All Chapters of ชายาตัวปลอม: Chapter 21 - Chapter 30

“ชิงเอ๋อร์เคยบอกว่าในแผ่นดินไห่หมิง เกลือเป็นของมีค่ายิ่ง” นางพูดพลางมองอย่างสนอกสนใจ ตั้งแต่เด็กนางได้ยินใครต่อใครกล่าวถึงราคาอันแสนแพงของเกลือเหล่านี้ หากแต่นางมิได้ลึกซึ้งมากนักเนื่องจากจวนเสนาบดีมีเกลือให้ใช้ตลอดทั้งปี นางรู้ดีว่าเกลือเหล่านี้มีคุณประโยชน์มากยิ่ง ใช้ทั้งถนอมอาหารเพื่อคงความสด รวมไปถึงปรุงอาหารรสเลิศอีกด้วย “ระยะหลังมานี้เงินการคลังถูกเบิกมาใช้ในการซื้อเกลือเพิ่มขึ้นหลายตำลึง แต่เกลือกลับด้อยประสิทธิภาพลงทุกปี” ซย่าลู่หงเล่าให้นางฟังราวกับมิใช่เรื่องสำคัญอะไร “เกิดอะไรขึ้นเช่นนั้นหรือ” “ทำอาหารรสชาติไม่อร่อย ถนอมอาหารก็มิมีประสิทธิภาพ” “เพราะเหตุใด” “เปิ่นหวางก็อยากรู้เช่นกัน” ซย่าลู่หงหันมากระตุกยิ้มให้นางเล็กน้อยทว่ากลับแฝงไปด้วยความไม่จริงใจเสียหลายส่วน นางทำได้เพียงเดินตามเข้าไปก่อนที่บุรุษร่างอวบท้วมผู้หนึ่งหันมามองด้วยความตกใจ “ท่านอ๋อง เชิญข้างในก่อนเถิด” อวี้หลานเอ๋อร์ได้ยินผู้คนสนทนากันเสียหลายประโยค พอจับใจความได้ว่าบุคคลผู้นี้คือ

“พระชายา...”“ชู่วว ข้าบอกแล้วไงให้เรียกคุณหนู”อวี้หลานเอ๋อร์กระซิบกระซาบก่อนจะเดินชมข้างทางอย่างสนอกสนใจ การค้าขายของเมืองใต้นี้ดูวุ่นวายกว่าในเมืองหลวงมากยิ่ง อาจเป็นเพราะมีการทำการซื้อขายจากภายนอกจึงทำให้มีพวกต่างชาติเดินปะปนอยู่ในกลุ่มผู้คน แต่ละคนล้วนตัวใหญ่กว่าบุรุษแห่งไห่หมิงเป็นเท่าตัว“คุณหนู อย่าเดินไปไกลเช่นนั้นขอรับ”“นี่เจ้าคนแซ่โม่ ชิงเอ๋อร์น่ะ ชอบสะสมผ้าเช็ดหน้ามากยิ่ง เจ้าว่าข้าควรจะซื้อไปฝากนางสักกี่ผืนจึงจะดี”นางแสร้งกล่าววาจาถามเพื่อดึงดูดความสนใจและเหมือนจะได้ผลเมื่อโม่หยางเซิงมองร้านขายผ้าตาม“มิทราบขอรับ”“ให้ผ้าเช็ดหน้าเป็นของแทนใจสักหนึ่งผืน นางคงจะดีใจยิ่ง”คนฟังไม่ขยับกาย แต่นางก็พอจะดูออกว่าเขากำลังลังเล อวี้หลานเอ๋อร์จึงล้วงถุงผ้าในเสื้อคลุมออกมาก่อนจะส่งเงินให้สามตำลึง“ข้าฝากเลือกผ้าเช็ดหน้าให้ชิงเอ๋อร์เสียสามผืน ส่วนข้าจะไปซื้อถังหูลู่5 ตรงนั้น”นางชี้ไปยังฝั่งตรงข้ามซึ่งไม่ไกลจากร้านขายผ้าเช็ดหน้านักโม่หยางเซิงจึงพยักหน้ารับด้วยเห็นว่าพระชายายังคงอยู่ในสายตา เมื่อสลัดร่างผู้คุมได้จึงรีบวิ่งไปที่ร้านขนมหวานด้วยความยินดี“ข้าเอาหนึ่งไม้”อวี้หลานเอ๋อร์

