All Chapters of พันธะเพื่อนร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

ธันวาตวาดลั่น เสียงดังสนั่นไปทั่วห้องทำงานหรู อารมณ์ของเขาในตอนนี้พุ่งสูงทะลุปรอท เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาดุดัน ราวกับคำพูดนั้นมันไม่สมควรที่จะออกมาจากผู้หญิงแบบเธอ“เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ! ฉันเป็นคนตัดสินใจว่าจะต่อหรือไม่ต่อสัญญา! ไม่ใช่เธอ!”“มินมีสิทธิ์ค่ะ” มินตราสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป “ในสัญญาข้อสุดท้ายระบุไว้ชัดเจนว่า คู่สัญญาทั้งสองฝ่ายมีสิทธิ์ยกเลิกหรือปฏิเสธการต่อสัญญาเมื่อครบกำหนดหนึ่งปี โดยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า... สองสัปดาห์ที่เหลือ มินจะทำหน้าที่ ‘ผู้หญิงของท่านประธาน’ ให้ดีที่สุด ให้คุ้มกับเงินที่ท่านประธานจ่ายมา และเมื่อถึงวันครบสัญญา มินจะไปทันทีค่ะ ระหว่างเราสิ้นสุดเพียงแค่นั้น”“เธอคิดว่าถ้าฉันไม่ยอมปล่อย..เธอจะเดินออกจากไปจากฉันได้งั้นเหรอ?!” ธันวาก้าวเข้าไปคว้าข้อมือบางไว้แน่น ดึงร่างเล็กเข้ามาปะทะอกแกร่ง นัยน์ตาฉายแววคลั่งไคล้และหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เธอไม่มีเงิน! แม่เธอยังต้องรักษาตัว! เธอคิดว่าไม่มีฉันที่คอยจ่ายเงินเลี้ยงดู แล้วเธอจะรอดงั้นเหรอมินตรา?! อย่ามาอวดดี!”“ต่อให้ไม่มีคุณ มินก็สามารถทำงานหาเงินเองได้ค่ะ” มินตรามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ไ

>>05.00 น.แสงสว่างแห่งวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้า บรรยากาศภายในห้องนอนเพนท์เฮาส์เต็มไปด้วยความเงียบสงบที่แสนทรมาน กลิ่นไอแห่งความสวาทและคราบน้ำตาอบอวลไปทั่วเตียงกว้าง คราบน้ำกาบยังคงเปอะเปื้อนเป็นวงกว้าง มินตรานอนตะแคงข้าง ร่างกายบอบบางบอบช้ำและระบมไปทุกสัดส่วน ผิวกายเนียนนุ่มเต็มไปด้วยรอยบดขยี้สีเข้ม มองไปตรงไหนก็ปกปิดไม่มิด ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เปลือกตาบอบช้ำปิดลงอย่างเหนื่อยล้าเกินกว่าจะลุกขึ้นไหว สภาพของเธอไม่ต่างจากตุ๊กตาผ้าที่ถูกทำลายจนแหลกสลายข้างกายของเธอ... ธันวานอนซบหน้าลงกับหมอนหนุน ร่างกายท่อนบนเปลือยกาย เผยให้เห็นหยาดเหงื่อที่เกาะแพรวพราวตามแผงอก ร่างกายของเขาเหนื่อยล้าจากการใช้พลังงานกระแทกกระทั้นสั่งสอนเธอตลอดทั้งคืน แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจนแทบยกแขนไม่ขึ้น... แต่ดวงตาคู่คมของธันวากลับเปิดกว้างอยู่ในความมืด เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับมามองร่างเล็กที่นอนสั่นเทาอยู่ข้างๆความเงียบสงบยามเช้าพาเอาสติและฤทธิ์แอลกอฮอล์ให้เจือจางลง... ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่างเปล่าและรอยแตกร้าวในอกข้างซ้ายอย่างยับเยินธันวามองร่องรอยความบอบช้ำตามผิวกายของเธอ มองคราบน้ำตาที่ยังคงเกาะอยู่ที่ห

