บททั้งหมดของ นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: บทที่ 51 - บทที่ 60

บรรยากาศเช้านี้ผิดไปจากทุกวันอย่างสิ้นเชิง เพราะสมาชิกจากเรือนหลักและเรือนรอง บัดนี้มานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันที่ห้องโถงใหญ่ของจวนโจวอวิ๋นเฟิงนั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้ เขารู้สึกเหมือนสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาทุกการเคลื่อนไหว ผิดกับสวี่เยว่หรานที่นั่งอยู่ข้างกาย นางดูสงบนิ่งและผ่อนคลายอย่างประหลาด ในขณะที่มารดาของเขานั่งก้มหน้าก้มตาอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวมื้อเช้าดำเนินไปท่ามกลางการไต่ถามทุกข์สุข โจวโหวและหลี่เหลียนฮวาต่างชวนคุยเรื่องสุขภาพและชีวิตความเป็นอยู่ของอนุเสิ่นอย่างให้เกียรติ ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยาก ทำให้บรรยากาศความกดดันลดน้อยลงไปบ้างทว่าเมื่อชามข้าวถูกยกออกไป และน้ำชาถูกนำมาวางแทนที่ ความเงียบอันหนักอึ้งก็กลับมาเยือนอีกครั้งหลี่เหลียนฮวาวางถ้วยชาลงเบาๆ บนจานรอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบุตรชายคนรองของสามีด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและคาดหวัง“อวิ๋นเฟิง เจ้าก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถึงเวลาที่ต้องขบคิดเรื่องอนาคตของตัวเองและมารดาอย่างจริงจังเสียที” หลี่เหลียนฮวาเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะเอ่ยถึงจุดประสงค์หลักของตน

ท่ามกลางเส้นทางมุ่งหน้าสู่ย่านการค้าใจกลางเมือง สวี่เยว่หรานนั่งอยู่ภายในรถม้าของจวนโหวที่กำลังแล่นไปตามถนนที่เริ่มคึกคักไปด้วยผู้คน นางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง วันนี้เป็นวันที่นางตั้งตารอคอยที่จะได้เห็นผลลัพธ์จากการวางแผนการขายในร้านค้าธัญพืชของตระกูลโจวเมื่อรถม้าจอดสนิทลงที่หน้าร้าน ฟู่หลิงรีบก้าวลงไปเปิดม่านให้นายหญิงน้อยก้าวลงมาพร้อมกับท่าทางที่สง่างาม หญิงสาวไม่ทันได้เดินเข้าสู่ตัวร้าน ก็ต้องชะงักฝีเท้าด้วยความพึงพอใจเบื้องหน้าของนางคือแถวยาวเหยียดของผู้คน ตั้งแต่หน้าประตูร้านยาวไปจนสุดหัวมุมถนน เสียงพูดคุยวิจารณ์ดังอื้ออึงด้วยความตื่นเต้นผู้ดูแลร้าน เมื่อเห็นฮูหยินน้อยมาเยือนก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนแก้มปริ “ฮูหยินน้อย ท่านมาพอดีเลยขอรับ ร้านของเราวันนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดร้าน คนก็มายืนต่อแถวรอแน่นขนัดไปหมดแล้วขอรับ”“เป็นไปตามแผนที่ข้าคาดไว้... ที่คนมายืนรอเยอะเช่นนี้ เพราะเรื่องแจกข้าวสารสิบคนแรกของวันใช่หรือไม่”“ใช่แล้วขอรับ” ผู้ดูแล

โจวอวิ๋นเฟิงเดินเปิดประตูเข้ามาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนเหนื่อยล้า ทว่าเมื่อกวาดสายตามองไปบนเตียง สวี่เยว่หรานนอนหันหลังให้เขาอย่างเด็ดเดี่ยว หญิงสาวไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะรอพูดคุยหรือเปิดใจเสวนาเรื่องความเข้าใจผิดเมื่อตอนเย็น นางโกรธจนไม่อยากเอ่ยปากพูดอะไรให้เสียอารมณ์อีกแล้วในความมืดมิด สวี่เยว่หรานลืมตากลอกไปมาด้วยความอึดอัดใจ นางคิดในใจอย่างตัดพ้อและปลงตก‘หากเปลี่ยนผู้ชายคนนี้ไม่ได้จริงๆ ข้าก็จะเอาแค่ตัวเองรอดก็พอ จะอยู่ในโลกของระบบบ้านี่นานแค่ไหนข้าก็ไม่อยากจะสนใจแล้ว ขอแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี อยู่กินอย่างสุขสบายไปวันๆ ก็พอ ส่วนภารกิจจะล้มเหลวหรือหมดเวลา หากถึงกำหนดข้าก็แค่จากไปยังโลกเดิมของตน... ช่างหัวมันปะไร’ คิดได้ดังนั้นนางก็หลับตาลง ปิดกั้นทุกความรู้สึกที่มีต่อสามีจอมขี้เกียจเสเพลทันทีรุ่งอรุณวันใหม่มาเยือน โจวอวิ๋นเฟิงตั้งใจตื่นแต่เช้าตรู่อยากจะลุกขึ้นมาอ่านตำราว่าด้วยหลักการค้าขายตามตารางเวลาที่ภรรยาจัดไว้ให้ เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาก็มีความตั้งใจจริงเช่นกันทว่าเมื่อเขาตื่นขึ้นกลับพบว่าเตียงนอนว่างเปล่า สวี่เยว่หรานตื่นเช