“อย่าให้รู้ว่าเจ้าคิดมิซื่อต่อเปิ่นหวาง”เขาสะบัดเสื้อคลุมดังพรึบก่อนจะออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ร่างบึกบึนที่ผ่านตัวจนลมเย็นแผ่ซ่านทำให้ร่างบางตัวสั่นระริก นางหายออกไปก็จริงแต่ก็มิใช่ว่านางกลับมาอย่างปลอดภัยหรือ เขาก็มิได้โดนครหาเสียหน่อยว่าดูแลชายาของตนเองไม่ดีเสียหน่อยเหมือนหางตาจะเห็นก้อนกลมๆ อยู่ที่มุมห้องอา...นางลืมเขาไปเสียสนิท“ข้าขอโทษท่านด้วย”อวี้หลานเอ๋อร์ยิ้มแห้ง รู้สึกผิดยิ่งที่ทำให้เขาต้องกลายเป็นที่รองรับโทสะของอ๋องพิลึกผู้นั้น“เขาได้ลงโทษท่านหรือไม่”“พระชายากลับมาทันพ่ะย่ะค่ะ”โม่หยางเซิงกล่าวติดตลก มองสตรีที่ยืนอยู่ด้วยความขันเล็กน้อย คิดจะโกรธนางที่ไม่ทำตามคำพูด แต่เห็นใบหน้าเลิ่กลั่กและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดก็โกรธไม่ลง ถึงจะมีความคิดที่ว่านางเป็นคนของเสนาบดีก็เถอะ ดูท่าทางนางมิได้มีพิรุธอื่นๆ นอกจากขายผ้าเอาหน้ารอดตอนนี้เท่านั้น“ข้าขอโทษอย่างจริงใจ ข้าจะมิทำให้ท่านเดือดร้อนอีกแล้ว” เสียงอ่อนว่าพลางยกมือขึ้นคล้ายสาบาน“กระหม่อมมิได้โกรธพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”เขากระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งตัวลงเพื่ออำลา หมุนตัวออกไปจากห้อง ปล่อยให้อวี้หลานเอ๋อร์ต

“เจ็บมากหรือไม่” เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงจนคนที่เพิ่งได้สติกระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงอวี้หลานเอ๋อร์เพียงโคลงศีรษะปฏิเสธน้อยๆ ยามนั้นเขาจึงค่อยๆ วางตัวนางเอนตัวลงนอนอย่างอ่อนนุ่มราวกับตัวนางเป็นแก้วที่ง่ายต่อการแตกร้าว“เหตุใดจึงทำเช่นนี้”เขาถามเสียงขุ่น แต่มิได้มีโทสะเลยแม้แต่น้อย“หม่อมฉันเกรงพระองค์จะเป็นอะไร” ตอบดั่งที่ใจคิด แต่หารู้ไม่ว่าคำตอบนั้นทำให้อีกฝ่ายยิ้มกว้าง เอื้อมมือทั้งสองกอบกุมมือเรียวเล็ก สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นทุกอณู“เป็นห่วงเปิ่นหวางหรือ”อวี้หลานเอ๋อร์ขมวดคิ้ว เหตุใดถึงต้องทำท่าทางยินดีขนาดนั้นด้วย“มากยิ่ง ท่านคิดสิว่าหากท่านเป็นอะไรไป ใครจะเขียนหนังสือหย่าข้าเล่า”“สตรีโง่งม เจ้านี่โง่เง่าเสียจริง” ซย่าลู่หงเอื้อมมือขยี้ผมนางเบาๆ แม้จะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างในคำตอบของนาง “หากเปิ่นหวางตาย เจ้าก็เป็นหม้ายเช่นกัน”นางย่นคิ้วใส่ มองเขาด้วยความแปลกประหลาดใจยิ่ง นี่เขาเพี้ยนไปแล้วหรือกระไร เหตุใดต้องทำท่าทีสนิทสนมกับนางเสียขนาดนั้น เพียงขยับตัวความเจ็บปวดจากแผ่นหลังก็แล่นไปทั่วร่าง นางหลับตาปี๋ก่อนจะถอนหายใจอย่างจำนน คิ้วที่ขมวดติดกันค่อยๆ คลายออกก่อนที่ความมืดจะเข้ามาค

นับตั้งแต่วันที่ซย่าลู่หงยอมให้นางออกมาเดินเล่นข้างนอกได้ ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไป...อวี้หลานเอ๋อร์สงสัยยิ่งว่าเหตุใดคนในจวนถึงได้มองนางแปลกๆ ราวกับนางเป็นตัวประหลาด สาวใช้ทุกคนยังคงให้ความยำเกรงนางแต่สีหน้าดูมีความสุขยิ่ง เครื่องประดับของนางที่จู่ๆ ก็ไปโผล่ในห้องนอนมากหลายขนาน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่“พระชายา ข้าน้อยทำอาหารตามสูตรที่ท่านจดไว้ให้เมื่อวันก่อน ลองชิมหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” สาวใช้ผู้หนึ่งประคองเสี่ยวหลงเปาห้าลูกเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่อวี้หลานเอ๋อร์จะชิมเสียหนึ่งชิ้น นางเคี้ยวตุ้ยๆ พลางเอ่ยชมอย่างพอใจ“รสดียิ่ง!”“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ”นางว่าด้วยน้ำเสียงดีใจ การทำให้เอ้อร์หวางเฟยพึงพอใจล้วนทำให้พวกนางสบายใจยิ่ง เพราะจากสังเกตการณ์ดูท่าทางท่านอ๋องจะโปรดปรานพระชายาอยู่ไม่น้อย“หลานเอ๋อร์”ซย่าลู่หงเดินเข้ามาหาด้วยแววตาอิ่มเอิบ มือหนึ่งโอบรอบเอวบางไว้อย่างถือสิทธิ์ คำเรียกขานที่สนิทสนมเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกประหลาดอยู่บ้าง เขาอยู่ในเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้ม ช่างเข้ากับอาภรณ์สีฟ้าอ่อนของนางยิ่ง อยากรู้นักว่าใครเป็นคนเตรียมชุดพวกนี้เอาไว้นางมิได้ปัดมือเขาออก เพียงแต่หันไปมองด้วยความสงสั