All Chapters of พันธะเพื่อนร้าย: Chapter 111 - Chapter 120

>> 1 วันต่อมา ณ ชั้น 45 อาคาร เคพี โฮลดิ้งมินตราเดินอุ้มแฟ้มเอกสารงบประมาณฉบับแก้ไขด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและไร้ชีวิตชีวา ใบหน้านวลซีดผาก ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน เธอตั้งใจจะนำเอกสารมาส่งให้ธันวาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะขอลาออกจากงานและเดินออกไปจากชีวิตของเขาตามสัญญาทว่า... ยามที่เธอเดินมาถึงหน้าห้องทำงานหรู ประตูบานโตกลับปิดไม่สนิท แง้มไว้เล็กน้อย มินตรากำลังจะยื่นมือไปเคาะประตู... แต่เสียงพูดคุยโต้ตอบอันเครียดขรึมของชายหนุ่มสองคนภายในห้อง กลับหยุดเท้าของเธอไว้เสียก่อน เสียงของ โปรดปราณ และ ธันวา ดังลอดออกมาอย่างชัดเจน..."เรื่องงานหมั้นมึงกับแพรวาสัปดาห์หน้า... มึงแน่ใจแล้วเหรอวะไอ้ธัน?" เสียงของโปรดปราณเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "กูได้ยินข่าวลือในวงสังคม... เรื่องที่แพรวาท้องได้เดือนกว่าๆ ... ข่าวลือเรื่องนี้มันจริงไหมวะ?"มินตราที่ยืนอยู่หลังบานประตู ชะงักกึก! หัวใจกระตุกวูบ!"อืม... " เสียงทุ้มต่ำและเรียบนิ่งของธันวาตอบกลับอย่างไม่เดือดร้อน "แพรวาท้องได้เดือนกว่าแล้ว""เหี้ยเอ๊ย!!" โปรดปราณอุทานเสียงดังด้วยความตกใจ "แล้วท้องของใครวะ?! ของมึงรึเปล่าไอ้ธ

>>สองวันต่อมา...ความตึงเครียดและความเย็นชาในออฟฟิศยิ่งขมวดเกลียวแน่นขึ้นเรื่อยๆ เส้นกั้นระหว่างเจ้านายกับลูกน้องถูกขีดลึกจนพนักงานคนอื่นๆ ในแผนกสัมผัสได้ถึงออร่าอันมืดมนและเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวของทั้งสองคน มินตราไม่เคยพูด ไม่เคยยิ้ม ไม่แม้แต่จะสบตาธันวาอีกเลย เธอทำเพียงก้มหน้าก้มตาทำงานเอกสารในส่วนของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ราวกับต้องการใช้สมาธิกับงานเพื่อลืมเลือนความเจ็บปวดที่บาดลึกในหัวใจช่วงบ่าย เวลา 14:30 น. ณ ห้องประชุมใหญ่ ชั้น 42 การประชุมสรุปแผนงบประมาณประจำปีสำหรับโครงการร่วมทุนใหม่กำลังดำเนินไปอย่างเครียดขรึม ผู้บริหารระดับสูงและหัวหน้าแผนกต่างนั่งล้อมรอบโต๊ะประชุมยาว ธันวานั่งประธานหัวโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองรายงานบนหน้าจอพลางรับฟังการนำเสนอด้วยน้ำเสียงราบเรียบมินตราในฐานะตัวแทนพนักงานฝึกงานจากแผนกงบประมาณ นั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะด้านข้าง ทำหน้าที่บันทึกรายงานการประชุมและคอยส่งเอกสารประกอบให้แก่ผู้บริหาร ใบหน้านวลของเธอซีดผาก ดวงตากระพริบช้าๆ จากอาการเวียนหัวและพะอืดพะอมที่ตีกระหน่ำขึ้นมาเป็นระยะ แต่เธอก็กัดฟันอดทน พยายามประคองตัวเองไว้ไม่ให้แสดงอาการปัญ

