Semua Bab Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: Bab 41 - Bab 50

Rafael Moretti~•~Napakainip ko talaga.Nagpadala si Serena ng isang larawan bago siya umalis para sa palabas ng kanyang kaibigan. Ito ay isang kumpletong kaibahan sa kung ano ang isinusuot niya sa trabaho noong nakalipas na araw. Nakadamit siya tulad ng babaeng naaalala ko sa isla.Tinititigan pa lang ang kanyang larawan ay matigas na ako. Well, hindi naman talaga napakatigas pero sapat na para magsimulang maging hindi komportable.Nag-text siya sa akin na narito na siya kaya tumayo ako sa kusina, nakatitig sa pinto na patungo sa garahe, naghihintay sa kanya.Agad na bumukas ang pinto, lumipat ako patungo sa kanya, isinara ang pinto, at isinandal siya sa kitchen island. “Sa wakas,” lumabas ang boses ko sa isang ugong. Hindi ako nag-abala sa mga pagbati habang hinalikan ko siya nang matindi, ang aking mga kamay ay sumusulong na sa kanyang maikling damit.Lasa siyang champagne at ang pangako ng isang napakahabang katapusan ng linggo kung saan wala kaming gagawin kundi ang sirain ang i

Serena Vale~•~Medyo masaya ako nang dumating ang Lunes dahil nangangahulugan iyon na kailangan kong magkaroon ng kaunting distansya mula sa mga lalaki. Huwag niyo akong intindihin nang mali. Gusto kong makasama sila. Masaya ang sex. Mabuti ang kanilang mga personalidad, ngunit ang makasama ang dalawang lalaking mahilig humawak nang sabay ay medyo nakalulula. Nakalulula sa magandang paraan pero kailangan ko pa rin ng kaunting pahinga. Ang trabaho ang pahingang iyon.Gayunpaman, nang sumapit ang Miyerkules, handa na akong matapos ang linggo. Gusto ko ang trabaho ko. Ngunit ang magtrabaho mula alas-nuwebe hanggang alas-singko araw-araw ng linggo ay nakakapagod. Hindi nakapagtatakang walang sinuman sa mga kaibigan ko ang pumili ng buhay-korporasyon.Bago pa man ako makapuwesto sa aking desk ay kumatok si Rebecca. “Serena, darling. Pwede mo bang i-print ang mga performance projection na iyon? Gusto ng mga boss na malinis ang mga ito nang walang mga anotasyon at ikaw lang ang pinagtitiwal

Serena Vale~•~Nakahiga sina Nikolai at Rafael sa sofa sa tapat ng akin. Ngumiti ako habang nakatitig sa kanila, naaalala kung gaano katindi ang pagtutol ni Nik na maging magkaibigan sila noong una ko silang makilala.Hindi ko ito naintindihan noon, ngunit pagkatapos ng isang buwan na pagtatrabaho sa kanilang kumpanya, sa wakas ay naintindihan ko na kung bakit.“May tanong ako.”Parehong mabilis na humarap ang kanilang mga ulo sa aking mga salita.“Ano ang mayroon sa lihim na pagkakaibigan?”Nakatitig lang si Nik sa akin habang ang labi ni Ralph ay umangat sa isang mabagal na ngiti. “Interesado ka sa aming mga buhay, 'di ba?”Inikot ko ang aking mga mata. Hindi kami gaanong nag-uusap tungkol sa aming mga buhay. Hindi tungkol sa aming pagkabata. Hindi tungkol sa aming mga hobi. At tiyak na hindi tungkol sa aming mga away pampamilya, ngunit napakasabik kong malaman ang isang ito.“Galit sa isa't isa ang aming mga pamilya,” sagot ni Nik. “Ang ilang mga matatanda ay baka mamatay sa atake

Nikolai Vetrov~•~Nakatayo lang kami ni Rafael habang pinapanood naming magsara ang pinto sa likod niya. Nanatili kaming walang kibo habang naririnig namin ang pag-andar ng makina ng kanyang sasakyan.Nang makalayo na siya, doon pa lamang kami sa wakas kumilos.Pumakawad ng isang malalim na hininga si Rafael at naglakad-lakad sa paligid ng kusina. Nang mapagod siya sa pagpapalakad-lakad, kinuha niya ang pinakamalapit na baso at isinampal ito sa pader.Hindi ako nanginginig.Ngunit nagtaka ako.Si Rafael ay isang taong madaling makasundo. Bihira siyang magalit. Ang mga natatanging pagkakataon na ginawa niya iyon ay palaging may kinalaman sa kanyang ama, hindi sa isang babae.“Hahayaan ba talaga natin siyang umalis nang ganoon?” Tanong niya sa pamamagitan ng nakakuyom na mga ngipin. “Kasalanan mo ito, alam mo ba?”Ang aking ulo ay mabilis na humarap sa kanya. “Anong sabi mo?”“Akin ka sa katapusan ng linggo,” ginaya niya, nagpapanggap ng isang mas malalim na boses.Ikinuyom ko ang akin

Serena Vale~•~[Douglas: Isang huling pagkakataon, Serena. Mag-usap tayo o ipapadala ko ang larawang iyon]Iyon ang mensaheng ipinadala sa akin ni Douglas noong maagang umaga ng Lunes. Nang sabihin ko sa kanya na kailangan kong pumunta sa trabaho, sinabi niya na hindi ko kailangang mag-alala tungkol doon dahil nakikipag-sex ako sa aking boss at hindi rin ako matatanggal sa trabaho.Hindi siya kailanman nag-atubiling ibalik iyon sa akin lalo na ngayong napatunayan na niya ito. Gago.Sa unang pagkakataon, pinapasok ko siya sa bahay ni Lila. Gusto niyang mag-usap kaya gagawin ko ito sa lugar kung saan pakiramdam ko ay pinaka-kumportable ako.Sumandal ako sa pader, itinutulak ang aking mga paa sa lupa habang umakyat ang elevator. Umayos lamang ako nang bumukas ang mga pinto ng elevator at humakbang siya sa loob ng bahay.Tumingin muna siya sa lagpas ko, tumitingin sa paligid ng sala. “Napakahusay ng lugar ninyo rito.”Ikinuyom ko ang aking mga labi. Dumating ba siya rito para purihin ang