All Chapters of ชายาตัวปลอม: Chapter 11 - Chapter 20

“แต่ว่าท่านอ๋อง...”ซย่าลู่หงเพียงแต่ปราดมององครักษ์คนสนิทมิให้พูดมาก ร่างสูงตระหง่านลุกขึ้นจากพื้นพลางเดินเข้าหาโม่หยางเซิงก่อนจะเอี้ยวใบหน้ากระซิบกระซาบเสียงเบา หลังจากนั้นเขาก็ได้แต่เพียงก้มคำนับแล้วหมุนตัวออกไปทันที แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่สบตากับอวี้หลานเอ๋อร์ โม่หยางเซิงกลับรีบเบือนสายตาทันทีเหตุใดเขาจะต้องรีบหลบสายตาด้วยเล่า!หรือว่าเรื่องที่ผู้คนข้างนอกพูดกันว่าท่านอ๋องเอ้อร์นิยมตัดแขนเสื้อจะเป็นเรื่องจริง แถมความใกล้ชิดสนิทสนมเมื่อครู่นั้น...“มีเรื่องใดก็กล่าวมาเถิด”เมื่อเห็นว่าพระชายาหมาดๆ มองตามองครักษ์เขาตาปรอยนั้นแล้วก็อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ ดูท่าทางนางที่ก้มหน้าก้มตามองพื้นด้วยเกรงสายตาเขาแล้วยิ่งรู้สึกรำคาญ หารู้ไม่ว่าคนที่กำลังหลบหลีกสายตานั้นกำลังเรียบเรียงคำพูดและเรียกความมั่นใจอยู่ต่างหาก“ท่านคงกำลังเหนื่อย จิบน้ำชาสักหน่อยก่อนเถิดเพคะ”อวี้หลานเอ๋อร์ยกถาดตรงดิ่งไปที่โต๊ะตัวกลม หากแต่ทันทีที่ก้าวถึงร่างสูงใหญ่กลับเข้ามาแนบชิดกาย คว้าต้นแขนเรียวไว้แน่นอย่างรวดเร็วจนนางสะดุ้ง ถาดในมือโคลงไปมา ทว่ายังโชคดีนักที่นางคุ้นชินกับการกระทำเช่นนี้มาเนิ่นนาน ฉะนั้นการทรงตัวแ

“คุณหนู ตื่นเถิดเจ้าค่ะ”“อีกหนึ่งเค่อน่า”อวี้หลานเอ๋อร์พลิกตัวหนีพลางหยิบผ้าผืนบางคลุมหน้าคิ้วขมวด“วันนี้ท่านอ๋องจะต้องพาคุณหนูกลับจวนเสนาบดีนะเจ้าคะ ตื่นเถิดเจ้าค่ะ”ต่วนชิงถือวิสาสะเปิดผ้าที่คลุมใบหน้านวลออกด้วยความร้อนใจ ตามธรรมเนียมแล้วเมื่อย่างเข้าวันที่สามหลังออกเรือนสามีจะต้องพาภรรยากลับไปเยี่ยมบ้านเป็นการแสดงออกถึงความเคารพญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาวทันทีที่แสงเข้าตานางก็ต้องยอมลืมตาขึ้นอย่างหมดปัญญา เบ้ปากออกนิดหน่อยก่อนจะหัวเราะร่าอย่างขำขัน ซึ่งนั่นเป็นปฏิกิริยาที่อีกฝ่ายไม่เข้าใจนัก“กลับจวน? เจ้าคิดว่าสามีที่เกลียดชังข้าเช่นนั้นจะพาข้ากลับจวนเช่นนั้นหรือ” อวี้หลานเอ๋อร์โบกมือไหว เอื้อมไปคว้าผ้าในมือสาวใช้คู่กายกลับมาพลางล้มตัวนอน“ข้าเสียเวลาอ่านบัญชีพวกนั้นเสียค่อนคืน ข้าขอนอนต่ออีกนิดเถอะ”“คุณหนู น้ำร้อนกำลังดี แช่ตัวให้สบายสักนิดเถิดเจ้าค่ะ”“ข้าแช่น้ำเย็นได้” ว่าอู้อี้ ไม่ได้สนใจถังน้ำใบใหญ่ที่อยู่ในห้องอาบน้ำเลยสักนิด“คุณหนู...”ต่วนชิงร้องเรียกเสียงเบาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูไม่กังวลใดๆ ทั้งสิ้น แต่คิดดูอีกทีก็จริงอย่างที่คุณหนูว่า ท่าทางท่านอ๋องผู้นั้นก็มิได้มีทีท่าจ

