All Chapters of ชายาตัวปลอม: Chapter 31 - Chapter 40

“หากท่านมิกล่าวเช่นนั้น ข้าคงได้เป็นเอ้อร์หวางเฟย ได้เสวยสุขอยู่ในจวนอ๋องแล้ว!”“เป็นเจ้ามิใช่หรือที่บอกให้ข้าส่งน้องเจ้าไปแทน”ประมุขของบ้านตะคอกออกไปอย่างอัดอั้นใจ เรื่องงานก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว นี่บุตรสาวยังหาเรื่องมาให้เขาไม่เว้นแต่ละวัน“แต่นั่นก็เป็นเพราะท่าน! ดูสิ...ช่วงนี้ข้าขอเงินซื้อปิ่นอันใหม่ท่านก็มิให้ข้า หากข้าเข้าพิธีวิวาห์ในวันนั้นข้าก็คงมีเงินจับจ่ายมิขาดมือ”“เจ้ามาโวยวายเอาตอนนี้แล้วจะได้อะไร” อวี้เหยินจ่งสะบัดมือลูกสาวออก หันไปมองฮูหยินที่นั่งมองอย่างไม่มีปากมีเสียง“เจ้าดูแลลูกของเจ้าด้วย อย่ามายุ่งวุ่นวายกับข้า!”“ท่านพี่...”ฮูหยินครางเบาๆ มองสามีก้าวเท้าจากไป หันมองเห็นอวี้ฉิงซานที่ไม่เคยถูกบิดาเสียงดังใส่กำลังยืนน้ำตาไหลพรากแล้วก็สงสารจับใจ นางรู้ดีว่าตอนนี้สามีกำลังมีเรื่องให้คิดมากมาย แม้จะมิทราบว่าเป็นเรื่องอันใดก็ตามที แต่ท่าทางเคร่งเครียดเช่นนี้ย่อมมิใช่เรื่องดี“ซานเอ๋อร์ เจ้าอย่าร่ำไห้ไปเลย” ฮูหยินดึงบุตรสาวเข้ามาโอบกอดไว้แน่น“ฮือ...ท่านแม่ทราบหรือไม่ ยามที่ท่านอ๋องมองนังนั่น มันอบอุ่นเสียจนข้าอิจฉา เครื่องประดับของมันต่างประเมินค่ามิได้ เหตุใดถึงมิเป็

“ท่านอ๋อง...”ทันทีที่เข้าไปภายในห้องโถงรับรอง สตรีผู้หนึ่งรีบย่อกายคารวะเขาทันที “หม่อมฉันเองเพคะ”“เจ้าเองหรือ” ซย่าลู่หงเพียงพึมพำเบาๆ เมื่อเห็นหน้าสตรีผู้นี้ชัดเจน ที่แท้ก็เป็นผู้เดียวกับที่ทำท่าหาเรื่องชายาของเขา “เจ้ามีอันใด”อวี้ฉิงซานบีบน้ำตา มือหนึ่งปาดเม็ดกลมโตที่ไหลอาบแก้มออกอย่างชดช้อย“หม่อมฉันรู้สึกผิดเพคะที่บังอาจหมิ่นพระเกียรติพระองค์ โปรดรับของกำนัลเหล่านี้ด้วยเถิดเพคะ” อวี้ฉิงซานส่งไหมชั้นดีพร้อมทั้งเครื่องสังคโลกให้เสียตะกร้าหนึ่ง ซย่าลู่หงให้สัญญาณแก่องครักษ์คนสนิทก่อนที่โม่หยางเซิงจะเข้ามาหยิบแล้วเดินเลี่ยงไป“เปิ่นหวางมิถือโทษโกรธเจ้า นี่ก็เพียงพอแล้วกระมัง” กล่าวเสียงเรียบก่อนจะหมุนกายเตรียมออกไป“ช้าก่อนเพคะ”อวี้ฉิงซานเดินนวยนาดช้าๆ มาหยุดตรงหน้าบุรุษหล่อเหลา“หม่อมฉันมีความจริงบางอย่างอยากจะบอกท่านอ๋อง เป็นเรื่องของพระชายาเพคะ” เสียงหวานว่าแผ่วเบาราวกับมิกล้าพูดมาก นางทำท่าเลิ่กลั่กเล็กน้อยด้วยต้องการให้อีกฝ่ายปักใจสงสัย“หวางเฟย?” คราวนี้ซย่าลู่หงย่นคิ้วมองอวี้ฉิงซานสูดลมหายใจลึกราวกับต้องการเรียกความมั่นใจ“วาจาของหม่อมฉันอาจทำให้ท่านอ๋องมีโทสะ แต่อย่างไร

