All Chapters of นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: Chapter 81 - Chapter 90

ร้านค้าธัญพืชสกุลโจวในช่วงยามสายเนืองแน่นไปด้วยผู้คนหลากหลายสารทิศในเมืองหลวงที่แวะเวียนมาเจรจาติดต่อขอซื้อธัญพืชคุณภาพดี เหล่าธัญพืชที่ผ่านการคัดสรรอย่างพิถีพิถันถูกตักใส่ถุงลำเลียงขึ้นรถม้าอย่างต่อเนื่อง เสียงจอแจของผู้คนและเสียงนับสินค้าดังก้องไปทั่วบริเวณ บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองที่เติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดดจนเป็นที่พูดถึงที่มุมทำงานชั้นสองของร้าน โจวอวิ๋นเฟิงในชุดผ้าแพรสีเทาเข้มเนื้อดีทว่าเรียบง่าย กำลังนั่งหลังตรงตรวจทานบัญชีรายรับรายจ่ายประจำสัปดาห์ด้วยความคล่องแคล่ว พู่กันในมือขวาจรดลงบนกระดาษอย่างมั่นใจ ทุกตัวอักษรและตัวเลขถูกคำนวณและตรวจสอบอย่างละเอียดรอบคอบโดยไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่บรรทัดเดียวสวี่เยว่หรานที่ยืนพิงขอบหน้าต่างทอดสายตามองสามีด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ ริมฝีปากบางแย้มยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยทักขึ้นเบาๆ“ตรวจสอบบัญชีคล่องแคล่วและแม่นยำขึ้นมากเลยนี่เจ้าคะท่านพี่ ดูท่าทางแล้ว อีกไม่นานหลงจู๊คงต้องยอมสละตำแหน่งผู้ดูแลร้านให้ท่านอย่างเต็มตัวแล้วกระมัง”โจวอวิ๋นเฟิงเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี แววตาคมสบเข้ากับดวงตากลมโตของภรรยา เขาวางพู่กันลงบน

ที่ร้านค้าธัญพืชสกุลโจว โจวอวิ๋นเฟิงยังคงก้มหน้าก้มตาตรวจความเรียบร้อยของสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายด้วยความคล่องแคล่วเหมือนดังเช่นทุกวันจนกลายเป็นกิจวัตรตอนนั้นเองก็มีเสียงกรีดร้องโวยวายและเสียงร่ำไห้ระงมดังแว่วมาจากเบื้องล่าง แทรกเข้ามาถึงชั้นสองจนโจวอวิ๋นเฟิงต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ“เกิดเรื่องอันใดขึ้นข้างล่างกัน เสียงเอะอะมะเทิ่งเช่นนี้รบกวนการค้าขายหมด” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะวางพู่กันในมือลงแล้วก้าวเดินออกจากห้องทำงานเพื่อลงไปดูสถานการณ์ที่ชั้นล่างณ โถงต้อนรับหน้าร้าน บรรดาลูกค้าและพ่อค้าต่างพากันถอยร่นออกเป็นวงกว้างด้วยความตื่นตระหนก สายตาทุกคู่พากันจับจ้องไปยังร่างบอบบางของสตรีคนหนึ่งที่กำลังทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าร่ำไห้สะอึกสะอื้นอยู่กลางลานทางเข้า นางสวมชุดผ้าแพรงดงาม ใบหน้าซีดเซียวแต่งแต้มด้วยคราบน้ำตาจนดูน่าเวทนา เป็นจุดดึงดูดสายตาของทุกคนยิ่งนักเสี่ยวหรงฮวา นางโลมสาวแห่งหอนางโลมบุปผาสวรรค์ ผู้ถูกวางแผนให้มาแสดงงิ้วฉากใหญ่ตามแผนการชั่วร้ายนั่นเอง“ฮือๆ ใจร้ายเกินไปแล้ว... ท่านใจดำอำมหิตเกินไปแล้วคุณชายรอง” เสี

