All Chapters of ชายาตัวปลอม: Chapter 41 - Chapter 47

“เปิ่นหวางหย่าเจ้าแล้ว และอย่ากลับมาที่เมืองหลวงอีก”ว่าไปแล้วต้องหลบหลีกสายตาที่เฝ้ามองอย่างเว้าวอน ใบหน้าขาวซีดเพราะความเย็นนั้นทำให้เขากลัว เขาต้องการให้นางหนีไปให้ไกล แม้นางจะมีความผิดติดตัว แต่เขาก็มิอยากเห็นนางต้องสิ้นด้วยน้ำมือของเขาเองเหตุใดเขาถึงได้...โครม!ซย่าลู่หงปิดประตูใส่นางอย่างรวดเร็วพอๆ กับที่นางพยายามขยับประตูไม้ด้วยความรุนแรงจนมือทั้งสองแดงช้ำ ริมฝีปากซีดแห้งแตกจนเจ็บแสบไปหมด นางร้องไห้เสียงดังลั่นท่ามกลางสาวใช้ที่โผล่หน้าออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นที่ท่านอ๋องเขียนหนังสือหย่าเช่นนี้“ท่านอ๋อง เปิดประตูให้ข้า”นางแผดเสียงดังลั่นในขณะที่มือก็ทุบโครมครามไม่หยุด“ลู่หง...”เสียงเรียกชื่อเขาเครือสั่น แต่นั่นทำให้บุคคลที่ยืนอยู่หลังประตูหลับตานิ่ง นับเป็นครั้งแรกกระมังที่นางยอมเรียกชื่อเขาอย่างสนิทสนม แต่ตอนนี้ความรู้สึกเขามันช่างหลากหลายเหลือเกิน ใครบ้างจะรู้สึกถวิลหาและเกลียดชังไปพร้อมๆ กันเช่นนี้!น่าตายนัก!อวี้หลานเอ๋อร์ค่อยๆ ทรุดตัวลงกับพื้น เงยใบหน้าขึ้นเพื่อหวังกักเก็บความเสียใจและสิ้นหวังให้ย้

ห้องโถงกว้างขวางเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เสนาบดีอวี้และขุนนางที่ถูกซัดทอดนั่งเรียงกันเป็นแถว ทั้งหมดนั่งอยู่ในท่าเดียวกันคือคุกเข่าลง มือทั้งสองถูกมัดไพล่ไว้ข้างหลัง นับได้ว่าการจับขบวนการคดโกงครั้งนี้เป็นผลงานชิ้นใหญ่ของอ๋องเอ้อร์เลยทีเดียว จากการเค้นคดีต่างๆ พบว่าคนทั้งหมดล้วนมีคดีเกี่ยวกับเหตุการณ์มามากสิ่งอย่าง บ้างก็ฉ้อโกงเพียงนิด บ้างก็มากเสียหน่อย“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมยอมรับสารภาพเช่นนี้ คือ...” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยปากด้วยความกลัว สายตาพลันไปปะทะกับซย่าลู่หงที่นั่งอยู่ไม่ไกลแล้วหยุดปากลง ดวงตาดุร้ายเช่นนั้นใครจะอาจหาญกล่าวต่อกัน“เรารับปากพวกเจ้าหากรับสารภาพจะลดโทษให้กึ่งหนึ่ง เรามิผิดวาจาเป็นแน่” ซย่าหมิ่นเก๋อยิ้มเล็กน้อยอย่างพอใจ ความขัดข้องใจเรื่องราชการต่างๆ มลายหายไปสิ้น ถึงจะลดโทษประหารเป็นจำคุกตลอดชีวิต ถึงแม้จะดูโหดร้ายอยู่บ้าง แต่อย่างไรเสียฮ่องเต้ทรงมีคำสั่งให้เหล่าบรรดาญาติสามารถนำของเข้าเยี่ยมได้ฤดูกาลละหนึ่งครั้ง อย่างน้อยพวกเขาก็ได้รับรู้สภาพความเป็นอยู่ของภรรยาและบุตร แม้ว่าหลังจากนี้ทางราชการจะยึดทรัพย์สินชดใช้ตามเห็นสมควร“นำตัวกลับไปได้แล้ว”ฮ่องเต้โบกมือไล่ไ

