Semua Bab นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: Bab 71 - Bab 80

หลังจากเหตุการณ์ชุลมุนผ่านพ้นไปและหลี่เฉิงอี้ถูกเชิญตัวออกไปจากจวนด้วยความอัปยศอดสู โจวอวิ๋นเฟิงก็เดินกลับเข้ามาภายในห้องหนังสือ ทว่าบรรยากาศเงียบสงบภายในห้องกลับไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่กำลังฟุ้งซ่านของเขาสงบลงได้เลยชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ชายชราผู้เป็นบิดาของโจวฮูหยิน ตรงเข้ามาชี้หน้าด่าทอและดูถูกเหยียดหยามยังคงวนเวียนอยู่ในหัวความโกรธแค้นและความคับแค้นใจพรั่งพรูขึ้นมาจนเขาเผลอกำมือแน่น ทว่าในเวลาต่อมา ชายหนุ่มก็ค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วคลายมือออกช้าๆ ปล่อยให้ความโกรธสลายไป กลายเป็นความเข้าใจและความเด็ดเดี่ยว‘ตาแก่คนนั้น คงจะโกรธจนแทบคลุ้มคลั่งเป็นแน่’ ชายหนุ่มนึกทบทวนในใจเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกัน ดูจากสถานการณ์ที่พ่อบ้านประจำจวนโหวรีบร้อนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาเชิญตัวผู้อาวุโสตระกูลหลี่ออกไปในตอนนั้น เป็นไปได้สูงว่าก่อนหน้าที่อีกฝ่ายจะมาเจอเขา ชายชราคงจะตรงดิ่งไปอาละวาดและต่อว่าต่อขานหลี่เหลียนฮวาถึงเรือนใหญ่มาก่อนแล้วเป็นแน่คิดได้ดังนั้น คุณชายรองโจวก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมาไม่น้อย แม้ว่าในอดีตโจวฮูหยินจ

รถม้าประจำจวนโหวเคลื่อนตัวกลับมาถึงในยามบ่ายคล้อย ทันทีที่สวี่เยว่หรานก้าวลงจากรถม้า ต้าหลงก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและกังวลใจเป็นอย่างยิ่ง“คารวะฮูหยินน้อยขอรับ” ต้าหลงประสานมือทำความเคารพอย่างลนลาน“เกิดอะไรขึ้น” นางถามด้วยสีหน้าที่ดูกังวลกับท่าทางของบ่าวคนสนิทของสามี“ช่วงเช้าที่ผ่านมาขณะที่ท่านไม่อยู่ นายท่านหลี่จากตระกูลเดิมของฮูหยินโหว บุกมาที่จวนโหวเพื่ออาละวาดครั้งใหญ่เลยขอรับ เขาตรงไปต่อว่าต่อขานฮูหยินโหวที่เรือนหลัก ก่อนจะเดินมาหาเรื่องและข่มขู่คุณชายรองด้วยเรื่องโฉนดร้านค้าธัญพืชที่ท่านโหวเพิ่งยกให้เรือนรองขอรับ”ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็นขึ้นมาทันที นางขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจที่ตาแก่คนนั้นยังกล้าสร้างความวุ่นวายไม่เลิกรา“แล้วคุณชายรองเป็นอย่างไรบ้าง เขาบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”“คุณชายไม่ได้รับบาดเจ็บทางร่างกายขอรับ แต่... ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้น คุณชายก็ขังตัวเองไว้ในห้องหนังสือ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาฝึกทำบัญชีอย่างบ้าคลั่ง ไม่ยอมก้าวเท้าออกไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดีย

ภายในห้องทำงานส่วนตัวชั้นสองของร้านค้าธัญพืชสกุลโจว บรรยากาศเงียบสงบและเหมาะแก่การทำงานเป็นอย่างยิ่ง สวี่เยว่หรานก้าวเข้ามาพร้อมกับสมุดบัญชีเล่มหนาปึกใหญ่ในมือ นางวางมันลงตรงหน้าโจวอวิ๋นเฟิงที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยสีหน้ามุ่งมั่นและตั้งใจตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา โจวอวิ๋นเฟิงใช้เวลาว่างทั้งหมดในการฝึกฝนตรวจทานบัญชีเก่าๆ ที่นางนำมาให้ทดลองทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนขึ้นใจ ทุกตัวอักษร ทุกหมวดหมู่รายรับรายจ่าย และวิธีคำนวณแบบดั้งเดิมถูกถ่ายทอดและซึมซับเข้าสู่สมองของชายหนุ่มจนหมดสิ้น บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่เขาจะได้ลองลงมือตรวจบัญชีจริงของร้านค้าแห่งนี้เป็นครั้งแรก“ท่านพี่...” สวี่เยว่หรานเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทรุดตัวลงนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามด้วยใบหน้าที่ดูจริงจังขึ้น“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ท่านทำได้ดีมากในการศึกษาบัญชีเก่าๆ แต่วันนี้สมุดบัญชีเล่มนี้คือรายรับรายจ่ายของจริงตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาของร้านเรา ข้าอยากให้ลองตรวจทานและสรุปยอดดูด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก ท่านทำได้ใช่หรือไม่”โจวอวิ๋นเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ แววตาคมกริบฉายปร

