Semua Bab Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: Bab 51 - Bab 60

Serena Vale~•~Wala ako sa mood pumasok sa trabaho ngayong araw, lalo na pagkatapos ng confrontasiyon na iyon kay Douglas at sa ilang na sitwasyon ko kila Rafael at Nikolai, ngunit hindi ko pwedeng ubusin ang aking mga sick day dahil lang sa hindi ako kumportable.Kaya bumangon ako sa kama, nagbihis, at nagmaneho patungo sa trabaho.Pumasok ako nang mas maaga kaysa sa karaniwan at napansin ako ni Rebecca sa sandaling bumukas ang elevator. Palagi ba siyang nakatambay sa tabi ng pinto? “Serena, salamat sa Diyos!” Hinawakan niya ang isang navy blue na folder. “Dadalhin ko na sana ito kay Mr. Moretti. Pwede bang maging mabait ka at ipadala ito sa itaas para sa akin? Kailangan niya ito para sa isang alas-nuwebe na pagpupulong at may ilang mga bagay ako na kailangang tapusin bago iyon.”Ito ba ang nakuha ko sa pagpasok sa trabaho nang maaga?Mukhang nagmamadali siya at sampung minuto na lang bago ang pagpupulong. Kinuha ko ang folder mula sa kanya bago ako makapag-isip nang dalawang beses.

Rafael Moretti~•~Nang umalis ang aking mga kapatid sa kuwarto, humarap si Serena, pinalalabas ang kanyang likod sa akin. Hinawakan niya ang spatula na parang ito na lang ang tanging bagay na nagpapanatili sa kanya na maayos ang pag-iisip.“Huwag kang maging matigas, Serena,” inilagay ko ang isang kamay sa kanyang braso.. “Hindi sila mga snitch. At hindi nila kailanman kailangang malaman ang kahit ano tungkol sa atin.” Alam ng aking mga kapatid kung paano magtago ng mga lihim. Kahit na masama sila doon, tiyak na hindi sila magsusumbong sa aking mga magulang. Halos hindi man lang sila nagkakaroon ng mga pag-uusap sa kanila maliban kung may kinalaman ito sa kanilang mga grado at kung saan sila pupunta para sa susunod na biyahe sa bakasyon.“Tiyak na curioso sila.” Humilik si Nikolai.“Kung mag-iiwan sila ng salita, hindi lang ako ang makakakuha ng problema, Nikolai.” Ipinaalala ko sa kanya.“Tama,” ang panga ni Nikolai ay nagkandado. “Sigurado ka bang hindi sila magsasabi ng kahit ano?

Serena Vale~•~Noong Hapon ng Miyerkules, kumatok ako sa mga pinto ng aming meeting room nang isang beses bago itinulak ang mga ito para bumukas.Nandoon na si Grayson Wolfe na nag-iisa, sumasandal sa upuan na parang siya ang nagmamay-ari ng gusali. Isinusuot niya ang isang navy suit nang walang tie, ang kanyang mga manggas ay nakatupi nang sapat para ipakita ang kanyang relo na marahil ay makakabili ng aking kotse. Ang lahat tungkol sa kanya ay sumisigaw ng mahal.Nang makita niya ako, tumayo siya at ngumiti. “Miss Vale.” Mababa ang kanyang boses. “Salamat sa paglalaan ng oras.”“Siyempre.” Inilagay ko ang nakalimbag na balangkas sa mesa. Trabaho ko ito at hindi naman sa may marami akong pagpipilian.Hinila niya ang upuan sa tabi niya at nag-alinlangan ako nang isang segundo bago umupo. Ang pagkuha ng ibang upuan ay magiging ilang. Hindi ako pwedeng maging ilang sa aming mga kliyente.Sa susunod na tatlumpung minuto, ipinaliwanag ko ang aming mga mood board, sikolohiya ng kulay, at

Serena Vale~•~Ang tingin ni Nikolai ay nakapako sa akin. Nawala ang blusa. Nawala ang bra. Ang palda ay nakatipon sa aking baywang, ang mga nipple ay matigas at basa mula sa bibig ni Rafael. Dinilaan niya ang kanyang mga labi.“Ang Huwebes ay maaaring maging bagong paboritong araw ko sa linggo.”Humilik si Rafael. “Ano ang dati mong paborito?”“Walang umiiral.”Umiling ang kanyang kaibigan. “Huli ka na.”“Eksakto akong nasa oras,” huminto siya sa loob nang maayos, iniiwan ang pinto na nakabukas. Nakikita ko ang kanyang mesa mula sa kung saan ako nakaupo. “Huwag kayong huminto sa akin.”Sumandal si Rafael, ang kanyang mga labi ay humahawak sa aking tainga habang nagsasalita siya. “Sabihin mo sa kanya ang sinabi mo sa akin, baby.”“Wala nang mga tuntunin,” inulit ko.Lalong dumilim ang tingin ni Nikolai habang tinatawid niya ang kuwarto. Humakbang pabalik si Rafael, sapat lang para bigyan siya ng espasyo, ngunit ang kanyang kamay ay nasa aking hita pa rin.“Ganun ba, Serena?” Tanong n

Rafael Moretti~•~Kakatapos ko lang suriin ang isang kontrata nang tumunog ang aking telepono sa isang abiso.[Rebecca: Maayos lang ba si Serena ngayong araw? Mukha siyang abala ang isip]Bumaluktot ang aking mga kilay.[Me: Bakit mo itatanong iyon sa akin?][Rebecca: Nag-away ba kayong dalawa?][Me: ??][Rebecca: Uhm, hindi ba kayo nag-didate?]Huminto ako. Napaka-halata ba namin?[Me: Hindi. Hindi kami nag-didate]Hindi ako nagsisinungaling. Hindi kami nag-didate. Nag-e-enjoy lang kami sa presensya ng isa't isa, kung gusto kong sabihin ito nang mahinahon.Ano kaya ang pakiramdam na makipag-date kay Serena? Payagan niya kaya kaming maging pampubliko? Payagan niya kaya akong ilabas siya? Payagan niya kaya akong i-spoil siya? Gusto niyang bigyang-diin ang dahilan kung bakit patuloy niya kaming nakikita, na siyang sex. Pagod na pagod na ako sa pagkarinig sa kanya na sinasabi iyon, ngunit hindi ko siya pipilitin sa kahit ano. Akin siya sa alinmang paraan, nag-didate man kami o hindi. At