Todos los capítulos de หลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์: Capítulo 201 - Capítulo 210

“อยู่เรือนหน้า กำลังตรวจรายชื่อทหารคุ้มกันพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องมีทหารมาก”“ท่านอ๋องจัดเพียงสิบสองนาย เป็นคนที่ไม่มีเครื่องหมายประจำจวน พวกเขาจะรักษาระยะและไม่เปิดเผยฐานะของพระชายา หากพระองค์ไม่ต้องการก็ไม่จำเป็นต้องเรียกใช้งาน”อวี่ซีนิ่งไปอีกครั้ง แม้แต่การคุ้มกัน เขาก็พยายามทำให้ไม่รบกวนเสรีภาพของนาง นางควรรู้สึกเบาใจ แต่กลับยิ่งหนักอึ้งไม่นาน เซียวจิ้งเหยียนก็เดินเข้ามาในลาน เขาสวมชุดสีดำเรียบง่ายและไม่ได้พกกระบี่ประจำตัว ใบหน้าของเขาสงบจนแทบมองไม่ออกว่าเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน เขาเดินมาตรวจรถม้าอีกครั้ง ถามถึงน้ำ เสบียง ยา และเส้นทาง โดยไม่กล่าวคำใดเกินจำเป็น“ถนนด้านตะวันตกยังมีสะพานชำรุด เจ้าควรใช้เส้นเหนือออกจากเมือง” เขากล่าวอวี่ซีมองเขา “เส้นเหนืออ้อมกว่า”“แต่ปลอดภัยกว่า”“ข้าเดินทางกับเยี่ยนหลัว ไม่ได้ไปเพียงลำพัง”“ข้ารู้”“เช่นนั้นไม่ต้องจัดคนมาก”“สิบสองนายไม่นับว่ามาก”“ข้าไม่ต้องการให้คนรู้ว่าข้ามีทหารจ้านอ๋องตามอยู่”“พวกเขาจะเปลี่ยนชุดและไม่เข้ามาใกล้ เว้นแต่เกิดอันตราย”อวี่ซีเงียบไป ก่อนถาม “หากข้าสั่งให้พวกเขากลับ”“พวกเขาจะกลับ”คำตอบง่ายดายเกินไปอีกแล้ว

เยี่ยนหลัวตอบ“จ้านอ๋องเพคะ”อวี่ซีนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว“ให้เขาเข้ามา”ประตูเปิดออกเซียวจิ้งเหยียนก้าวเข้ามาเพียงลำพัง เสื้อคลุมของเขาเต็มไปด้วยฝุ่น ผมซึ่งปกติจัดเรียบร้อยมีบางส่วนหลุดลงข้างหน้าผาก รองเท้าหนังเปื้อนโคลน เห็นได้ชัดว่าเร่งเดินทางโดยแทบไม่หยุดพัก เขาไม่ได้สวมตราประจำตำแหน่ง ไม่มีชุดอ๋อง ไม่มีองครักษ์ติดตามเข้ามา และไม่พกตราพยัคฆ์ไว้ข้างเอว ในมือมีเพียงถุงผ้าเล็กกับดาบธรรมดา อวี่ซีมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า“เจ้ามาทำอะไรที่นี่”เซียวจิ้งเหยียนมองนางราวกับกำลังยืนยันด้วยสายตาว่านางยังอยู่จริง“มาหาเจ้า”“ในเวลานี้”“ใช่”“เมืองหลวงไม่มีงานแล้วหรือ”“มี”“กองทัพไม่ต้องจัดระเบียบหรือ”“ต้อง”“ฮ่องเต้คืนอำนาจให้เจ้าเพียงวันเดียว เจ้าก็ทิ้งเมืองหลวงตามสตรีออกมา เจ้าคิดว่าขุนนางจะพูดอย่างไร”“พวกเขาจะพูดอย่างไรก็ได้”อวี่ซีขมวดคิ้ว“นี่ไม่เหมือนเจ้า”“เพราะครั้งนี้ข้าไม่ได้มาในฐานะจ้านอ๋อง”นางนิ่งไปเล็กน้อยเซียวจิ้งเหยียนปลดดาบที่เอววางไว้ข้างประตู แล้วถอดป้ายประจำตัวออกจากแขนเสื้อวางตาม“ข้ามอบงานกองทัพชั่วคราวให้แม่ทัพหาน รายงานสำคัญส่งผ่านม้าเร็วได้ ฮ่องเต้ทรงอนุญาต

