Todos los capítulos de Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Capítulo 51 - Capítulo 60

POV ni EmmaAng paglalakad pabalik mula sa boathouse ay isang labo ng adrenaline at gumagapang na takot. Ang hangin bago ang bukang-liwayway ay napakalamig, ngunit ang aking balat ay pakiramdam na parang nagniningas pa rin, napakasensitibo sa kahit pinakamaliit na kuskos ng aking leggings. Ang bawat kalamnan sa aking mga hita ay kumikirot sa isang malalim at mabigat na sakit—isang pisikal na patunay ng mga oras na ipinagkaloob ko sa pakikipagbuhol kay Luca. Gumalaw ako sa kagubatan na parang isang anino, habang ang aking puso ay mabilis na tumitibok sa aking mga rib bawat beses na may nababali na sanga.Nang sa wakas ay lumitaw ang Lodge, nagmukha itong isang tahimik at nagbabantay na halimaw. Nakarating ako sa puno ng oak, habang ang aking mga daliri ay manhid habang hinahawakan ang balat ng puno. Ang pag-akyat pabalik sa bintana ay dalawang beses na mas mahirap kaysa sa pagbaba; ang aking katawan ay mabagal, naubusan ng lakas dahil sa tatlong round ng matinding intensity na nag-iwan

POV ni EmmaAng paglalakad pabalik sa Lodge ay naramdaman na parang paglalakad sa hangin at sa mga basag na salamin nang sabay. Magagawa ko na. Opisyal ko nang naputol ang tali. Ang mukha ni Tyler—ang gulat, ang malungkot na pagkakarealize—ay nanatili sa likod ko na parang isang multo sa dalampasigan ng lawa, ngunit nang humakbang ako papasok sa mga harapang pinto ng bahay, ang kapaligiran ay mabilis na nagbago.Ang hangin sa Lodge ay hindi naramdaman na mabigat sa pagkakataong ito. Naramdaman itong... nagdiriwang.“Nandito na siya!” umalingawngaw ang boses ni Hannah mula sa kusina, mataas ang tono at melodiko. Hindi lang siya nagsasalita; halos kumakanta na siya.Pumasok ako sa kusina at nakita ko sina Hannah at Mia na nakatayo sa tabi ng island. Nakasuot si Hannah ng isang silk floral robe, habang ang kaniyang buhok ay nakatali sa isang maluwag at magandang bun. Humuhuni siya ng isang pop song na hindi ko pa narinig na pinapakinggan niya sa loob ng ilang buwan, habang ang kaniyang m

POV ni EmmaAng umaga pagkatapos ng aming sleepover ay napuno ng blangkong tunog ng pag-iimpake. Pabalik na si Hannah sa bahay na ibinabahagi niya kay Luca. Sinabi niyang kailangan niyang "ibalik ang kaayusan" at siguraduhing hindi "nawawalan ng kontrol" ang kaniyang kapatid pagkatapos ng pampublikong drama kasama si Tyler, ngunit alam ko ang katotohanan. Minamarkahan niya ang kaniyang teritoryo sa dalawang lugar, na may isang paa sa mundo ko at isang paa sa kaniya.“Babalik ako para sa hapunan bukas, Em,” sabi ni Hannah, habang nananatili sa tabi ng harapang pinto. Inabot niya ako, habang isinisingit ang isang ligaw na buhok sa likod ng aking tainga sa isang paghawak na naramdaman na mabigat, halos tulad ng isang marka ng pagmamay-ari. “Nandito si Mia kung kailangan mo ng kahit ano. Huwag mong hayaang maapektuhan ka ng katahimikan.”“Ligtas ako, Han,” pangako ko, habang pinipilit ang isang ngiti.Pagkasara pa lamang ng pinto, nagbago agad ang kapaligiran sa Lodge. Ang "tamis" na inal

POV ni EmmaAng pagmamaneho pabalik mula sa quarry ay isang malabong alaala ng matinding adrenaline at natatarantang paglilinis. Nagmaneho ako gamit ang isang kamay sa manibela, habang ang isa naman ay mabilis na gumagamit ng wet wipes mula sa glovebox upang kuskusin ang mahina at halatang amoy ni Luca at ng labas. Hinila ko nang mahigpit ang aking trench coat, habang nagdadasal na hindi mapansin ng aking mga magulang ang kawalan ng maayos na damit sa ilalim nito.Pumasok ako sa driveway ng Lodge sakto noong bumababa si Hannah mula sa kaniyang kotse. Mukha siyang elegante, habang ang kaniyang mga mata ay sumisiningkit habang pinapanood ang mga ilaw ng aking kotse na dumadaan sa harap ng bahay.Namilipit ang aking tiyan. Kailangan kong maging perpekto.Bumaba ako sa kotse, habang hawak ang isang mabigat na textbook na itinago ko sa backseat sa loob ng ilang buwan. Pinilit kong pabagalin ang aking paghinga, inayos ang aking buhok, at naglagay ng isang mukha ng pagod at akademikong pagka

POV ni EmmaAng umaga ng Environmental Day ay nagdala ng isang matalas at walang patawad na hangin na nagpangalampag sa mga bintana ng Lodge. Dahil nakabalik si Hannah sa kaniyang sariling bahay para sa gabi, ang katahimikan sa pagitan namin ni Mia ay nagkaroon ng mga ngipin. Dapat ay naglilinis kami nang malalim—iyon ang campus-wide na araw para sa "spatial renewal"—ngunit ang hangin sa living room ay makapal sa lahat ng mga bagay na hindi namin sinasabi.Nagkukuskos ako ng coffee table, habang ang amoy ng lemon polish ay nagpapasakit sa aking ilong, habang si Mia naman ay agresibong inaayos ang bookshelf. Bawat beses na ibinabagsak niya ang isang hardcover sa lugar nito, tumutunog ito na parang isang martilyo ng hukom.“Mia,” sabi ko, habang sa wakas ay ibinabagsak ang basahan. Hindi ko na kayang tiisin ang reaksyon ng kaniyang galit. “Mawawala ba muna tayo rito? Pakiusap. Gusto kong basagin ang yelo. Ano ba talaga ang problema? Ano ang nagawa ko sa iyo nitong mga nakaraang araw? Wa