ประโยชน์ เจ้ายังจะมาหรือไม่”อวี่ซีไม่ตอบ คำถามนั้นทำให้เหตุผลทุกอย่างที่นางใช้ปิดบังตนเองค่อย ๆ พังลง หากเซียวจิ้งเหยียนเป็นเพียงชายธรรมดาผู้หนึ่ง นางจะยังหนีออกจากตำหนักหรือไม่ จะยังเดินจนเท้าแตก หลบอยู่ใต้กองฟืน และเสี่ยงชีวิตผ่านด่านทหารเพื่อมาหาเขาหรือไม่ นางรู้คำตอบ แต่ยังไม่พร้อมยอมรับมันออกมาซูเหยากลับเข้ามาพร้อมยาต้ม กลิ่นสมุนไพรทำลายความเงียบที่หนักอึ้งลงเล็กน้อย อวี่ซีรับถ้วยมาและพยุงเซียวจิ้งเหยียนให้ดื่มจนหมด ก่อนวางเขานอนบนผ้าห่มที่ชาวบ้านเก่าทิ้งไว้ ไม่นานฤทธิ์ยาก็ทำให้เปลือกตาเขาหนักขึ้น อวี่ซีนั่งเฝ้าอยู่ข้างกาย ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าผาก เปลี่ยนผ้าพันแผล และตรวจชีพจรทุกช่วงเวลา

“เจ้าหนีไปก่อน”อวี่ซีชักมีดสั้นออก“เลิกสั่งให้ข้าหนีเสียที เรามาถึงตรงนี้ด้วยกันก็ต้องออกไปด้วยกัน”หัวหน้ามือสังหารหัวเราะ“ช่างเป็นคู่สามีภรรยาที่ลึกซึ้ง น่าเสียดายที่คืนนี้ไม่มีผู้ใดออกจากหุบเขาได้”เซียวจิ้งเหยียนถาม“ผู้ใดส่งเจ้ามา”“คนตายไม่จำเป็นต้องรู้”“หากต้องการเพียงฆ่าข้า เหตุใดจึงตามล่านางด้วย”หัวหน้ามือสังหารมองอวี่ซี“เพราะพระชายารู้มากเกินไป และเก่งเกินกว่าจะปล่อยไว้”อวี่ซีกล่าว“ผู้บงการกลัวกู้เหวินชางให้การ และกลัวจ้านอ๋องกลับไปยึดกองทัพคืน”อีกฝ่ายนิ่งไปเล็กน้อยนางจึงรู้ว่าคาดไม่ผิด“พวกเจ้าไม่ใช่คนของแม่ทัพซุนโดยตรง” อวี่ซีกล่าวต่อ “เพราะแม่ทัพซุนไม่มีสิทธิ์ใช้รหัสลับเก่าของกองทัพจ้านอ๋องทั้งหมด คนที่มอบคำสั่งต้องอยู่สูงกว่านั้น”หัวหน้ามือสังหารชักดาบออก“พระชายาฉลาดจริง แต่ยิ่งฉลาดก็ยิ่งตายเร็ว”เขาพุ่ง

“เราฝ่ากองทหารมาถึงที่นี่ด้วยกัน เจ้ายังคิดว่าข้าจะกลับไปให้พวกเขาใช้เป็นหมากอีกหรือ”“อวี่ซี”“ข้าจะไม่ไป”น้ำเสียงของนางเด็ดขาด“ประกาศว่าข้าถูกลักพาตัวใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้าจะปรากฏตัวต่อหน้ากองทัพและราษฎรด้วยตนเอง บอกให้ทุกคนรู้ว่าข้ามาที่นี่เพราะเลือกมา ไม่ใช่เพราะผู้ใดบังคับ”เผยจื่ออันกล่าวอย่างกังวล“หากพระชายาทำเช่นนั้น ราชสำนักจะกล่าวหาว่าพระองค์ร่วมก่อกบฏด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ”อวี่ซีมองตราพระราชลัญจกรบนโต๊ะ“เมื่อพวกเขาใช้ตราจริงสร้างคำสั่งปลอมได้ ก็ย่อมสร้างความผิดให้เราได้ไม่ว่าเราจะทำสิ่งใด”นางหันไปสบตาเซียวจิ้งเหยียน“ทางเดียวที่จะรอดไม่ใช่การหนีจากคำกล่าวหา แต่คือเปิดโปงให้ทุกคนเห็นว่าใครกันแน่กำลังใช้พระราชอำนาจเพื่อสร้างกบฏที่ไม่มีอยู่จริง”นอกเรือนบัญชาการ เสียงทหารเริ่มดังขึ้นเมื่อข่าวจากเมืองหลวงแพร่ไปทั่วค่าย จ้านอ๋องผู้เพิ่งรอดชีวิตกลับมา ถูกประกาศว่าเป็นกบฏ ส่วนอวี่ซีซึ่งฝ่าคำสั่งฮ่องเต้มาหาเขาด้วยตนเอง กลั

ฮ่องเต้ประชวรเสียงระฆังยามเช้าดังขึ้นเหนือกำแพงพระราชวังตามปกติ แต่ประตูท้องพระโรงกลับปิดสนิท ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ยืนรออยู่บนลานหินท่ามกลางอากาศหนาว ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้า แม้เวลาประชุมราชการจะผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามแล้วก็ตาม ความผิดปกตินี้ทำให้เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นทีละน้อย“ฝ่าบาทไม่เคยทรงยกเลิกการประชุมโดยไม่แจ้งล่วงหน้า”“เมื่อคืนยังมีพระบัญชาเรียกกรมทหารเข้าพบมิใช่หรือ”“ข้าได้ยินว่าตำหนักเฉียนหมิงปิดประตูตั้งแต่ยามสอง แม้แต่หมอหลวงบางคนยังเข้าไม่ได้”ขุนนางอาวุโสคนหนึ่งหันไปมองทหารรักษาพระองค์ซึ่งยืนขวางบันไดท้องพระโรง แล้วถามเสียงเข้ม“เหตุใดจึงยังไม่เปิดประตู”นายทหารค้อมกาย“ฝ่าบาททรงประชวรกะทันหันขอรับ เต๋อเฟยมีรับสั่งให้งดประชุมราชการวันนี้”คำตอบนั้นทำให้ลานทั้งลานเงียบลงในทันที สำนักราชการมีลำดับชัดเจน หากฮ่องเต้ประชวร ผู้ที่ควรแจ้งเรื่องแก่ขุนนางคือขันทีใหญ่ประจำตำหนักเฉียนหมิง หรือราชเลขาผู้รับพระบัญชา ไม่ใช่สน