All Chapters of พันธะเพื่อนร้าย: Chapter 121 - Chapter 130

ความเงียบสงบภายในห้องเพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุดยังคงเย็นเยือก...สามวันแรกหลังจากที่มินตราหายตัวไปพร้อมกับร่องรอยชีวิตที่ไร้การติดต่อ ธันวา เตชะอนันต์ ยังคงใช้ชีวิตตามปกติ หรืออย่างน้อย นั่นคือภาพที่เขาสร้างขึ้นเพื่อตบตาโลกภายนอกและตบตาหัวใจตัวเองประธานบริหารหนุ่มวัยสามสิบสองปียังคงสวมชุดสูทสากลตัดเย็บพิถีพิถัน ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามและผ่าเผยเข้าสู่ตึกสำนักงานใหญ่ของ เตชะอนันต์ กรุ๊ป เขานั่งหัวโต๊ะในการประชุมงบประมาณไตรมาสสุดท้ายอย่างเฉียบขาด ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นชา และตอกกลับข้อผิดพลาดของพนักงานอย่างไม่ละเว้นเหมือนเช่นเคย"มินตราก็แค่ผู้หญิงคนเดียว..." ธันวาเปรยกับตัวเองเบาๆ ขณะยืนมองทัศนียภาพกรุงเทพมหานครผ่านกระจกใสในห้องทำงานยามพลบค่ำ "ฉันเป็นใคร? ฉันคือธันวา... ผู้หญิงซื้อง่ายขายคล่องแบบนั้น หายไปสักคน มันจะกระทบอะไรกับชีวิตฉันได้?"เขาเค้นยิ้มเย้ยหยันที่ริมฝีปาก พยายามกล่อมตัวเองว่าความเหินห่างครั้งนี้คือเรื่องดี สัญญาลับไร้สาระจบลงแล้ว เขาไม่ต้องคอยกังวลหรือเสียเวลาไปกับการเลี้ยงดูเด็กสาวหน้าหวานคนนั้นอีกต่อไป ข่าวลือเรื่องเธอตั้งครรภ์ที่แพร่สะพัดในบริษัทก็เป็นเพียงเ

โปรดปราณวิ่งเข้ามารวบร่างของธันวาที่กำลังนั่งร้องไห้กอดเสื้อผ้าผู้หญิงอยู่บนพื้น "มึงทำบ้าอะไรของมึงวะ?! สภาพมึงดูไม่ได้แล้วนะไอ้ธัน!""ไอ้โปรด..." ธันวาเงยหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาและคราบเหล้าขึ้นมองเพื่อนสนิท นัยน์ตาเว้าวอนระทึก "ช่วยกูด้วย... กูหามินตราไม่เจอ... กูหามินตรากับลูกของกูไม่เจอ...""มึงตั้งสติหน่อยสิไอ้ธัน!" โปรดปราณเขย่าตัวเพื่อนอย่างแรง "มึงดื่มเหล้าจนคลั่งแบบนี้ มินตราเขาจะกลับมาหามึงไหม?!""กูไม่รู้! กูไม่รู้!!" ธันวาตะโกนสวนกลับมาเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาฉายแววบ้าคลั่ง "กูแค่อยากได้เธอกลับคืนมา! กูรักมินตราเข้าแล้วไอ้โปรด... กูรักเขาแล้ว อึก..กูเพิ่งรู้ว่ากูรักจนกูจะตายอยู่แล้ว! แต่กูเป็นคนไล่เขาไปเอง... กูตบหน้าเขาด้วยคำพูดเหี้ยๆ ของกูเอง!"“ไอ้ธัน”ธันวาทุบอกตัวเองรัวๆ น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย "ตรงนี้... มันเจ็บปวด..เหมือนกูกำลังจะขาดใจตายอยู่แล้ว... ถ้ากูรู้ว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่กูได้เห็นหน้ามิน กูจะไม่ปากดีแบบนั้นเลย... กูจะไม่ให้มินไปไหนทั้งนั้น..อึก อึก"โปรดปราณมองเพื่อนสนิทที่หมดสภาพประธานบริหารผู้ทะนงตน บัดนี้กลายเป็นเพียง หมาล่าเนื้อที่กำลังร้อง

