Lahat ng Kabanata ng Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Kabanata 11 - Kabanata 20

POV ni EmmaBumagsak ang dilim sa paningin ko nang ilang segundo habang ang aking mga labi ay tumatama sa labi ni Tyler. Hindi ito tulad ng sa boathouse—walang spark, purong malamig at lasang-chocolateng lasa lamang ng isang pagkakamali at ang matalim na sakit ng mga ngiping tumatama sa ngipin.Mabilis akong umatras, habang ang aking mga heels ay kumakapit sa basang sahig malapit sa nabasag na salamin. Inabot ako ni Tyler, habang ang kaniyang mga kamay ay kusa na humahawak sa aking bewang upang patatagin ako. “Woah, Emma—ayos ka lang ba?”“Ako—patawad talaga, ako lang—”“Ano bang kalokohan ang nangyayari rito?!” Ang boses ni Hannah ay humati sa musika na parang isang patalim.Kakaliko pa lamang niya mula sa banyo, at mula sa kaniyang anggulo, mukhang hinahawakan ako ni Tyler sa gitna ng kaguluhan ng nabasag na salamin. Hindi na siya naghintay ng paliwanag. Naglakad siya paitaas at itinulak ang dibdib ni Tyler, na nagpilit dito na bitawan ako.“Sinabi ko sa iyong lumayo ka sa kaniya!”

POV ni EmmaNagdilim ang screen, na nag-iwan sa akin sa malamig at malabong ilaw ng banyo. Ang puso ko ay kumakalampag pa rin sa isang natatakot na ritmo sa aking mga ribs, at ang aking balat ay naramdamang mainit, na naging sensitibo dahil sa digital na pagiging malapit sa nakaraang dalawampung minuto. Nakatayo ako roon nang mahabang sandali, habang ang aking noo ay nakadikit sa malamig na salamin, naghihintay na lumipas ang adrenaline.Dahan-dahan akong bumalik sa silid-tulugan, na gumagalaw na parang isang multo. Si Hannah ay isang walang galaw na anino sa ilalim ng kumot, habang ang kaniyang pantay at malalim na paghinga ang tanging tunog sa kuwarto. Sumilip ako sa ilalim ng mga kumot, ngunit ang pagtulog ay isang malayong lugar. Tuwing pipikit ang aking mga mata, nakikita ko ang malabo at may-grid na video ni Luca—ang tindi sa kaniyang paningin, ang paraan ng pag-uutos niya sa akin. Umikot-ikot ako, habang ang aking isip ay naghahabi ng isang web ng kasalanan at pagnanasa hanggan

POV ni EmmaAng paglalakad pabalik mula sa boathouse ay naramdamang parang isang milyang paggapang sa nabasag na salamin. Tuwing pipikit ang aking mga mata, nakikita ko sila—ang pilak na ilaw ng buwan sa balat ni Chloe, ang mga kamay ni Luca na humahawak sa kaniya sa lugar kung saan niya ako hawak noong mga nakaraang gabi lamang. Ang dibdib ko ay naramdamang parang may kumuha ng gitna gamit ang isang malamig na kutsara. Nang marating ko ang mga hagdan patungo sa aming apartment, ang mukha ko ay isang maalat at nagmamarkang kaguluhan ng mga luha.Kinapa ko ang mga susi, habang nananalanging patay ang ilaw sa pasilyo. Pumasok ako sa loob, habang sinusubukang gumalaw na parang isang anino, ngunit si Mia ay naroon mismo sa sofa, nakabalot sa isang malambot na kumot habang may hawak na mangkok ng popcorn.Tumingin siya paitaas, habang ang kaniyang ekspresyon ay nagbabago mula sa pagkabagot patungo sa "oh-mali" sa loob ng kalahating segundo. “Emma? Ano ang nangyari? May nanakit ba sa iyo?”

POV ni EmmaAng Biyernes ay isang mahaba at mabagal na labo. Gumalaw ako sa aking mga lecture sa umaga na parang isang multo, ang katawan ko ay naroroon ngunit ang aking isip ay nauna na nang ilang oras, nakatali sa kaguluhang alam kong idudulot ng gabi. Tuwing tinitingnan ko ang aking telepono, may mabigat na katahimikan mula sa panig ni Luca. Walang mga text. Walang mga banta. Ang lumilitaw lamang na bigat ng party.Nang mag-6:00 PM, ang apartment ko ay isang disaster zone ng hairspray, glitter, at mga itinagong damit. Si Mia ay nasa mataas na espiritu, habang umiinom ng vodka cranberry habang tinutulungan ako sa aking damit. Isa itong piraso ng itim na seda na halos hindi maituturing na damit, na hawak ng manipis na mga strap na mukhang mababali kung hihinga ako nang napakalakas.“Ngayong gabi,” sabi ni Mia, habang naglalagay ng madilim at vampy na lipstick, “makakalimutan natin na ang mga lalaki ay basura. Sasayaw lang tayo hanggang sa dumugo ang ating mga paa.”Dumating si Hannah

POV ni EmmaNakatitig ako sa kumikislap na screen ng aking telepono, habang ang asul na ilaw ay nagtatapon ng matatalim na anino sa aking mukha. Ang text ni Luca ay nakaupo doon na parang isang hamon, isang panunukso na nagpapatakbo sa aking dugo at nagpapatayo sa aking balat sa isang init na walang kinalaman sa shower na katatapos ko lang kunin.Mag-isa ka lang ba sa bahay? Dapat ba akong pumunta riyan?Galit ako sa kaniya. Galit ako sa paraan ng pagtingin niya sa rug sa party, sa paraan ng pagpapahintulot niya sa mga babaeng iyon na humawak sa kaniya, at sa paraan ng paggamit niya sa kaniyang mga daliri upang sirain ang aking kahinahunan habang nakatitig sa akin. Ngunit ang jungle juice ay tumutunog pa rin sa aking mga ugat, na nagpapababa sa aking mga depensa at nagpapalakas sa walang laman na kirot sa pagitan ng aking mga hita. Ang pagkakakita sa kaniya sa kaniyang mga boxers ngayong gabi—pawisan, dominant, at walang pakialam—ay nag-trigger ng isang primal na gutom na hindi ko map