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของจวนโหวแฝงไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด กลิ่นกำยานอ่อนๆ ในห้องไม่อาจกลบความรู้สึกกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากสีหน้าของผู้อาวุโสแต่ละคนที่นั่งประจำที่โจวเหยียนซีประทับอยู่ในตำแหน่งเก้าอี้ประธาน สีหน้าของเขาเรียบเฉยแต่แววตาทอดมองบุตรชายคนรองด้วยความสับสนและภาวนาให้เขาไม่ได้ทำความผิด ด้านข้างกันนั้นหลี่เฉิงอี้นั่งเชิดหน้าด้วยท่าทีเย่อหยิ่งราว เขานั่งเก้าอี้ตัวรอง ทำหน้าที่เป็นคนตัดสินเพื่อป้องกันไม่ให้จวนโหวเข้าข้างกันเองโจวซื่อจื่อที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ใกล้ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยในตัวของน้องชาย ในขณะที่โจวฮูหยินและอนุเสิ่นก็นั่งฟังคำให้การของเสี่ยงหรงฮวาอย่างเงียบๆ หลี่เหลียนฮวาบีบมือเสิ่นชิงหรูเพื่อให้กำลังใจ เข้าใจหัวอกของผู้เป็นมารดาดีกลางห้องโถง เสี่ยวหรงฮวานั่งคุกเข่าก้มหน้าสะอึกสะอื้นเบาๆ คอยเรียกความน่าสงสารจากตัวแทนชาวบ้านที่เข้ามาฟังคำตัดสินโจวอวิ๋นเฟิงยืนหลังตรงเป็นสง่า แม้รอบตัวจะรายล้อมไปด้วยสายตาที่กล่าวหาและดูถูกเหยียดหยาม มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น ชื่อเสียงที่เขาเพิ่งทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมา พังทลา

หลี่เฉิงอี้หน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อพยานปากเอกกล่าวยืนยันอย่างหนักแน่น ส่วนเจียงเฉิงก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่พอใจ และเริ่มกังวลว่าเรื่องของเขาจะถูกเปิดเผยสวี่เยว่หรานหันไปมองเสี่ยวหรงฮวาที่กำลังตัวสั่นเทานั่งพับเพียบอยู่กับพื้น นางก้าวเข้าไปใกล้หญิงคณิกาช้าๆ ก่อนจะหันกลับมาถามผู้ดูแลต่อด้วยน้ำเสียงเข้ม“ในเมื่อสามีของข้าไม่เคยแตะต้องนาง แล้วเหตุใดเสี่ยวหรงฮวาถึงตั้งครรภ์ขึ้นมาได้เล่า ในเมื่อเจ้าเป็นคนดูแลหอนางโลม ย่อมรู้กฎระเบียบดีไม่ใช่หรือว่านางโลมทุกคนต้องกินยาป้องกันการตั้งครรภ์เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาเช่นนี้”แม่เล้าจูได้ยินดังนั้นก็โกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด นางหันขวับไปถลึงตาใส่เสี่ยวหรงฮวาด้วยความโมโหจัด ก่อนจะหันมาฟ้องท่านโหวทันที“เรื่องนี้บ่าวก็เพิ่งมารู้ความจริงเจ้าค่ะ นางใจกล้าหน้าด้านและมักใหญ่ใฝ่สูง แอบหลีกเลี่ยงไม่ยอมกินยาป้องกันที่หอจัดเตรียมให้ เพราะหวังจะใช้ท้องนี้เป็นเครื่องมือเกาะเกี่ยวบุรุษมีตระกูลเพื่อไถ่ตัวออกไปจากหอนางโลม แอบวางแผนการชั่วร้ายนี้ด้วยตัวเองโดยที่หอของเราไม่มีส่วนรู้เห็นเลยนะเจ้าคะ”สวี่เยว่หราน

เมื่อสองสามีภรรยาก้าวเดินมาจนถึงบริเวณหน้าเรือนรองของตน ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือร่างของหลี่เหลียนฮวาพร้อมด้วยสาวใช้คนสนิทที่กำลังเตรียมตัวจะเดินกลับเรือนหลัก หลังจากปลอบขวัญอนุเสิ่นให้คลายความกังวลเมื่อโจวฮูหยินเห็นโจวอวิ๋นเฟิงและสวี่เยว่หรานเดินเคียงคู่กันเข้ามา นางจึงหยุดฝีเท้าลงแล้วทอดมองคนทั้งสองด้วยแววตาที่เจือความรู้สึกผิดและละอายใจอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้างามของฮูหยินเอกจวนโหวสลดลงเล็กน้อยก่อนที่นางจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ“อวิ๋นเฟิง เยว่หราน” หลี่เหลียนฮวาเอ่ยเรียกเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง“เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้... ท่านพ่อของข้าทำตัวก้าวก่ายและทำให้พวกเจ้าต้องลำบากใจรวมถึงเสื่อมเสียเกียรติไม่น้อย ข้าในฐานะบุตรสาวต้องขอโทษพวกเจ้าแทนเขาด้วยจริงๆ”โจวอวิ๋นเฟิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินโจวฮูหยินกล่าววาจาขอโทษอย่างจริงใจเช่นนั้น แม้ว่าในอดีตตระกูลหลี่โดยเฉพาะหลี่เฉิงอี้จะมักแสดงท่าทีรังเกียจและจ้องจับผิดเรือนรองของพวกเขาอยู่เสมอ แต่ตัวหลี่เหลียนฮวานั้นหาได้มีนิสัยใจคอคับแคบหรือร่วมมือในแผนการสกปรกเหล่านั้นด้วยไม่ นางมักวางตัวเป็