>>หนึ่งเดือนผ่านไป... สภาพของ เคพี โฮลดิ้ง เริ่มได้รับผลกระทบจากข่าวลือเรื่องประธานบริหารวิกลจริตและหายตัวไปจากบริษัท โปรดปราณและหิรัญต้องแบกร่างที่แทบจะหมดสภาพของธันวากลับมาที่เพนต์เฮาส์อีกครั้ง ธันวานั่งสลบไสลอยู่บนโซฟาใหญ่ นัยน์ตาลึกบุ๋ม ร่างกายซูบผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัดจากการไม่ยอมกินข้าวและดื่มแต่เหล้า"ไอ้ธัน..." โปรดปราณถอนหายใจยาว วางซองเอกสารฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ "กูไปตามสืบเรื่องหมอเจ้าของไข้น้องมินวันนั้นมาให้แล้ว..."ธันวาชะงักกึก นัยน์ตาที่เคยเลื่อนลอยเบิ่งกว้างขึ้นทันที! เขาลุกลี้ลุกลนพุ่งตัวลงจากโซฟา มาจับขอบโต๊ะไว้แน่น"หมอ... หมอพูดว่ายังไงบ้าง?!" ธันวาถามเสียงพร่าสั่นโปรดปราณมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยสายตาหนักใจ ก่อนจะเอ่ยความจริงที่ยิ่งตอกย้ำความผิดบาปของธันวาให้ลึกลงไปอีก..."หมอบอกว่า... วันนั้นที่น้องมินสลบไป ไม่ได้เป็นเพราะถูกรถชนหนักอะไรเลย... รถแค่เฉี่ยวชนนิดเดียว แต่น้องมินสลบไปเพราะ ภาวะตกใจอย่างรุนแรง ร่วมกับอาการแพ้ท้องและการพักผ่อนไม่เพียงพอ..."โปรดปราณเว้นจังหวะ นัยน์ตาจ้องมองธันวาตรงๆ "และที่สำคัญ... หมอบอกว่าผลอัลตราซาวนด์วันนั้น ลูกในท้องของน้องมินปลอดภัย

สามปีที่ผ่านมา... สำหรับ ธันวา เตชะอนันต์ มันไม่ใช่การมีชีวิตอยู่ แต่เป็นเพียงการลอยคออยู่ในนรกแห่งความรู้สึกผิดและความทรมานอันแสนสาหัส ชายหนุ่มผู้เคยเฉียบขาด เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยอำนาจในวงการธุรกิจ บัดนี้สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำตัวเก่าที่ปล่อยกระดุมคอหลวมๆ ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววดุดันกลับลึกโหล หมองคล้ำ และฉายแววแตกสลาย ไร้ซึ่งประกายชีวิต ร่างกายที่เคยกำยำผอมซูบลงไปอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าคมสันตกร่างด้วยไรเคราที่ไม่ได้โกนอย่างประณีตดังแต่ก่อนนับตั้งแต่วันที่มินตราหายตัวไปจากโรงพยาบาลในคืนนั้น... ธันวาก็เหมือนคนไร้วิญญาณ เขาใช้อำนาจ เงินทอง และคอนเนกชันทั้งหมดที่มี พลิกแผ่นดินตามหาเธอทุกตารางนิ้ว ไม่ว่าจะสืบหาจากสถานพยาบาล บัญชีธนาคาร สถานีขนส่ง หรือสายบิน แต่เธอกลับละลายหายไปกับอากาศธาตุ ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ความจริงที่ว่าเขาเป็นคนบีบบังคับ ทำร้ายจิตใจ และผลักไสเธอไปในยามที่เธออ่อนแอที่สุด คอยกัดกินหัวใจของเขาตลอด 24 ชั่วโมง ทุกคืนเขาต้องอาศัยเหล้าและยานอนหลับเพื่อให้ข่มตาลงได้ แต่เมื่อตื่นขึ้นมา เขากลับพบเพียงความว่างเปล่าเย็นเชียบในคฤหาสน์หลังโต"มึงจะนั่งเป็นศพอยู่อย่างน

ยามบ่ายที่อากาศบนเนินเขาอำเภอแม่ริมกำลังเย็นสบาย... สายลมพัดเอากลิ่นหอมหวานของดอกไฮเดรนเยียคละคลุ้งไปทั่วบริเวณบ้านไม้สองชั้นสีขาวสะอาดตา มินตรากำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงกล่องขนมบนโต๊ะไม้หน้าบ้าน หลังจากที่เมื่อเช้าเธอขับรถกระบะหนีธันวาออกมาได้อย่างตื่นตระหนก หัวใจของเธอยังคงเต้นระสับและสั่นคลอนไม่หาย แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าเธอขับรถวนหลบเลี่ยงเส้นทางจนแน่ใจว่าไม่มีใครขับตามมาแล้วก็ตาม"แม่มินขา! ดูสิคะ น้องพายทำบ้านให้ผีเสื้อด้วยแหละ!" เสียงสดใสของน้องพาย แฝดน้องตัวน้อยดังก้องมาจากกรงเลี้ยงผีเสื้อจำลองริมระเบียง"เก่งมากค่ะลูก..." มินตราหันไปส่งยิ้มหวานให้ลูกสาว ก่อนจะหันไปมองน้องพับ แฝดพี่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือภาพอยู่อย่างเรียบร้อยบนเก้าอี้หวาย ทว่า... ในวินาทีที่ความอบอุ่นกำลังครอบคลุมบ้านหลังเล็กนั้นเอง...“แกรก…”เสียงก้าวเท้าเหยียบลงบนกิ่งไม้แห้งและหินกรวดบริเวณแปลงดอกไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้น มินตราชาไปทั้งร่าง สัญชาตญาณความหวาดกลัวสั่งให้เธอรีบดึงแฝดทั้งสองคนมาไว้ด้านหลังทันที! หญิงสาวหันขวับไปมองทางหน้าบ้านด้วยหัวใจที่ตกวูบลงไปถึงตาตุ่ม“ขะ..คุณ!”ร่างสูงใหญ่ของ ธันวา เตชะอนันต