คล้อยหลังสายตาซย่าลู่หง สีหน้าท่าทางที่เต็มไปด้วยความปรานีเมื่อครู่ของอวี้เหยินจ่งก็หายวับ เหลือเพียงความเฉยชาบึ้งตึงอย่างที่เคยได้รับเสมอมา“หลานเอ๋อร์คารวะท่านพ่อและฮูหยินเจ้าค่ะ”อวี้หลานเอ๋อร์ย่อตัวลงบนพื้นสากๆ มิกล้าแม้แต่จะเงยใบหน้ามองบุคคลทั้งสองตรงหน้า คิดหาคำตอบขายผ้าเอาหน้ารอดเป็นพัลวัน“เหตุใดเจ้าจึงรับปากท่านอ๋องเช่นนั้น”“ข้ามิมีทางเลือก” กล่าวไปแล้วก็ลอบกลืนน้ำลายลง“เจ้าคิดว่าเจ้ามีปัญญาว่าราชการให้ท่านอ๋องหรอกหรือ! ช่างโง่เขลาเสียจริง!” ฮูหยินฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจ ตวัดพัดสีชาดโบกไหวเบือนหน้าไปทางอื่น“ข้า...” นางจะโอ้อวดได้เช่นไรว่านางเองก็มีวิชาความรู้เช่นเดียวกันกับพี่ใหญ่!“เด็กดี เจ้ามาหาข้าเถิด” จู่ๆ บิดาก็เรียกนางให้เข้าไปหา แม้เสียงจะนุ่มนวลมากมายนัก หากแต่สายตาเขามิได้อ่อนโยนตามสักนิดอวี้หลานเอ๋อร์เพียงขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว“เจ้าค่ะ”“ข้ารู้ว่าเจ้าคงหาทางปฏิเสธท่านอ๋องมิได้ แต่มิเป็นอันใด...ข้าจะช่วยเจ้าเอง”“ช่วยข้า?”นางสบตาอีกฝ่ายที่ประกายแววเจิดจ้า พลันเท้าน้อยๆ ก็ก้าวถอยห่างด้วยความลืมตัว“ข้ามิสามารถกลับมาที่จวนได้ตามต้องการ”“เรื่องนั้นมิต้องเป็นห่วง ข้

“ท่านออกไปได้แล้ว ข้าอยากพักผ่อน” ว่าแล้วก็เบือนหน้าหนี ไหนว่าเขารังเกียจนางนักหนาไง ทำไมต้องจ้องมองเช่นนั้นด้วยเล่า! “เปิ่นหวางต้องเตือนเจ้าอีกกี่ครา ถึงจะคิดได้ว่าที่นี่คือห้องหอของเรา มิใช่ห้องนอนของเจ้าเพียงผู้เดียว” ซย่าลู่หงเปลี่ยนท่าทางเอนกายพิงกับหัวเตียงอย่างสบายใจเฉิบ มองดูสตรีปากมากที่บิดผ้าห่มจนยับยู่ยี่ สีหน้านางตอนนี้ช่างชวนให้อารมณ์ดีมากยิ่ง “เจ้ายังอยากมีทายาทอยู่อีกหรือไม่” “มากยิ่ง!” อวี้หลานเอ๋อร์ตอบแววตาเป็นประกาย “รอให้แผลเจ้าหายดีก่อนเถิด เปิ่นหวางอยากกอดเจ้าอย่างไร้ราคี” ไม่พูดเปล่ายังเอนกายลงนอน แถมมือข้างหนึ่งยังกระตุกท่อนแขนนางให้ล้มลงเคียงกัน บัดนี้ใบหน้านางร้อนผ่าว เขาเข้ามายามที่นางเปลือยเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องน่าอายยิ่งแล้ว เทียบไม่ได้กับตอนนี้ที่เรือนร่างนางอยู่แนบชิดกายเขาโดยมีแค่ผ้าผืนบางกั้น “ท่านอ๋อง มิช้าชิงเอ๋อร์นางจะเข้ามาหาข้า” กล่าวตักเตือนด้วยความหวังดี คิดว่าเขาคงจะเปลี่ยนใจออกไปจากห้องนี้อย่างง่ายดาย “เปิ่นหวางสั่งนางว่าห้ามรบกวน

อวี้หลานเอ๋อร์เพียงหัวเราะในลำคอ หันไปขอความช่วยเหลือจากต่วนชิงที่ยืนทำหน้างุนงงอยู่ที่เดิม และเมื่อรู้ตัวจึงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วเพื่อช่วยแก้สถานการณ์ “คุณหนูมิได้แตะเพลงพิณมานาน เกรงว่าจะมิรื่นหูเจ้าค่ะ” “หรือนั่นเป็นเพียงคำคุย” เสิ่นชิงหรูยกมือกอดอก วาจากระแนะกระแหน “หม่อมฉันได้เล่นนานตามคำชิงเอ๋อร์จริงๆ เพคะท่านอ๋อง” นางขยับด้วยความร้อนใจ ทว่ามือใหญ่กลับดึงร่างนางให้เข้าประชิดตัว ทรุดนั่งบนตักกว้างอีกรอบ “ทำตามที่ข้าสั่ง แล้วข้าจะร่วมหอกับเจ้า” ได้ยินดังนั้นคนฟังจึงหยุดนิ่ง กระพริบตาปริบๆ ราวกับเสียงกระซิบนั้นเป็นเพียงนางที่หูฝาดไป หากแต่ดวงตากลับยืนยันคำพูดอย่างชัดเจน “กล่าวแล้วห้ามคืนวาจา” “แน่นอน” อวี้หลานเอ๋อร์พยักหน้าหงึกหงักก่อนจะใช้หมุนลำตัวไปดึงพิณเข้ามาใกล้ตัว มิได้กล่าวว่าอะไรที่เขาสวมกอดนางอย่างหลวมๆ เช่นนี้ หรือว่าบางทีอ๋องผู้นี้คิดจะหาเรื่องเลิกกับคนรัก? หรือว่าจริงๆ ไม่ได้รักแต่รำคาญที่นางตามตื๊อ? ใช่...ต้องเป็นอย่างหลังแน่ๆ เพราะเขามีใจให้กับองครักษ์คู่กา