ในช่วงสายของวันหนึ่ง หลังจากสามสหายนั่งดื่มสุราอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งฤทธิ์สุราเริ่มส่งผลให้บรรยากาศครื้นเครงขึ้น ลู่เฉียนก็วางจอกสุราลงแล้วเอ่ยชักชวนสหายร่วมโต๊ะขึ้นมา“พวกเราไม่ได้รวมกลุ่มไปเยี่ยมเยียนอวิ๋นเฟิงมานานแล้ว วันนี้พวกเราไปหาเขากันดีกว่า ไปดูซิว่าเขากำลังทำอะไรอยู่”เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงเฉิงที่ยังคงมีความกรุ่นโกรธและอารมณ์ค้างจากเรื่องก่อนหน้านี้ ก็รีบพยักหน้ารับทันทีด้วยความกระตือรือร้นที่จะไปหาเรื่องเย้าแหย่สหายรัก“ดีเหมือนกัน ข้าอยากจะไปเห็นกับตาตัวเองนักว่า คุณชายรองโจวผู้เคยเจ้าสำราญ ตอนนี้อ่านหนังสืออยู่แต่ในจวนแล้วเก่งขึ้นแค่ไหนกันเชียว”ทว่าลู่เฉียนกลับโบกมือปฏิเสธยิ้มๆ “เจ้าไม่ได้ข่าวหรือ อวิ๋นเฟิงไม่ได้อยู่ที่จวน เวลานี้เขาคงอยู่ที่ร้านค้าธัญพืชสกุลโจวโน่น”เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางซานก็ตบโต๊ะฉาดใหญ่ด้วยความเห็นพ้องต้องกัน “ถ้าร้านค้าธัญพืชงั้นก็ยิ่งง่ายใหญ่เลยสิ พวกเราไปหาที่ร้านค้าของเขาดีกว่า ร้านนี้มีสุราขึ้นชื่อ เช่นนั้นพวกเราซื้อสุราติดไม้ติดมือแล้วไปนั่งดื่มสังสรรค์กันที่ร้านขอ

ก่อนที่ความมืดมิดของรัตติกาลจะค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมเมืองหลวง โจวอวิ๋นเฟิงก้าวเท้าเดินกลับเข้ามาภายในจวนสกุลโจวด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและสติสัมปชัญญะที่ยังอยู่ครบถ้วน โดยที่ฟ้ายังไม่ทันมืดค่ำดีเสียด้วยซ้ำเมื่อเขาเดินมาถึงโถงรับประทานอาหารของเรือน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือสวี่เยว่หรานผู้เป็นภรรยาและอนุเสิ่นผู้เป็นมารดา กำลังช่วยกันจัดเตรียมสำรับอาหารค่ำร้อนๆ วางเรียงรายบนโต๊ะหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงฝีเท้า เมื่อเห็นว่าเป็นสามีที่กลับมาก่อนเวลาอันควร ดวงตากลมโตก็ฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย นางกวาดสายตามองสำรวจเนื้อตัวของเขาอย่างรวดเร็ว พบว่าชุดของสามีไม่มีรอยยับยู่ยี่ และที่สำคัญคือไม่มีกลิ่นสุราคละคลุ้งรุนแรงเหมือนทุกครั้งที่เคยไปสังสรรค์กับกลุ่มสหาย“ท่านพี่ เหตุใดวันนี้ถึงกลับเร็วนักเล่า ปกติเวลาออกไปดื่มสังสรรค์กับคุณชายเจียงทีไร เห็นว่าต้องอยู่กันจนดึกดื่นค่อนคืนไม่ใช่หรือ แล้วดูสิ ท่านไม่ได้เมามายกลับมาเลยด้วยซ้ำ” สวี่เยว่หรานเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มบางๆโจวอวิ๋นเฟิงเดินเข้ามาใกล้ สบตาภรรยาสาวด้วยแววตาอ่อนโยน เขาทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก่อนจ