เขาเห็นเธอนั่งร้องไห้จนตัวโยน เห็นดวงตาคู่สวยบวมช้ำ เห็นริมฝีปากบางสั่นระริก... หัวใจของเขากลับรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาอยากจะยื่นมือออกไปกุมมือเธอไว้ อยากจะดึงเธอเข้ามาอิงซบที่อก แล้วบอกเธอว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร... แต่เขากลับทำได้เพียงกำพวงมาลัยไว้แน่นด้วยความเงียบงัน เพราะกำแพงแห่งทิฐิและคำพูดใจร้ายที่เขาเคยสร้างไว้ ได้ตัดขาดความสัมพันธ์ของเขากับเธอไปเสียแล้ว...ระยะทางกว่าสามสิบกิโลเมตร ในที่สุด รถ SUV ของธันวาก็เลี้ยวโค้งเข้าสู่บริเวณหน้าอาคารผู้ป่วยฉุกเฉิน โรงพยาบาลศูนย์อย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันที่รถจะจอดสนิทดี มินตรารีบผลักประตูรถเปิดออก แล้วออกวิ่งตรงไปยังประตูทางเข้าห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจสุดกำลัง! ขาบางสั่นเทา น้ำตาบดบังทัศนวิสัยจนภาพตรงหน้าพร่ามัว แต่เธอก็วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ธันวารีบดับเครื่องยนต์และก้าวลงจากรถ วิ่งตามร่างบอบบางของเธอเข้าไปติดๆ ด้วยความห่วงใยภายในโถงหน้าห้องฉุกเฉิน... บรรยากาศเงียบเหงาและเย็นเยียบ มินตราวิ่งมาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล หายใจหอบเหนื่อย น้ำตาไหลนองหน้า "พะ... พยาบาลคะ! คุณมัลลิกา... แม่ของฉัน... คุณมัลลิกา อยู่ห้องไห

>> หลายวันต่อมางานจัดพิธีศพของคุณมัลลิกาผ่านพ้นไปอย่างเงียบเหงาและไร้ร่องรอยแห่งความคึกคัก...ตลอดระยะเวลาสามวันที่จัดงานศพ ณ วัดเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดจันทบุรี มินตราจมอยู่ในความเศร้าโศกเสียใจอย่างที่สุด ใบหน้านวลที่เคยมีเลือดฝาดกลับซีดผากและตอบลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักจนไม่มีน้ำตาเหลือจะไหลอีกต่อไป ทั้งชีวิตของเธอ... มีเพียงแค่เธอกับแม่สองคนเท่านั้น แม่คือแรงใจ เป็นเป้าหมาย และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยอมแลกศักดิ์ศรี ยอมรับข้อเสนออันเหยียดหยาม ยอมตกเป็น ‘ผู้หญิงในเงามืด’ ของธันวาเพื่อแลกกับเงินค่ารักษาพยาบาลมหาศาลแต่ในวันนี้... แม่จากเธอไปแล้ว โลกทั้งใบของมินตรากลายเป็นความว่างเปล่า ไร้ทิศทาง และไร้เป้าหมายโดยสิ้นเชิง ในเมื่อไม่มีแม่อีกแล้ว เธอจะต้องการเงินมากมายเหล่านั้นไปเพื่ออะไร? จะยอมโดนเหยียดหยาม ทรมานทั้งกายและใจอยู่ในกรงทองอันเย็นชาไปเพื่อใครอีก?สองวันหลังจากเสร็จสิ้นพิธีเผาศพ... มินตราเดินทางกลับมายังกรุงเทพมหานคร เธอจัดเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่มีมาตั้งแต่แรกใส่กระเป๋าเดินทางใบเก่าเพียงใบเดียว จากนั้นจึงเดินทางไปยังเพ้นเฮาท์หรูชั้นส

เมื่อธันวาเดินออกจากห้องพักฟื้นไปคุยกับเลขาหิรัญด้านนอก... มินตราชะงักกึก ลืมตาขึ้นทันที! เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากเตียง ดึงสายน้ำเกลือออกจากหลังมืออย่างระมัดระวัง แม้จะเวียนหัวจนโลกหมุน แต่เธอก็กัดฟันอดทน คว้ากระเป๋าสะพาย แล้วอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น... แอบเดินหนีออกจากห้องพักฟื้นและแอบออกจากโรงพยาบาลไปในเงามืดทันที!หลังจากมินตราหนีไปได้ไม่นาน...นายแพทย์เจ้าของไข้ได้เดินถือแฟ้มผลตรวจร่างกายเข้ามาในห้องพักฟื้น แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและเตียงผู้ป่วยที่จัดไว้เรียบร้อยแล้ว ธันวาซึ่งเดินตามเข้ามาเห็นว่ามินตราหายไป ก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิดและความกระวนกระวายใจ"คุณหมอ! คนไข้หายไปไหน?!" ธันวาถามเสียงเครียด"พยาบาลอาจจะพาไปตรวจก็ได้ครับ เดี๋ยวหมอสอบถามให้?" คุณหมอกำลังจะเปิดแฟ้มเอกสารในมือ "พอดีหมอจะเข้ามาแจ้งผลตรวจร่างกายอย่างละเอียดของคุณมินตราน่ะครับ..."ธันวาถอนหายใจยาว ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งและเย็นชาตามเดิม เขายกมือขึ้นติดกระดุมเสื้อสูทพลางเอ่ยตอบหมอด้วยน้ำเสียงตัดรอน"ไม่ต้องแจ้งหรอกครับหมอ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ "เพราะผมไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอเป็นการส่