Todos los capítulos de หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Capítulo 181 - Capítulo 190

“กระหม่อมรับพระบัญชา”อวี่ซีหันมองเขาอย่างไม่พอใจ“ท่านอ๋อง”เขาส่งสายตาให้นางหยุดก่อนกล่าว“เสด็จพี่ยอมรับความผิดและเปิดการสอบสวนต่อหน้าขุนนางแล้ว กระหม่อมรอได้”ฮ่องเต้มองพระอนุชาอยู่นาน“เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะไม่คืนหรือ”เซียวจิ้งเหยียนตอบอย่างสงบ“หากพระองค์ไม่คืนเพราะหลักฐานพิสูจน์ว่ากระหม่อมผิด กระหม่อมยอมรับ แต่หากไม่คืนเพราะความหวาดระแวง แม้ตราอยู่กับกระหม่อม กองทัพกับราชสำนักก็ไม่มีวันสงบ”คำตอบนั้นทำให้ฮ่องเต้นิ่งไป พระองค์ยอมรับว่าความหวาดระแวงของตนเป็นต้นเหตุ แต่การยอมรับความผิดไม่อาจลบความกลัวซึ่งฝังอยู่ในพระทัยมาหลายปีได้ทันที พระองค์จึงตรัส“การประชุมวันนี้ยุติเพียงเท่านี้ กรมราชเลขาร่างประกาศยืนยันว่าเสนาบดีฝ่ายขวาปลอมราชโองการ และสัญญาสมรสฉบับแก้มีข้อกำหนดมิชอบ ให้ยกเลิกทั้งหมด”ขุนนางคุกเข่ารับพระบัญชา“ปล่อยตัวพระชายาจากการกักบริเวณ และอนุญาตให้จ้านอ๋องกลับจวนได้ แต่ทั้งสองห้ามออกจากเมืองหลวงจนกว่าคดีจะสิ้นสุด”อวี่ซีกับเซียวจิ้งเหยียนรับคำ เมื่อการประชุมเลิก ขุนนางทยอยออกจากท้องพระโรง กู้เหวินชางถูกพาไปพักรักษาตัวภายใต้การคุ้มกัน ส่วนฮ่องเต้เสด็จกลับตำหนักโดยมีฮองเฮาต

“แปลว่าเขาติดต่อเจ้าเมืองมาตั้งแต่อยู่ในเมืองหลวง”เผยจื่ออันพยักหน้า“มีอีกเรื่องหนึ่ง การตั้งองค์ชายเป็นฮ่องเต้ไม่ได้ทำอย่างเร่งรีบ พวกเขาเตรียมฉลองพระองค์ ตราประทับชั่วคราว และพระราชพิธีไว้พร้อมแล้ว”อวี่ซีถาม“องค์ชายยินยอมหรือ”“ยังไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ แต่ประกาศทุกฉบับลงพระนามของเขา และใช้ถ้อยคำว่าทรงขึ้นครองราชย์เพื่อช่วยพระบิดา”“เขายังเด็กเกินกว่าจะควบคุมสิ่งใด”“จึงเหมาะจะเป็นหุ่นเชิด”เซียวจิ้งเหยียนมองแผนที่“เมืองใดมีแนวโน้มสนับสนุน”เผยจื่ออันชี้สามจุด“ชิงโจว หนานผิง และอันเจียง เจ้าเมืองทั้งสามเคยได้รับตำแหน่งจากตระกูลเฉิน และมีการแต่งงานเชื่อมญาติกัน”อวี่ซีถาม“ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการใช่หรือไม่”“ยังพ่ะย่ะค่ะ แต่ทูตจากหลิงโจวเดินทางไปถึงแล้ว”เซียวจิ้งเหยียนกล่าว“เราต้องส่งหลักฐานราชโองการปลอมและคำให้การของกู้เหวินชางไปก่อนที่พวกเขาจะตัดสินใจ”เผยจื่ออันตอบ“พระบัญชาห้ามท่านอ๋องส่งสารถึงหัวเมืองยังมีผลอยู่พ่ะย่ะค่ะ”อวี่ซีหันไปหาเขา“แต่ไม่ได้ห้ามราชเลขาผู้รอดชีวิตส่งคำให้การในนามตนเอง”เผยจื่ออันชะงักก่อนยิ้ม“พระชายาหมายถึงให้กู้เหวินชางเขียนจดหมายเปิดผนึก”“ใช่

ขุนนางที่เคยถูกคุมขังหลายคนก็ก้าวออกมา“กระหม่อมยินดีรับรองว่าจ้านอ๋องไม่ได้สั่งสังหารผู้วางอาวุธ”“กระหม่อมจะยืนยันว่าพระชายาเป็นผู้ช่วยฝ่าบาทออกจากตำหนักลับ”“กระหม่อมยินดีเปิดเผยเอกสารซึ่งเต๋อเฟยกับเสนาบดีเฉินใช้กักขังขุนนาง”เสียงสนับสนุนดังขึ้นทีละคน ฮ่องเต้ทอดพระเนตรพวกเขา คนเหล่านี้ไม่ได้เป็นขุนนางฝ่ายจ้านอ๋องทั้งหมด บางคนเคยสนับสนุนเต๋อเฟย บางคนเคยกล่าวหาอวี่ซี และบางคนเคยเรียกร้องให้ปลดอำนาจกองทัพชายแดน แต่วันนี้พวกเขากลับพร้อมลงชื่อในเอกสารเดียวกัน พระองค์จึงตรัส“กรมราชเลขาร่างประกาศตามข้อเสนอ”อวี่ซีค้อมศีรษะ “ขอบพระทัยเพคะ”“แต่ต้องระบุให้ชัดว่าข้ายังเป็นผู้ครองแผ่นดิน และจ้านอ๋องไม่มีสิทธิ์เคลื่อนกำลังโดยลำพัง”“ควรระบุเพคะ”อวี่ซีตอบโดยไม่ลังเล “ยิ่งประกาศขอบเขตชัด ยิ่งทำให้ฝ่ายหลิงโจวกล่าวหาได้ยาก”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนางเล็กน้อย คล้ายไม่คาดว่านางจะยอมให้ใส่ข้อความจำกัดอำนาจของสามีลงไปด้วย นางกล่าวต่อ“แต่ต้องระบุเช่นกันว่า ท่านอ๋องได้รับคำสั่งให้เข้าควบคุมความสงบหลังช่วยพระองค์ และไม่มีหลักฐานว่าเขาต้องการชิงบัลลังก์”ฮ่องเต้นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“ให้เขียนตามควา