“ท่านพ่อ! ท่านอ๋อง...ท่านอ๋องมา”อวี้ฉิงซานวิ่งเข้าไปกอดแขนบิดาแน่นร้องเรียกอย่างยินดียิ่งนัก ต่างจากอวี้เหยินจ่งที่ผุดลุกนั่งอย่างร้อนใจ แววตาเลิ่กลั่กด้วยความหวั่นเกรง“หลานเอ๋อร์มาด้วยหรือไม่”“เฮอะ เหตุใดท่านอ๋องต้องพานังนั่นมาขวางหูขวางตาด้วยเล่า” เสียงหวานๆ บ่งบอกถึงความไม่ชอบใจอย่างถึงที่สุด “อีกอย่างวันนี้ท่านอ๋องมาหาข้า”ได้ยินดังนั้นเสนาบดีจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย หันมาจับไหล่ทั้งสองอย่างใคร่รู้“เจ้าพูดเหลวไหลอันใด”“ท่านคอยดูต่อไปเถิด อย่าถามมากนักเลย” วาจาเต็มไปด้วยความรำคาญก่อนที่ใบหน้าสะคราญจะหันไปทางประตูพลางเบิกตากว้าง“ซานเอ๋อร์ นี่เจ้า...”อวี้เหยินจ่งทำท่าไม่พอใจ แต่ก็ต้องยอมปิดปากเงียบเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่อยู่ไม่ไกล“ท่านอ๋อง”นางรีบเดินนวยนาดเข้าไปต้อนรับในขณะที่บิดายังคงวางตัวมิถูกนัก ถึงแม้จะมีอะไรมากมายให้ขบคิดอยู่ในหัวแต่ตอนนี้ก็ทำได้เพียงอ้าปากยิ้มกว้าง เชื้อเชิญให้นั่งด้วยความดีใจ“สบายดีหรือท่านเสนาบดี”ซย่าลู่หงกล่าวเสียงนุ่ม แววตาไร้ซึ่งความโกรธเคืองแม้แต่น้อย แค่นั้นก็ทำให้เขาลอบถอนหายใจ“สบายดีพ่ะย่ะค่ะ”“เปิ่นหวางทำให้เจ้าลำบากเสียแล้ว”แม้น้ำเสียงจะมิได้มี

“ยังคิดจะไปจากเปิ่นหวางอยู่อีกหรือ” ถามเสียงแหบ ในนั้นเต็มไปด้วยความตัดพ้อจนคนฟังรู้สึกแย่ยิ่งมารดาเจ้าเถอะ!“เป็นวาจาของท่าน ลืมได้อย่างไร”นางยังคงเถียง ทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนลงมากมายเขาเพียงหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะโน้มใบหน้าละเลียดชิมริมฝีปากสีระเรื่อ หยอกล้อหาความหวานล้ำที่โปรดปราน มือค่อยๆ เคลื่อนผ่านสาบเสื้อสัมผัสความนุ่มนวลก่อนที่จะรั้งร่างนางให้เอนกายลง ดวงตาแป๋วกระพริบถี่ๆ“ท่านหลอกกินเต้าหู้8 ข้าอีกแล้ว”อวี้หลานเอ๋อร์ผลักร่างใหญ่ให้ผละออกก่อนที่ตัวเองจะสะดุ้งตัวมายืนขนาบข้างเตียง แม้ลมหายใจจะกระแทกรุนแรงด้วยความเหนื่อยหอบระคนความตื่นเต้นนั้น ครั้งนี้สติของนางกลับดียิ่ง โดนหลอก ‘กิน’ มาหลายครั้งหลายครามีหรือที่นางจะมิจดจำเจ้าอ๋องหมาป่า เจ้าเล่ห์นัก!“รู้ทันเปิ่นหวางเสียแล้ว” วาจากระเง้ากระงอด ทว่ามิจริงจัง“คืนนี้ท่านกลับเรือนลู่ฮวาไปเสีย หาไม่แล้วข้าจะมิคุยกับท่านอีก”แท้จริงแล้วรอยกัดกินเนื้อตัวนางเมื่อคืนนี้ยังเต็มไปทั่วลำคอและหน้าอก ที่น่าโกรธแค้นคือบัดนี้ได้ลุกลามลงไปเบื้องล่างเสียแล้ว หากปล่อยให้คนเจ้าเล่ห์ผู้นี้อาศัยอยู่ในห้องอีก เวลานอนของนางคงเข้ารุ่งสางอีกแน่น

“ปล่อยเถิดเจ้าค่ะ ท่านเสนาบดี”คำพูดที่เรียกขานเปลี่ยนไปทำให้อวี้เหยินจ่งเผลอเบาแรงไปชั่วขณะจนอวี้หลานเอ๋อร์ขยับกายหนีจากการเกาะกุม แม้จะมิเคยสนใจไยดีบุตรสาวผู้นี้สักนิด แต่นางก็มิเคยเรียกเขาด้วยถ้อยคำห่างเหินเช่นนี้ เมื่อมีวาจาเช่นนี้หลุดออกจากปาก เขาย่อมแปลกใจจนเกือบตั้งตัวรับไม่ทัน“ข้าต้องลากลับแล้วเจ้าค่ะ”อวี้หลานเอ๋อร์ย่อเข่าแม้ใบหน้าจะมีน้ำตาไหลอาบ นางพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไปมากกว่าที่เป็นเฮอะ! นางยังไม่ชินอีกหรือ มีวันใดบ้างที่นางเคยได้รับความเอ็นดูในฐานะลูก“เจ้าจะมิได้รับสมุนไพรถอนพิษให้สามีของเจ้า หากเจ้ายังกล้าก้าวไปอีกก้าว”เสนาบดีเอ่ยคำเพียงประโยคเดียวทำให้สตรีที่หมุนตัวกลับหยุดฝีเท้าลง นางหันมามองบิดาด้วยความแคลงใจ และเมื่อเห็นใบชาในฝ่ามือใหญ่นั้นทำให้นางเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ได้เป็นอย่างดีมันคือใบชาเดียวกับที่ส่งมาให้นาง“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดมันมีชื่อว่าชาไร้ตะวัน”อวี้เหยินจ่งสาวเท้าเข้ามาใกล้ๆ นางและค่อยๆ บดขยี้ชาในกำมือ จวบจนมันร่วงหล่นไปตามพื้นดิน“สิ้นราตรีนี้ กระทั่งทิวากรอยู่กลางศีรษะอีกครั้ง คนผู้นั้นจะมิได้มีโอกาสเห็นตะวันอีกเลย”คราวนี้อวี้