“ท่านอ๋อง แวะทานอาหารกันก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”โม่หยางเซิงกล่าวด้วยความเป็นห่วง เมื่อคืนนี้กว่าจะเดินทางมาถึงเมืองใต้ก็ค่ำมืด ภายในเมืองเงียบสงัดราวกับเมืองร้าง ซย่าลู่หงจึงยินยอมเข้าพักผ่อนในโรงเตี๊ยม ทว่าทันทีที่พระอาทิตย์พ้นจากขอบฟ้าเจ้าตัวก็เร่งเร้าให้ออกตามหาพระชายาทันทีโดยมิได้มีอะไรลงท้องเลยตั้งแต่เมื่อคืน“เปิ่นหวางมิหิว”ไม่พูดเปล่ายังควบม้าก้าวต่อไป“หากมิทานอะไรสักนิด เกรงว่าจะมิมีแรงตามหาพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”เฮ้อ...ไม่คิดเลยว่าครั้งหนึ่งเขาจะต้องล่อลวงท่านอ๋องให้ทานอาหารเหมือนเด็กๆ เดิมทีเจ้านายเขาเป็นคนมีเหตุผลยิ่ง เมื่อมีรักความรู้สึกย่อมมาเหนือเหตุผลเช่นนี้เอง“เช่นนั้นก็รีบเข้า”โม่หยางเซิงคลี่ยิ้มอย่างดีใจรีบนำเข้าข้างทาง นำม้าทั้งสองผูกไว้ใต้ต้นไม้ใกล้ๆ แล้วมุ่งไปยังร้านอาหารที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน กลิ่นอาหารหอมฉุยชวนให้ท้องร้องโครกครากน้ำลายสอ กว่าจะฝ่าผู้คนเข้ามาภายในได้ก็ทุลักทุเลพอสมควร อากาศภายในร้อนอบอ้าวยิ่ง“รับอะไรดีขอรับ”“แล้วแต่เจ้า”โม่หยางเซิงยิ้มแหย รีบเปลี่ยนคำเรียกขานเสียไม่ทันเมื่อได้รับสายตาดุๆ เขม่นมอง ดวงตาปราดเปรี่ยวรีบสอดส่องหาที่นั่งในมุมเล็กๆ ก่อนจะ

“คุณหนูเจ้าคะ เรามีเงินเหลือไม่กี่ตำลึงแล้วนะเจ้าคะ”ต่วนชิงโอดครวญ นึกไม่ถึงเลยว่าตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ล่วงเลยมาเกือบเจ็ดวันแล้วที่พวกนางยังหางานใหม่ทำไม่ได้ ทรัพย์สินที่นำติดตัวมาจากจวนอ๋องน้อยนิดต่างถูกใช้ไปกับค่าที่พักและค่าอาหารเสียสิ้น หากมิใช่เพราะบุรุษชั่วร้ายผู้นั้นโผล่มาที่นี่ นางคงยังทำงานอยู่ในร้านอาหารเล็กๆ นั้นอย่างสบายใจ“คุณหนูหิวหรือไม่”“เจ้าหิวหรือไม่” นางไม่ตอบ หากแต่ถามกลับด้วยความเป็นห่วง“ไม่เจ้าค่ะคุณหนู”ต่วนชิงคลี่ยิ้มให้เจ้านายด้วยความรัก ไม่น่าเชื่อเลยว่าท่านอ๋องจะถอดถอนใจได้อย่างง่ายดายนัก นับตั้งแต่วันนั้นพวกนางก็มิเห็นเขาอีกเลย เห็นทีนางก็คงมิได้พบโม่หยางเซิงอีกเป็นแน่แต่หากเพื่อคุณหนูแล้ว...นางยินดียิ่งอวี้หลานเอ๋อร์มองสาวใช้ด้วยท่าทีรู้สึกผิด“เจ้าเคยเห็นโรงรับจำนำบ้างหรือไม่”“คุณหนูจะจำนำอันใดเจ้าคะ เรามิได้นำเครื่องประดับติดตัวมาแม้แต่ชิ้นเดียว”“อย่าสงสัยมากนัก ในเมื่อข้านำเจ้ามาลำบาก ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าอดตายแน่” นางยังคงหัวเราะร่า ค่อยๆ เดินนำไปอย่างระมัดระวัง เหตุที่นางเลือกมาเมืองใต้เป็นเพราะครั้งหนึ่งนางเคยมาเหยียบที่นี่และพอจะรับรู้สภาพความ