Semua Bab Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Bab 71 - Bab 80

POV ni EmmaAng hangin sa kasunod na umaga ay napakalamig, isang matinding kontras sa nakalulunod na init ng mga lihim noong nakaraang gabi. Nakatayo ako sa beranda ng Lodge, habang ang aking mga braso ay nakabalot nang mahigpit sa aking dibdib, at pinapanood ang isang makinang na itim na SUV na pumasok sa daanang gawa sa graba. Si Luca ang nasa manibela, habang ang kaniyang mukha ay natatakpan ng madilim na aviators, at mukhang-mukhang ang maayos at kalmadong tagapagmana ng yaman ng mga Carter. Sa tabi niya, si Hannah ay nakangiti nang malapad, at yumuyuko palabas sa bintana bago pa man tuluyang huminto ang kotse.Ipinilit niya ang pagdaang ito. Bagama't mahaba ang biyahe patungo sa kanilang estate ng pamilya, hindi siya makaiiwan para sa bakasyon nang walang huling pamamaalam.“Mami-miss ko ang lugar na ito!” masayang sabi ni Hannah, habang mabilis na bumababa sa kotse para yakapin ako nang mahigpit—isang yakap na naramdamang parang isang tatak sa aking balat. Amoy mamahaling travel

POV ni EmmaAng digital na mundo ay sumabog bago pa man ang pisikal na mundo. Habang nakatitig ako sa kisame ng aking bagong kuwarto, ang telepono ko ay nag-vibrate sa walang humpay na ritmo ng isang machine gun.Group Chat: The Lodge GirlsHannah: HUULAAN NIYO. SINO. ANG. BAGO. KONG. KAPITBAHAY. @MiaMia: Hindi ako magaling sa hulaan, Hannah. Sabihin mo na lang.Hannah: [Nakalagay ang Larawan]Isa itong selfie na kinuha ni Hannah nung nakasandal kami sa padder na bato. Nakangiti siya nang malapad, nakakawit ang kaniyang braso sa akin, at sa background, kitang-kita si Luca, habang naglalakad na may hawak na kahoy na kahon sa kaniyang mga braso, ang kaniyang jawline ay matalas at ang kaniyang ekspresyon ay hindi mabasa.Mia: Wow. Napakagandang pagkakataon naman.Emma: 😲 Nagugulat pa rin ako. Walang sinabi ang mga magulang ko sa akin!Mia: Napakaliit ng mundo. Talaga.Pagkaraan ng isang sandali, isang pribadong abiso ang dumaosdos pababa. Ang aking puso ay gumawa ng isang mabagal at ma

POV ni EmmaNang kasunod na umaga, ang araw ay napakaliwanag para sa isang mundong naramdamang kasingbigat ng sa akin. Umagos ito sa mga bago kong hardwood floor sa mahahaba at nanunuyang guhit ng ginto. Ang ulo ko ay kumikirot sa bakas ng ingay ng party, pero ang tunay na sakit ay ang nag-vivibrate na bigat ng telepono sa aking nightstand.Hindi ako sumagot sa midnight threat ni Luca. Hindi ko kaya. Ang bawat salitang ipinapadala niya ay isang tali, na hinihila ako nang mas malalim sa isang labirinto kung saan ang mga pader ay gawa sa tiwala ng kaniyang kapatid.“Emma! Gising na, kapitbahay!” Ang boses ni Hannah ay dumaosdos pataas mula sa daanan eksaktong 10:00 ng umaga. Hindi siya nag-bell; hindi niya kailangan. Bahagi na siya ng arkitektura ng aking buhay.Nagsuot ako ng isang pares ng high-waisted denim shorts at isang simpleng puting linen shirt—ang uri ng "clean girl" aesthetic na kinagigilawan ni Hannah. Tumingin ako sa salamin at nakakita ng isang estranghero. Ang babae sa sa

POV ni EmmaAng tago at natural na hot spring ay parang isang mundong nakabitin sa panahon. Sa likod ng makapal na pader ng mga jasmine at lumang pako, ang dumadagundong na bass ng pool party ng mga Harrison ay naging isang ritmikong tibok ng puso—malayo at walang kabuluhan. Ang usok ay tumataas sa kulay pilak na mga kulot mula sa tubig, kumakapit sa mga batong may lumot at nagpapabasa sa hangin hanggang sa ang bawat hininga ay naging mabigat at matamis.Hindi lang ako iginaya ni Luca rito; inangkin niya ang espasyo. Humakbang siya patungo sa mabigat na pintong kahoy ng maliit at pribadong bathhouse na nakatutok sa spring—isang rustiko at may pader na batong istruktura na dinisenyo para sa ganap na pribasya. Sa isang deliberate at metalikong kalabit, inikot niya ang mabigat na bakal na trangka.Ang tunog ay nag-echo, pinal at nakatali.“Luca,” bulong ko, ang boses ko ay nakalutang sa pagitan ng isang protesta at isang pakiusap. “Ang party... ang mga magulang ko...”“Abala sila sa pagt

POV ni EmmaAng dalawang araw na sumunod ay isang malamig at nagva-vibrate na labo ng galit. Hindi ko lang basta binale-wala ang mga mensahe ni Luca; itinuring ko ang aking telepono na parang isang radioactive na bagay. Bawat oras na umiilaw ang screen sa kaniyang pangalan, bawat oras na sinusubukan niyang ipaliwanag ang "sitwasyon kay Sophie" gamit ang "Hindi 'yan ang tulad ng iniisip mo" o "Sweet, kausapin mo ako," nakararamdam ako ng bagong pag-agos ng asido sa aking dibdib.Ako ay isang "lihim." Si Sophie Miller ay isang "kaibigan ng pamilya" na nakakuha ng halik mula sa kaniya sa ilalim ng liwanag ng buwan.Si Hannah, na laging tapat na sundalo, ay nagpalipas ng apatnapu't walong oras na iyon sa pag-aalaga sa akin. Nagdala siya ng mga heating pad, mga espesyal na tsaa, at isang bundok ng dark chocolate, habang kumbinsidong nasa gitna ako ng isang biyolohikal na digmaan.“Okey lang ako, Han,” sabi ko noong ikalawang hapon, habang itinutulak ang isang mangkok ng sabaw. “Sa tingin k