แพรวาผละใบหน้าออกจากซอกคอของธันวาเล็กน้อยเมื่อยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามา หญิงสาวปาดสายตาทรงเสน่ห์มองตรงมาที่มินตราด้วยความหงุดหงิดและไม่พอใจอย่างรุนแรง นัยน์ตาของไฮโซสาวฉายแววรังเกียจเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง"อะไรกันเนี่ย?!" แพรวาตวาดขึ้นเสียงสูง สะบัดหน้ามองมินตราอย่างเอาเรื่อง "เด็กฝึกงานไร้มารยาทคนนี้เข้ามาได้ยังไง! ไม่รู้จักเคาะประตูหรือไงฮะ?! หรือว่าที่บ้านไม่เคยสั่งสอนเรื่องมารยาทพื้นฐาน ว่าเวลาคนเขาอยู่ด้วยกันสองคน ไม่ควรเสือกเสนอหน้าเข้ามาขัดจังหวะ!"มินตราชะงักกึก เธอพยายามตั้งสติ ข่มความเจ็บปวดไว้ใต้ใบหน้าที่ราบเรียบ แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้"ดิฉันเคาะประตูแล้วค่ะคุณแพรวา... และดิฉันเข้ามาตามคำสั่งของคุณธันวา เพื่อนำเอกสารสรุปการจัดงานหมั้นมาให้ตรวจค่ะ""เหอะ! เคาะแล้วแต่ฉันไม่ได้ยิน ก็แปลว่าเธอตั้งใจจะเข้ามาเสนอหน้าไง!" แพรวาแค่นหัวเราะ เหยียดรอยยิ้มสมเพช ขณะที่เธอยังคงนั่งอยู่บนตักของธันวา ไม่ยอมลุกไปไหน แถมยังแกล้งบีบไหล่หนาของประธานหนุ่มโชว์ความเป็นเจ้าของ "หน้าตาก็ดูซื่อๆ แต่ทำตัวไม่มีการศึกษา! นี่ถ้าฉันรู้ว่า เคพี โฮลดิ้ง รับเด็กฝึกงานชั้นต่ำ

ความเงียบสงบอันหนักอึ้งตกคลุมไปทั่วห้องทำงานหรูอีกครั้ง...ธันวายืนนิ่งทื่ออยู่กลางห้อง สายตาจ้องมองประตูที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างและหวิวไหวในอกซ้ายอย่างรุนแรง! คำพูดเรียบนิ่ง คำขอโทษที่แสนว่างเปล่า และดวงตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกของมินตราเมื่อครู่... มันกลับทำลายความยโสและความมั่นใจของเขาจนยับเยิน!เขารู้สึกเหมือนกำลังสูญเสีย... สูญเสียบางสิ่งที่ไม่สามารถนำเงินทอง อิทธิพล หรืออำนาจใดๆ ในโลกนี้กลับคืนมาได้อีกแล้ว!"พี่ธันคะ!" แพรวาขยับเข้าไปคว้าแขนแกร่งของเขาไว้ ออเซาะเสียงหวาน "สมน้ำหน้าเด็กฝึกงานไร้มารยาทคนนั้นจริงๆ ค่ะ โดนพี่ธันด่าซะหน้าเสียไปเลย... เรามาดูแบบการ์ดหมั้นกันต่อดีกว่านะคะ แพรอยากให้พี่ธันช่วยเลือก...ไม่อยากได้แบบที่เด็กนั่นเลือก คนต่ำๆ รสนิยมก็คงจะต่ำไปด้วย""ปล่อย!"เสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นของธันวาเอ่ยขึ้น ทำเอาแพรวาชะงักด้วยความตกใจ ธันวาเกร็งแขน สะบัดมือของแพรวาออกจากตัวอย่างแรงโดยไม่รักษาน้ำใจอีกต่อไป ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ถมึงทึง นัยน์ตาฉายแววเกรี้ยวกราดและเคืองแค้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!"พี่ธันคะ... แพร...""ออกไปซะแพรวา" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่าเต็ม

ภาพของมินตรา... ผู้หญิงที่เคยเป็นของเขา ผู้หญิงที่เคยนอนซบอยู่บนแผงอกของเขา บัดนี้กำลังตกอยู่ในวงแขนของโปรดปราณ เพื่อนสนิทของเขา! โปรดปราณกำลังโอบเอวเธอไว้แน่น ใบหน้าของทั้งสองแนบชิดกันจนแทบไร้ช่องว่าง!“กึก!”เส้นเลือดบนขมับของธันวาเต้นกระตุกอย่างรุนแรง! ความรู้สึกหึงหวง อารมณ์โกรธเคือง และความริษยาอันบ้าคลั่งที่ตื่นตัวขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล พุ่งขึ้นสูงทะลุปรอทในทันที! มือหนาใต้กระเป๋ากางเกงกำแน่นจนเล็บเกือบจมเนื้อ นัยน์ตาคู่คมฉายแววเหี้ยมโหดและเย็นชาจนบรรยากาศรอบข้างติดลบ"เกิดอะไรขึ้นไอ้โปรด?" ธันวาเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่หน้าทั้งสองคน น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าและแข็งกระด้าง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำที่ซ่อนความเกรี้ยวกราดไว้ไม่มิด โปรดปราณเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทพลางประคองมินตราที่ค่อยๆ ปรือตาฟื้นคืนสติ "มินตราหน้ามืด เป็นลมว่ะ ดีนะที่กูรับไว้ทัน... ตัวร้อนๆ เหมือนจะป่วยด้วย"ธันวาจ้องมองใบหน้านวลซีดผากของมินตราที่กำลังพยายามยันกายออกจากวงแขนของโปรดปราณด้วยความยากลำบาก สายตาของเขาบดขยี้เธออย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความห่วงใยในสายตาคนนอก แต่ในอกกลับร้อนรุ่มดั่งไฟเผา"งั้นเหรอ..." ธันวาแค่นห