“แล้วจ้านอ๋องเล่า”“ตำแหน่งนั้นมีหน้าที่ของมัน แต่ไม่มีสิทธิ์เหนือหัวใจเจ้า”อวี่ซีมองเขาอย่างพิจารณา “คำพูดของเจ้าฟังดี”“ข้ารู้ว่าคำพูดยังไม่เพียงพอ”“ดีที่เจ้ารู้”เซียวจิ้งเหยียนไม่ได้โต้แย้ง อวี่ซีจึงกล่าวต่อ“หากข้าอนุญาตให้เจ้าตามมา เจ้าคิดว่าจุดหมายของเรื่องนี้คืออะไร”“ขอให้เจ้ากลับเมืองหลวง”“กลับไปในฐานะพระชายาจ้านอ๋องเหมือนเดิมหรือ”เขานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบ “หากเจ้าต้องการ”“แล้วถ้าข้าไม่ต้องการกลับไปเป็นเหมือนเดิม”“เราก็จะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิม”“เจ้าพูดง่าย”“เพราะข้าไม่ต้องการชีวิตแบบเดิมอีกแล้วเช่นกัน”อวี่ซีเลิกคิ้ว เซียวจิ้งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ชีวิตแบบเดิมทำให้เจ้าต้องต่อสู้เพียงลำพัง ทำให้ข้าเกือบสูญเสียเจ้า และทำให้จวนซึ่งควรเป็นบ้านกลายเป็นสถานที่ที่เจ้าอยากหนีที่สุด ข้าไม่คิดรักษาสิ่งนั้นไว้”“แต่ราชสำนักยังเหมือนเดิม”คำพูดของนางทำให้เขาเงียบ“เจ้าบอกว่าเปลี่ยนแปลงแล้ว แต่กฎซึ่งทำให้สตรีถูกใช้เป็นเครื่องมือยังอยู่ การแต่งงานระหว่างตระกูลยังถูกกำหนดด้วยผลประโยชน์ บุตรสาวขุนนางยังถูกส่งเข้าวังเพื่อรักษาอำนาจ และหญิงที่ไม่มีตระกูลหนุนหลังก็ยังถูกบังค

“ไม่”“ไม่ต่อรองเรื่องอำนาจในวังหลัง”“ไม่”“ไม่ลดสิทธิ์ร่วมบริหารเมือง”“ไม่”“ไม่ยกเว้นการสมรสของเชื้อพระวงศ์จากกฎหมายยินยอม”“ไม่”“และไม่ขอเก็บตราหย่าไว้กับตนเอง”เซียวจิ้งเหยียนเลื่อนกล่องตราเข้าหานางอีกเล็กน้อย “เป็นของเจ้า”อวี่ซีมองเขาอยู่นาน ในแววตาของเขาไม่มีความลังเล ไม่มีการคำนวณว่าตนจะเสียอำนาจเพียงใด ไม่มีความพยายามเปลี่ยนคำขอของนางให้เล็กลง บุรุษผู้เคยกลัวการสูญเสียการควบคุมมากที่สุด กำลังยอมมอบอำนาจในการตัดสินใจให้นางทีละอย่าง อวี่ซีจึงเปิดกล่องตราและเก็บมันไว้ข้างหนังสือหย่า“ข้าจะให้เวลาเจ้าพิสูจน์”เซียวจิ้งเหยียนเงยหน้าขึ้น “หมายความว่าเจ้าจะอนุญาตให้ข้าตามหรือ”“หมายความว่าเจ้าสามารถเดินทางเส้นเดียวกับข้าได้ แต่ห้ามใช้อำนาจเปิดทาง ห้ามสั่งคนของข้า และห้ามก้าวก่ายการตัดสินใจของข้า”“ได้”“ต้องพักคนละห้อง”“ก็ได้”“ออกค่าใช้จ่ายของตนเอง”“ได้สิ”“เมื่อถึงเมืองใด หากข้าต้องการทำงานหรือสืบเรื่องของชาวบ้าน เจ้าห้ามเปิดเผยฐานะข้า”“ย่อมได้”“และหากข้าบอกให้เจ้าเว้นระยะ เจ้าต้องถอย”“ได้อีกเช่นกัน”อวี่ซีหรี่ตามอง “เจ้าจะตอบว่าได้ทุกเรื่องหรือ”เซียวจิ้งเหยียนกล่าวอย่างส

“เจ้าส่งเรื่องไปแล้วหรือ”“ส่งม้าเร็วออกไปเมื่อคืน”“เมื่อคืนเรายังอยู่ระหว่างทาง”“ยิ่งส่งเร็ว เจ้าจะยิ่งไม่ต้องรอนาน”อวี่ซีมองเขาด้วยสายตาซับซ้อน เซียวจิ้งเหยียนไม่ได้พูดหวาน และไม่พยายามใช้การเปลี่ยนตำหนักสนมเป็นโรงเรียนซื้อใจนาง เขาเพียงทำทุกเงื่อนไขให้เกิดขึ้นจริงทีละอย่าง สิ่งนี้ทำให้กำแพงในใจนางสั่นคลอนยิ่งกว่าคำสัญญาใด ก่อนที่ทั้งสองจะได้พูดต่อ พ่อบ้านก็รีบเข้ามารายงาน สีหน้าของเขาลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด“ท่านอ๋อง พระชายา มีเรื่องหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ้งเหยียนถาม “เรื่องใด”พ่อบ้านลังเล ก่อนกล่าว “นักโทษในเรือนคุมขังด้านหลังขอพบพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”อวี่ซีขมวดคิ้ว “ผู้ใด”“หนิงซิน”ชื่อนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงทันที หนิงซินเคยร่วมมือกับคนของเสนาบดีฝ่ายขวา ลอบส่งข่าวจากจวน ก่อเรื่องใส่ร้าย และพยายามใช้ความสัมพันธ์ในอดีตกับเซียวจิ้งเหยียนทำลายอวี่ซี หลังการกบฏ นางถูกจับกลับมายังดินแดนตะวันตกเฉียงเหนือและคุมขังไว้ระหว่างรอการตัดสินคดี เซียวจิ้งเหยียนถามเสียงเย็น“นางต้องการสิ่งใด”“นางไม่ยอมบอกพ่ะย่ะค่ะ กล่าวเพียงว่ามีเรื่องหนึ่งซึ่งจะพูดกับพระชายาเท่านั้น”“ไม่จำเป็นต้องพบ”อวี