All Chapters of Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Chapter 121 - Chapter 130

POV ni EmmaAng bigat ng katawan ni Hannah habang nakasandal sa akin ay parang isang balabal na gawa sa tingga. Hindi ako nangahas na huminga, ang aking mga baga ay naipit sa kumbinasyon ng kaniyang braso sa aking baywang at ng matinding, nakalulunod na presyon ng lihim na pumipintig sa hangin.Gumalaw si Hannah, ang kaniyang mga pusa-pusang pilikmata ay kumurap-kurap sa kaniyang mga pisngi bago niya tuluyang idinilat ang kaniyang mga mata. Sa isang saglit, ang lumang, mainit na liwanag na iyon ay napuno ang kaniyang tingin—ang tingin na ibinibigay niya sa akin bago naging komplikado ang mundo. Pagkatapos, bumalik ang katotohanan. Narealize niya kung nasaan siya, kung paano siya nakaposisyon, at na halos hubad siya, nakadikit sa taong pumutol ng kaniyang puso noong bakasyon sa taglamig.Napabalikwas siya nang upo, at ang kaniyang mukha ay namula sa isang malalim at nagpapanic na kulay-pula. Nagmamadali niyang hinila ang manipis na tali ng kaniyang camisole pabalik sa kaniyang balikat,

POV ni HannahAng pagmamaneho pabalik sa campus ang pinakamahabang tatlong oras sa aking buhay. Namumuti ang aking mga kasukasuan sa higpit ng pagkawak sa manibela, habang ang tanawin ng taglamig ay nagiging usok ng kulay abo at tuyong kulay tsokolate. Bawat milya ay tila isang pagbilang pababa patungo sa isang pagtatanghal na hindi ko sigurado kung kaya kong gampanan.Maayos lang ako, sabi ko sa aking repleksyon sa rearview mirror. Ako si Hannah Carter. Matatag ako. Ako ang pinakamatalik na kaibigan.Ang pag-atamin sa hardin noong bakasyon—ang paraan ng paglabas ng mga salita mula sa akin tulad ng dugo mula sa isang sugat—ay parang isang panaginip na lang ngayon dahil sa lagnat. Ang mukha ni Emma, na nakaguhit ang maamo at nakagugulantang na awawa, ay nakatatak na sa aking mga mata. Hindi niya ako mahal pabalik. Hindi sa ganoong paraan. Mahal niya ako bilang isang kapatid, isang soulmate sa bawat paraan na hindi kabilang ang pagbilis ng tibok ng puso kapag nagkakatagpo ang aming mga

POV ni EmmaNasa ibabaw pa rin ng counter sa kusina ang mga grocery—isang monumento sa aking pagpapaliban. Mga kamatis, gatas, itlog—lahat ay nakatambak doon, isang karaniwang pagrerebelde. Dapat ko na silang itabi. Dapat na akong magsimulang magluto ng hapunan para kay Mia. Ngunit ang isipang iyon ay isang malayong ugong lamang, nalunod sa mabilis at nagpupumiglas na tibok sa aking mga ugat.Ang kaniyang mga text ay parang isang live wire sa aking bulsa, nagse-set ng vibration sa aking hita kada ilang minuto. Dumating ang huli noong nakatitig ako sa frigedair.Luca: Huwag mong gamitin ang kotse mo. Maglakad ka. Gusto kitang panooring lumalapit mula sa mga puno.Isang utos. Isang pangingilig.Kaya inewan ko sila—ang mga grocery, ang responsibilidad, ang multo ng paghuhusga ni Mia sa bakanteng silid—at lumabas sa lumalamig na hangin ng gabi. Ang daan patungo sa boat house ay isang paikot-ikot na pisi sa gilid ng kagubatan ng estate, pamilyar at lihim. Simple lang ang aking damit, isang

POV ni EmmaHindi bumalik ang hangin sa lecture hall nang sa wakas ay isinara ng propesor ang kaniyang folder na nakabalot sa balat. Karaniwan, ang pagtatapos ng siyamnapung minutong klase ay sinalubong ng nakagugulong simponya ng kumakaluskos na mga papel, ang zipper ng mga backpack, at ang sabay-sabay na paghinga ng isang daang pagod na estudyante. Ngunit ngayong araw, ang katahimikan ay parang isang pisikal na bigat, nakatali sa presence ng babaeng nakaupo dalawang hanay sa harap namin.Tumayo si Sophie Miller, at tila ba nagdala siya ng sarili niyang taglamig. Ang bawat galaw ay tuloy-tuloy, deliberate, at mahal. Lumingon siya, ang kaniyang tingin ay dumaan sa buong silid hanggang sa huminto ito sa amin. O mas tumpak, huminto ito kay Hannah, saka lumipat sa akin nang may kaswal na kawalan ng pakialam na tulad ng ipinapakita sa isang piraso ng muwebles sa isang showroom."Ang lekturang iyon ay… kakaiba," puna ni Sophie, ang kaniyang boses ay isang malamig, melodikong tunog na madal

POV ni EmmaHindi lang basta gumalaw ang mundo; nabaliktad ito.Nakatayo ako sa sterile at madilim na bulwagang iyon, ang amoy ng bulaklaking pabango ni Sophie ay nakalulula sa aking lalamunan na parang lason na hamog. Ang aking hinlalaki ay nakalutang sa screen ng aking telepono, ang asul na ilaw ay sumasalamin sa aking malalaki at takot na takot na mga mata. Ang intension ko ay ipadala ang epistolang iyon kay Luca—isang hilaw, nagdurugong sigaw ng isang mensahe na magpipilit sa kaniya na kilalanin ang pinsalang ginagawa niya sa akin. Ang gusto ko ay maging isang pribadong digmaan ito sa pagitan ng isang lalaki at ng babaeng kaniyang winawasak.Ngunit nang tumingin ako sa ibaba, ang katotohanan ng aking ginawa ay bumagsak sa akin na parang isang napakalaking alon ng malamig na tubig.Ang header sa itaas ng screen ay hindi nagsasabing Luca. Ang nakasulat ay "The Trio." Ang group chat. Ang digital na espasyo na ibinabahagi ko kina Mia at Hannah. Ang espasyo kung saan pinag-uusapan nami