Todos los capítulos de Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: Capítulo 11 - Capítulo 20

Serena Vale~•~Nagmakaawa sina Nik at Ralph na sila na ang magpapaligo sa akin. Bagama't mabait iyon sa kanilang parte dahil talagang nakakapagod ang magkaroon ng dalawang ari sa loob mo nang sabay, kailangan kong tumanggi dahil ang mga ganitong kilos ay madaling nakakalabo sa linya ng walang inaasahan, at wala naman akong inaasahan sa kanila.Nang sa wakas ay nakalabas na ako sa banyo, may malinis na tuwalya nang naghihintay para sa akin. Ibinabalot ko ito sa gilid ng aking katawan at lumabas ng banyo para makitang naghihintay sina Nik at Ralph sa kwarto, kaswal na nakasandal sa pader.“Mabango ka,” sabi ni Ralph, mababa at mamukadkad ang boses tulad ng dati.“Siyempre, katatapos ko lang maligo.”“Maganda ka rin tingnan,” dagdag niya. “Sariwa, malinis, hindi mapapantayan.”Tinusok ng dila ko ang loob ng aking pisngi at tumingin ako malayo sa kanila. Palaging nagha-harot si Ralph. Halos mukhang bahagi na ito ng kanyang pananalita sa puntong ito.Tumawa nang mahina si Nik. “Handa ka n

Serena Vale~•~Nang magising ako kinaumagahan, masakit ang katawan ko sa mga bahaging hindi ko akalaing posible. Para itong isang kumikirot na paalala sa lahat ng nangyari kagabi.Umunat ako, napapangiwi nang husto habang umaalma ang aking mga kalamnan. Pakiramdam ko ay mahina ang aking mga binti at masakit ang katawan ko nang sobra. Dapat ay nahiyang mabuti ako, baka nga nakaramdam pa ng kasalanan, ngunit pagkatapos ay naalaala ko ang mukha ni Douglas nang harapin ko siya tungkol sa pagtataksil. Wala man lang siyang naramdamang pagsisisi. Hindi man lang siya umarteng may kasalanan. Gusto lang niya na magkunwari akong maayos ang lahat at magpatuloy sa kasal.Ibinaba ko ang mga kakila-kilabot na isiping iyon mula sa aking ulo at pinilit ang sarili na bumangon sa kama. Inilarawan ng salamin ang isang bersyon ng aking sarili na hindi ko nakikilala. Magulo ang aking buhok, namumula ang aking balat ngunit mas maliwanag ang aking mga mata kaysa sa karaniwan. Mukha akong buhay. Mapanganib p

Serena Vale~•~Alas-diyes eksakto nang marinig ko ang isang kumatok sa pinto. Maagap ang lalaki, 'di ba?Binuksan ko ang pinto at ang paraan ng paggala ng mga mata ni Ralph sa aking katawan ay nagsabi sa akin na gumawa ako ng magandang trabaho.“Pito ng impiyerno,” bulong niya. “Nang sabihin ko sa iyo na magsuot ka na para bang nagbabalak kang gumawa ng gulo, hindi ko naisip na ituturing mo itong isang hamon.”Ang itim na damit ay kumapit sa aking katawan na para bang pangalawang balat. Mayroon itong manipis na mga tali at isang malalim na neckline na nag-iwan ng napakaliit sa imahinasyon. Ang giwang ay huminto sa ibaba ng aking bewang, na nagpapadali sa paglalakad nang medyo mapanganib. Ang aking lipstick ay matapang na pula at ang aking buhok ay nagbigay ng impresyon na hindi ko ito pinapansin, ngunit sa katunayan, gumugol ako ng halos isang oras para ibigay dito ang gulo-gulong hitsura na iyon.Nalakasang-loob sa kanyang hindi nasaring atraksyon, napangisi ako. “Sinabi mong gulo.”

Serena Vale~•~Ang kasunod na limang araw ay mabilis na lumipas.Ang Liora Bay ay higit pa sa isang bakasyonan. Isa itong pagtakas na puno ng buhangin, kasiyahan, alak, at pakikipag-talik. Maraming pakikipag-talik. Hindi pa ako nagkaroon ng ganoong karami sa loob ng isang linggo. Masakit ang katawan ko sa lahat ng tamang lugar ngunit hindi ako nagreklamo.Nang magpasya akong pumunta sa Liora Bay, umaasa akong makapag-galugad ngunit nagtapos ako sa pananatili sa loob nang mas matagal kaysa sa inasahan ko. Ilang umaga, nagigising akong nakatali sa pagitan ng dalawang lalaki. Sa ibang pagkakataon, ang isa sa kanila ay wala na.Lagi silang dumadalo sa mga pagpupulong kahit na sa isang isla na dapat ay para sa bakasyon ngunit hindi ako nagtanong ng anumang mga katanungan. Mas madaling magkunwari na wala akong pakiusap o hindi ako nag-uusisa.Nang sa wakas ay dumating ang ikalimang umaga, nagsimula akong makaramdam ng pakiramdam ng pagkawala. Ang aking paglalakbay sa Liora Bay ay hindi pin

Serena Vale~•~Mabuti, ngunit kakaiba ang pakiramdam na makabalik sa bahay. Namimiss ko na agad ang walang pag-iingat na buhay sa Liora Bay.Nakatayo ako sa tabi ng malinaw na bubog ng penthouse ni Lila, nakatingin sa labas patungo sa lungsod. Hindi ito kasing-payapa ng tanawin ng karagatan sa Liora Bay, ngunit sa tingin ko ay makakaraos na rin ako rito.Dalawang araw na ang nakalipas mula nang makabalik ako mula sa isla. Dalawang araw na mula nang magpaalam ako sa kanila. Hindi pa ako nakakapag-impake uli. Marahil dahil wala si Lila rito para pilitin akong ayusin ang aking mga gamit. Habang nasa isla ako, pumunta siya sa Paris para maglakad sa isang show. Kung hindi lang ako nakabakasyon, sumama na sana ako sa kanya doon.Gusto kong maging kahit saan huwag lang sa lungsod na ito.Gulat na gulat, pinagpyestahan ng media ang nakanselang kasal, lalo na nang maglabas ng pahayag ang ina ni Douglas na tinawag itong isang pansamantalang hindi pagkakaunawaan.Pansamantalang hindi pagkakauna