All Chapters of Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Chapter 31 - Chapter 40

POV ni EmmaAng kuwarto sa hotel ay isang kweba ng madilim na mga anino, at ang tanging liwanag ay nagmumula sa pulang digital na liwanag ng alarm clock sa tabi ng kama. 12:00 AM. Ang oras ng kababalaghan at lihim.Nagising ako hindi dahil sa isang ingay, kundi dahil sa pakiramdam ng isang mabigat na timbang. Hindi gaanong gumalaw si Luca sa kaniyang pagtulog; ang kaniyang mabigat na braso ay nakabalot pa rin sa aking gitna, habang ang kaniyang hinlalaki ay nakapatong sa ilalim ng aking dibdib. Ang hangin sa silid ay naging malamig, ngunit ang espasyo sa pagitan ng aming mga katawan ay parang isang nag-aapoy na pugon. Bahagya akong gumalaw, habang ang aking balat ay dumidikit sa sutla na mga kumot, at ang galaw na iyon ay sapat na upang gisingin ang mandaragit sa aking tabi.Naramdaman kong huminto ang kaniyang paghinga sa likod ng aking leeg bago nahanap ng kaniyang mga labi ang sensitibong balat sa ilalim ng aking tainga. “Gising ka na,” garalgal niya, habang ang kaniyang boses ay i

POV ni EmmaAng likurang hardin ng hotel ay isang labirinto ng mga maayos na halamanan at paikot-ikot na daang bato, na inilawan lamang ng kulay-amber na liwanag ng mabababang parol. Ang hangin sa gabi ay malamig at nanunukso sa aking mga pisngi, na nagpapadama sa pinainitang outdoor spa area na hindi lang isang karangyaan kundi isang pangangailangan.“Doon,” bulong ni Luca, habang ang kaniyang kamay ay mabigat at mainit sa ibabang bahagi ng aking likod. Itinuro niya ang isang pangkat ng matataas na bakod na gawa sa cedar na nababalutan ng mga gumagapang na halaman. Isang mahinang usok ng puting singaw ang umaakyat sa kalangitan sa gabi, na inilawan ng isang malambot at asul na liwanag sa ilalim ng tubig.Nilaktawan namin ang pangunahing lugar ng pool, na salamat at walang tao sa oras na ito, at pumasok sa isang mabigat na pintuang gawa sa kahoy na may markang Private Guest Access. Sa likod nito ay ang hot tub, isang nakatagong paliguang bato na puno ng kumukulong asul na tubig. Nakat

POV ni EmmaNaging kasinglamig ng yelo ang hangin sa booth habang nakatayo si Chloe sa aming harapan, at ang kaniyang mga mata ay kumikislap sa halo ng malisya at tagumpay. Tumingin siya sa akin, habang ang kaniyang paningin ay sinusuri ang aking silk dress at ang paraan ng pagkakaupo ko sa sulok kasama si Luca, at pagkatapos ay tumingin siya sa kaniya.“Napakalayo mo na sa boathouse, Luca,” sabi ni Chloe, habang ang kaniyang boses ay puno ng pekeng tamis. “At Emma? Akala ko ba ikaw ang 'studious' na tipo. Hindi ang tipong magpapalipas ng isang lihim na weekend sa isang five-star hotel kasama ang campus king.”Kumakabog nang malakas ang puso ko sa aking dibdib, ngunit pinilit kong manatiling kalmado ang aking mukha. Humigop ako nang mabagal sa aking alak, habang nagdarasal na hindi manginig ang aking kamay. “Hindi ito tulad ng iniisip mo, Chloe,” sabi ko, habang ang boses ko ay nakakagulat na matatag. “Kasama ko talaga dito ang isang grupo ng mga kaibigan mula sa amin. Isang community

POV ni EmmaAng araw ng Linggo ng umaga ay isang mabigat na pasanin, na tumatama sa aking mga pilikmata sa pamamagitan ng isang walang awang liwanag. Hindi ako nakatulog. Kahit isang segundo. Habang si Luca ay nakatulog din sa kalaunan nang mabigat at madilim sa aking tabi—kung saan ang pagod ay sa wakas ay nanalo laban sa kaniyang hiya—ginugol ko ang mga oras mula alas-tres ng madaling araw hanggang sa pagsubok ng araw sa pagtitig sa kisame, habang nakikinig sa kaniyang ritmikong paghinga.Sa tuwing ipinapikit ko ang aking mga mata, hindi ko nakikita ang romantikong bakasyon na aking pinangarap. Nakikita ko ang Room 412. Nakikita ko ang nakangisi at may-pintang mga labi ni Chloe at ang paraan ng pagpapatigas ng mga balikat ni Luca bago siya naglakad palabas upang tugunan ang kaniyang mga kahilingan.Ang pagsisisi ay isang mabagal na kumikilos na lason.Bakit ba ako pumunta rito?Tumingin ako sa lalaki sa aking tabi—ang lalaking kumuha ng aking pagkababae sa kaniyang silid, ang lalaki

POV ni EmmaDumating ang umaga ng Lunes nang may banayad na kabagsikan ng isang hangover. Kumikirot ang aking ulo sa bigat ng mga lihim, at ang aking puso ay parang isang walang laman na baul. Habang nagbibihis ako para sa aking 9:00 AM na klase, pinili ko ang aking kasuotan na parang isang baluti: isang high-necked na sweater at maluwag na jeans, na nagtatakip sa bawat pulgada ng balat na hinawakan, nabasa, o sinamba noong weekend.Ang paglalakad sa campus ay parang paghakbang sa isang entablado kung saan nakalimutan ko ang aking mga linya. Sa tuwing may pilak na kotse na dumadaan, ang aking paghinga ay napatitigil. Ang bawat matangkad at madilim ang buhok na lalaki sa malayo ay nagpapataas ng aking pulso sa halo ng takot at isang hindi mapigil na pagnanasa.Nakita ko sila bago pa nila ako makita.Nakatayo si Luca malapit sa fountain, ang sentro ng isang maingay na grupo ng mga rower at hockey player. Mukha siyang napakanormal. Nakasuot siya ng bagong hoodie ng unibersidad, tumatawa