All Chapters of Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Chapter 21 - Chapter 30

POV ni EmmaAng liwanag ng umaga ay isang kejam at walang patawad na talim. Hiniwa nito ang siwang sa aking mga kurtina, na lumapag diretso sa aking mga mata at pinilit ang mundo na pumasok sa aking pokus. Dumingal ako, habang ang aking katawan ay naramdamang mabigat at masakit, at ang isang mababang kirot sa aking mga balakang ay nagsisilbing isang malinaw na resibo ng bawat round na pinagdaanan namin ni Luca sa dilim.Gumulong ako, habang ang seda na mga sheet ay dumudulas sa aking hubad na balat, at nahanap ang aking sarili na nakatitig sa pinagmulan ng aking pagkasira. Si Luca ay mabilis pa ring natutulog, na nakalatag sa mga unan nang may isang walang pakialam at pangkasariang biyaya. Ang maagang araw ay humuhuli sa mga gintong tono ng kaniyang balat at sa matalim, aristokratikong linya ng kaniyang panga. Kahit sa pagtulog, mukha siyang napakagwapo—delikado, ngunit maganda. Sa loob ng isang split second, habang nakatingin sa kaniyang kalmadong mukha, nakalimutan ko ang tungkol sa

POV ni EmmaAng hangin sa pagitan namin ni Tyler ay sapat na makapal upang makasakal. Tinitingnan niya ako gamit ang tapat at parang sa tutang mga mata, habang naghihintay ng isang sagot na magbabago sa takbo ng aming buong relasyon. Nakatayo ako sa bingit ng isang pagpipilian—ang ligtas at matatag na daan kasama ang lalaking nagdadala ng mga bulaklak, o ang matarik at delikadong bangin na inaakyatan ko sa tuwing tumitingin ako kay Luca.Bumuka ang aking bibig, habang ang "Hindi" ay nabubuo na sa aking dila, nang ang madilim na kalsada ay biglang napuno ng puting liwanag. Isang kotse ang lumiko sa kanto nang may ugong, habang ang mga high beam nito ay nakagugulat sa amin habang pumarada ito nang biglaan sa mismong harap ng sedan ni Tyler, na ikinulong siya.Bumundol si Tyler, habang ang kaniyang mga kamay ay bumabagsak mula sa aking bewang. "Ano ang nangyayari?"Ang pinto sa gilid ng driver ay bumukas bago pa man ganap na namatay ang makina. Naglakad si Hannah sa liwanag na parang isa

POV ni EmmaAng kalangitan ng umaga ng Lunes ay isang mamulamula, pasa-pasang kulay abo, na sumasalamin sa mabigat na pakiramdam sa aking dibdib. Halos hindi ako nakatulog, habang ang aking telepono ay nagsisilbing isang malamig at parihabang paalala ng katahimikan ni Luca. Nang huminto si Hannah sa gilid ng bangketa upang isabay ako sa aming maagang lektura, kailangan kong maglagay ng isang pekeng ngiti para lang makaraos sa mga pagbati.“Mukha kang nakakita ng multo,” puna ni Hannah habang naglilipat ng kambyo, patungo sa humanities building.“Mahabang gabi lang ng pag-aaral,” pagsisinungaling ko, habang ang mga salita ay lasang tanso sa aking dila.Ang lektura ay isang labo ng mga slide at walang kaabang-abang na mga tala. Pagkatapos na pagkatapos kaming paalisin ng propesor, nakaramdam ako ng isang kakaibang magnetikong hila patungo sa athletic wing ng campus. Habang tinatawid namin ang quad, nakita ko siya—isang matangkad, malapad ang balikat na pigura na nakasuot ng madilim na h

POV ni EmmaAng katahimikan na sumunod sa pag-alis ng koponan ng hockey ay nakabubingi, na nasira lamang ng mabilis at mababaw na ritmo ng aming paghinga. Ang puso ko ay parang isang nakakulong na ibon na kumapakapa sa aking mga rib, at ang balat ko ay napakasensitibo sa lumalamig na pawis at sa mahalumigmig na hangin ng madilim na banyo.Hindi gumalaw si Luca sa mahabang panahon. Pinanatili niya ang kaniyang noo na nakadikit sa kahoy ng pinto, habang ang kaniyang timbang ay umaipit sa akin doon, isang tahimik na angkla sa gitna ng kaguluhan. Ang mga panginginig ng tawanan ng koponan ay tila umaalingawngaw pa rin sa mga tile.“Kailangan na nating umalis,” bulong ko, habang ang boses ko ay halos isang sinulid na lamang. “Luca, kung babalik sila, o kung magsisimula na ang janitor sa kaniyang ikot...”Sa wakas ay humila siya pabalik, habang itinatago ng dilim ang ekspresyon sa kaniyang mukha, bagaman ang tindi sa kaniyang mga mata ay ramdam pa rin. Umaabot siya, habang ang kaniyang kamay

POV ni EmmaAng pilak na sedan ay umuungol habang tinatamaan ang bukas na highway, habang ang skyline ng campus ay kumukunti bilang isang kluster ng kulay-abong mga tuldok sa rearview mirror. Sa unang ilang milya, ang katahimikan sa kotse ay makapal, na puno ng naiiwan na adrenaline ng halos pagkahuli kay Tyler. Nagmamaneho si Luca gamit ang isang kamay sa manibela, habang ang isa pa ay nakapatong nang mabigat sa aking hita, habang ang kaniyang hinlalaki ay gumagawa ng mabubagal at sadyang mga bilog na nagpapahirap sa akin na kumalma.Inabot niya at tinapik ang touchscreen sa dashboard. Ang isang mababa at mabigat sa bass na R&B track ay nagsimulang tumibok sa pamamagitan ng matataas na kalidad na mga speaker, habang ang mga liriko ay tahasang nagpapahiwatig at ang ritmo ay isang mabagal at gumagapang na beat.“Gusto mo ba ang musika, Emma?” tanong ni Luca, habang ang isang madilim na ngisi ay humihila sa kanto ng kaniyang labi. Nagbigay siya sa akin ng isang patagilid na tingin, haba