“กองทหารในเมืองยังอยู่ใต้คำสั่งเสนาบดีเฉิน”“อยู่ใต้คำสั่งเพราะเชื่อว่าองค์ชายเป็นฮ่องเต้และราชสำนักเมืองหลวงเป็นศัตรู”อวี่ซีวางหมากอีกตัวระหว่างสองจุด“แต่หากพวกเขาเริ่มเชื่อว่าเสนาบดีเฉินคิดฆ่าองค์ชายหลังใช้ประโยชน์หมด คนที่ภักดีต่อราชวงศ์จะไม่ยอมอยู่เฉย”เซียวจิ้งเหยียนเข้าใจทันที“เจ้าจะปล่อยข่าวจากในตลาด”“ไม่ใช่เพียงตลาด”อวี่ซีตอบ“ต้องปล่อยพร้อมกันในโรงเกลือ โรงน้ำชา ค่ายทหาร และบ้านขุนนางท้องถิ่น ให้ข่าวดูเหมือนหลุดจากคนของเสนาบดีเอง ไม่ใช่ข่าวจากเมืองหลวง”เผยจื่ออันถาม“จะใช้เรื่องใดเป็นหลักฐาน”“การตายของเต๋อเฟย”ภายในห้องเงียบลงเล็กน้อยอวี่ซีกล่าวต่อ“ทุกคนในหลิงโจวยังไม่รู้ว่านางถูกฆ่า เสนาบดีเฉินคงประกาศว่านางประชวรหรือพักรักษาตัว หากข่าวแพร่ออกว่าเต๋อเฟยถูกกำจัดเพราะคิดพาองค์ชายหนี คนในเมืองจะเริ่มสงสัยทันทีว่าองค์ชายเองก็ไม่ปลอดภัย”เซียวจิ้งเหยียนกล่าว“แต่ข่าวต้องมีรายละเอียดมากพอให้เชื่อ”อวี่ซีพยักหน้า“ให้บอกว่าเต๋อเฟยถูกฆ่าในเรือนพักด้านเหนือ ศพถูกนำออกทางประตูหลังยามสาม และคนที่เฝ้าเรือนถูกเปลี่ยนทั้งหมดในเช้าวันถัดมา”สายข่าวเงยหน้าขึ้น“รายละเอียดนั้นตรงกับ

ทั้งสามออกจากห้องผ่านช่องแคบ เดินเลาะทางหลังครัวแล้วซ่อนตัวในรถขนฟืน เผยจื่ออันนั่งเป็นคนขับ เขากดหมวกต่ำและแสดงป้ายผ่านทางเมื่อถึงประตูชั้นใน ทหารตรวจเพียงครู่เดียวก็ปล่อยออก เพราะฉีเฟิงยืนรับรองอยู่ไม่ไกล แต่ขณะที่รถกำลังพ้นเขตจวน เสียงตะโกนจากหอเฝ้าก็ดังขึ้น“องค์ชายหายไป!”เสียงฆ้องเตือนภัยดังสนั่น ทหารทั่วจวนเริ่มวิ่งพล่าน เผยจื่ออันเร่งม้าออกจากถนนใหญ่ เลี้ยวเข้าเส้นทางแคบมุ่งสู่คลังเกลือ ฉีเฟิงชักดาบขวางทหารของเสนาบดี“มีคนลอบวางเพลิงที่คลังอาวุธ ทุกหน่วยไปตรวจด้านเหนือ!”หัวหน้าทหารฝ่ายตระกูลเฉินตวาด “องค์ชายหายไป ต้องปิดประตูทุกแห่ง!”“ข้ามีคำสั่งจากกองบัญชาการ”“ข้ามีคำสั่งจากเสนาบดี!”สองฝ่ายชักอาวุธเข้าหากัน ความหวาดระแวงซึ่งสะสมจากข่าวลือระเบิดออกในที่สุด บางคนเชื่อว่าเสนาบดีคิดฆ่าองค์ชายจริง จึงไม่ยอมช่วยตามล่า บางคนยังภักดีต่อตระกูลเฉิน กองทหารภายในเมืองจึงแตกเป็นสองฝ่ายกลางถนน รถขนฟืนมาถึงคลังเกลือ องค์ชายกับซูเหยาลงจากรถแล้วเปลี่ยนชุดเป็นคนงาน เยี่ยนหลัวนำทางไปยังบันไดด้านในกำแพงตะวันตก ตามแผน ฉีเฟิงถอนทหารออกไปเกือบหมด เหลือเพียงคนที่ไว้ใจได้สี่นายเชือกถูกหย่อนลงไปอ