บรรยากาศภายในย่านการค้าใจกลางเมืองยังคงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ทว่าจุดที่คึกคักและได้รับความสนใจมากที่สุดหนีไม่พ้นหน้าร้านค้าธัญพืชสกุลโจวเบื้องหน้าโต๊ะไม้เนื้อหนา สวี่เยว่หรานในชุดอาภรณ์เรียบง่ายยืนตรวจความเรียบร้อยด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม วันนี้การค้าขายดำเนินไปอย่างราบรื่นยิ่งกว่าวันก่อนๆ ลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาเลือกซื้อสินค้าอย่างไม่ขาดสาย เสียงพูดคุยเจรจาต่อรองดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อเห็นว่าช่วงเวลาเร่งด่วนผ่านพ้นไปได้ด้วยดี หญิงสาวจึงเรียกประชุมทุกคนมารวมตัวกันบริเวณโถงกลางร้าน นางกวาดสายตามองทุกคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและจริงใจ“วันนี้พวกเราเหนื่อยกันมาก ข้าต้องขอขอบคุณความทุ่มเท แรงกาย และความร่วมมือร่วมใจของทุกคนในร้านอย่างแท้จริง หากไม่มีพวกท่านคอยช่วยเหลือจัดการอย่างเป็นระเบียบ ร้านของเราคงไม่สามารถเติบโตและสร้างยอดขายถล่มทลายได้ถึงเพียงนี้” สวี่เยว่หรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสแต่ทรงพลังผู้ดูแลร้านและบ่าวไพร่ต่างพากันโค้งคำนับด้วยความซาบซึ้งใจ“ฮูหยินน้อยกล่าวเกินไปแล้วขอรับ พวกเราเป็นเพียงลูกจ้าง หากไม่ได้กลยุท

อาหารมื้อเย็นถูกยกมาตั้งสำรับ บรรยากาศภายในเรือนรองในวันนี้ผิดแผกจากทุกค่ำคืนที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิงโจวอวิ๋นเฟิงนั่งประจำที่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาคู่คมทอประกายความสุขอย่างปิดไม่มิด โล่งอกที่ความตั้งใจของตนได้รับการมองเห็นและคำชมจากภรรยาฝั่งตรงข้ามกัน สวี่เยว่หรานนั่งทานอาหารด้วยท่าทีผ่อนคลาย มุมปากของนางคลี่ยิ้มบางๆ อย่างพึงพอใจเมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นและอารมณ์ดีของสามีเสิ่นชิงหรูมองภาพของบุตรชายและลูกสะใภ้ด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจจนน้ำตาแทบจะเอ่อคลออีกรอบ นางรู้สึกราวกับความฝันที่บุตรชายจอมสำมะเลเทเมาของนางจะกลับตัวกลับใจมาตั้งใจศึกษาเล่าเรียน และมีภรรยาที่เก่งกาจคอยเคียงข้างเช่นนี้นางใช้ตะเกียบคีบชิ้นเนื้อตุ๋นชิ้นโตวางลงในชามข้าวของบุตรชายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“อวิ๋นเฟิง วันนี้เจ้าเหนื่อยกับการอ่านตำรามาทั้งวัน ทานเนื้อนี่เสียหน่อย จะได้มีแรงบำรุงกำลัง” อนุเสิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเมตตาโจวอวิ๋นเฟิงรีบยกชามข้าวขึ้นรับ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า “ขอบคุณขอรับท่านแม่ อาหารวันนี้อร่อยยิ่งนัก” เขาเอ่ยพลางคีบเข้าปากอย่างเอร