All Chapters of Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Chapter 41 - Chapter 50

POV ni EmmaAng hangin sa mga linya ng silid-aklatan ay napakapaltak upang sakalin ka. Ang kamay ni Luca ay nakabuhol pa rin sa aking buhok, habang ang kaniyang hinlalaki ay humahatak sa aking ibabang labi nang may matinding pag-aangkin na nagpagulong ng aking pulso sa aking mga tainga.Ang halik ay isang marahas na paalala ng lahat ng sinusubukan kong ibaon—ang dilim, ang gutom, at ang paraan ng pagwasak niya sa aking katahimikan sa pamamagitan ng isang tingin lamang. Sa loob ng isang sandali, ang aking mga kamay ay gumalaw sa sarili nilang kusa, habang pinipisil ang tela ng kaniyang hoodie, hinihila siya nang mas malapit hanggang sa ang init sa aming pagitan ay hindi na matagalan.Ngunit pagkatapos, ang tunog ng isang pintuang nagbubukas sa malayo ay umalingawngaw sa bulwagan.Ang katotohanan ng sitwasyon ay bumagsak muli sa akin na parang isang timba ng malamig na tubig. Nakatayo si Tyler sa labas. Si Tyler, na ginugol ang gabi sa pagtrato sa akin na parang isang reyna, ay nakatayo

POV ni EmmaAng living room ay lumipat na sa madilim at panggabing yugto kung saan ang musika ay bumababa at ang bilog ng mga tao ay naghihigpit. Si Sophie ay nasa kaniyang elemento, nakaupo nang naka-de-kwatro sa isang mababang ottoman, habang ang kaniyang mga mata ay nagliliwanag sa isang kalokohan na parang isang matalim na patalim.“Sige na, tama na ang mga nakababagot na bagay,” ipinahayag ni Sophie, habang ang kaniyang tingin ay umaabot sa grupo. “Maglaro tayo ng Truth or Dare. May totoong nakataya, o huwag na kayong mag-abala pa.”Umupo si Ryan pabalik sa kaniyang armchair, habang may isang nakakaalam na ngiti sa kaniyang mukha. “Ito ay laging nagtatapos sa gulo, Soph. Gustong-gusto ko ito.”Nagsimula ang laro sa mga karaniwang bagay—kailangang uminom si Ryan ng isang shot ng hot sauce; kailangang sabihin ni Nikki ang kaniyang pinakakahiya-hiyang crush noong high school. Ngunit habang nagpapatuloy ang mga ikot, ang intensyon ni Sophie ay naging mas matalas. Patuloy siyang gumag

POV ni EmmaAng hangin sa loob ng lodge ay laging naramdamang iba pagkatapos ng isang party—mas mabigat, puno ng naiiwanang amoy ng basang kalsada at ng tensyon ng mga salitang hindi nasabi. Nang makabalik kaming tatlo mula kay Ryan, ang orasan ay patungo na sa alas-3:00 ng umaga. Ang adrenaline na nagdala sa akin sa malamig kong pagsuway kay Luca sa bar ay nagsisimula nang maglaho, at nag-iwan ng isang malamig at walang lamang sakit.Inihatid ako ni Tyler sa pinto na may matagal na halik sa pisngi, habang ang kaniyang mga mata ay puno ng isang umaasa at pambatang init na nagpadama sa akin na para akong isang halimaw. Inakala niyang nananalo siya. Inakala niyang ang "Maitim na Babae" ay sa wakas ay bumabalik na sa kaniya.Sa loob, ang lodge ay madilim. Agad na pumunta si Hannah sa kaniyang "commander" mode, itinapon ang kaniyang mga sapatos at binuksan ang malambot at kulay-kulay na ilaw sa living room. Galit siya, at ang kaniyang mga galaw ay matalas at balisa. Si Mia naman ay nakata

POV ni HannahPinanood ko ang maliit na kulay-asul na tuldok sa screen ng aking laptop na tumitibok sa sulok ng parking lot ng unibersidad. Nakatigil ito roon, hindi gumagalaw nang napakatagal. Bawat segundong hindi ito gumagalaw patungo sa Student Union ay isang segundong pakiramdam ko ay binabalatan ang aking balat. Kilala ko ang mga tao sa lot na iyon. Kilala ko ang pilak na kotse ng aking kapatid, at kilala ko ang itim na SUV ni Tyler. Alam ko ang paraan ng pagtingin nilang dalawa sa kaniya—na parang isa siyang premyong dapat mapanalunan, isang trofeo na dapat isabit.Hindi nila naiintindihan. Hindi nila nakikita ang porselanang kaselanang tatlong taon kong pinrotektahan.Sumandal ako pabalik, habang ang aking paghinga ay humihinto habang binubuksan ko ang remote feed para sa mga camera sa paligid ng campus. Isa itong bentahe ng pagiging liaison ng Student Council para sa kaligtasan ng campus—nasa akin ang mga susi ng kaharian, at ang kaharian ay si Emma.Mula nang bumalik siya mu

POV ni EmmaAmoy lumang sedro, tubig ng lawa, at matalas na amoy ng adrenaline ang loob ng boathouse. Ang liwanag ng buwan ay dumadaloy sa mataas at maruming mga bintana, na nagtatapon ng mahabang anino sa mga rowing shell. Nanginginig ako, ngunit hindi dahil sa lamig. Dahil ito sa paraan ng pagtingin ni Luca sa akin—na parang ako ang tanging bagay sa mundo na gusto niyang kainin.“Hindi ko inakalang makalalagpas ka sa bantay,” sabi niya, habang ang kaniyang boses ay mababa at paos na nag-vibrate sa maliit na espasyo sa pagitan namin.“Hindi ako ang kaniyang bilanggo, Luca,” hinga ko, kahit na ang kasinungalingan ay lasang abo. “Pumunta lang ako dahil malibog ako. At dahil namimiss ko ang titi mo.”Ang ekspresyon ni Luca ay mabilis na nagbago. Ang pagsisisi ay naglaho, na napalitan ng isang madilim at gutom na pagnanasa. Humakbang siya sa aking espasyo, habang ang kaniyang init ay nagmumula sa aking manipis na hoodie. “Ganun ba? Ang 'Good Girl' ay pakiramdam na medyo walang laman ngay