All Chapters of Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Chapter 91 - Chapter 100

POV ni EmmaAng singaw sa napakalaking walk-in shower ay napakapal na naramdaman itong parang isang pisikal na timbang, amoy ang natitirang mga bakas ng sandalwood oil na hinugasan namin mula sa aming balat. Nakatayo si Luca sa likod ko, habang ang kaniyang dibdib ay nakadiin sa aking likod habang ang mainit na tubig ay umaagos sa amin. Ang kaniyang mga kamay, na basang-basa pa rin ng sabon, ay hindi huminto kahit isang segundo. Gumala ang mga ito sa mga kurba na katatapos lang niyang sambahin, habang ang kaniyang mga daliri ay gumuguhit sa natitirang init ng kung saan siya naging bahagi sa loob ko.“Alam mo,” bulong niya, habang ang kaniyang mga labi ay nagkiskis sa basang balat ng aking balikat, “maganda ang batong mesa, pero sa tingin ko mas gusto ko ang hitsura mo kapag nakaiwas ka rito sa salamin.”“Luca, huwag,” tumawa ako nang walang hininga, habang sinusubukang umilag sa ilalim ng wisik ng tubig. “May iskedyul tayo. May Uber akong kailangang habulin, at may 'merger' ka pang ka

POV ni EmmaAng umaga ng aking pag-alis ay parang isang panaginip dahil sa lagnat. Ang mga kirot na gumambala sa akin noong nakaraang gabi ay sa wakas ay kumalma sa isang tumpul at kayang tiyaking sakit—isang biyolohikal na kumpirmasyon na ako, sa ngayon, ay malaya sa pinakamatinding kahihinatnan. Gumalaw ako sa aking silid nang may mabilis na lakas, nag-ki-click sa mga trangka ng aking mga hard-shell na maleta at tinitingnan ang mga drober ng aking desk sa huling pagkakataon.Hindi ko nakita si Luca. Hindi man lang ako tumingin sa mansyon ng mga Carter. Alam kong kung makikita ko siya, kung makakahuli man lang ako ng isang sulyap sa madilim na buhok na iyon o sa paraan ng pagsandal niya sa mga limestone na haligi, hindi ako makakaalis. Kailangan kong bumalik sa mundo ng akademya, ng late-night na kape, at ng isang buhay na walang kinalaman sa blackmail o mga sirang matalik na kaibigan.“Emma! Baba ka! May ibibigay kami ng daddy mo sa 'yo!”Ang boses ng aking ina ay kumakanta sa isang

POV ni EmmaAng katahimikan ng The Lodge pagkatapos kong ibaba ang tawag kay Ethan ay napakakapal at nakatutuliro. Nakaupo ako sa sahig ng aking silid, na napapalibutan ng mga kalahating bakanteng maleta at ng amoy ng bagong katad mula sa mga susi ng aking kotse, at naramdaman kong nagsisikip ang mga pader. Ang heometriya ng aking buhay ay naging isang patusok na triyanggulo: si Luca, si Ethan, at ang tumataktak na bomba ng oras na puso ni Hannah, habang si Mia ang humahawak ng detonator.Inilapit ko ang aking mga tuhod sa aking dibdib, habang umiikot ang aking ulo. Kung lalabas ako kasama si Ethan, malalaman din iyon ni Luca sa kalaunan—nakatira siya nang isang block ang layo. Kung mananatili ako kay Luca, patuloy na mag-aabang si Ethan, at gagamitin ni Mia ang aking "pagtataksil" kay Hannah bilang karagdagang gasolina sa kaniyang apoy. At kung sasabihin ko ang katotohanan?Ang katotohanan ay isang bangin na hindi ko pa handang talunan.Kinuha ko ang aking telepono, habang ang aking

POV ni EmmaAng mga ilaw ng itim na SUV ay parang dalawang araw na nakasisilaw sa akin habang nakatayo ako sa likod ng mabibigat na salaming pinto ng The Blue Anchor. Ang puso ko ay hindi na tumitibok nang normal; para itong isang desperadong ibon na nakakulong sa kulungan ng aking mga tadyang, mabilis na pumupukpok laban sa mga barandilya. Sa likod ng tinted na windshield, nakita ko si Luca. Hindi lang siya mukhang galit; mukha siyang nakamamatay. Hindi ito ang lalaking nanunukso sa akin tungkol sa massage oil; ito ang lalaking naitulak sa hangganan ng isang solong litrato sa social media.Hindi na ako nag-isip. Hindi ko kayang mag-aksaya ng oras. Itinulak ko ang mga salaming pinto, habang ang maalinsangang hangin ng daungan ay tumama sa aking mukha na parang isang sampal. Sinalubong ko siya sa kalagitnaan ng kalsada, habang ang aking mga sapatos ay mabilis na kumakalansing.“Luca, tumigil ka! Huwag kang pumasok diyan!” bulong ko nang mabilis, habang hinahawakan ang magaspang na tela

POV ni EmmaAng mga sahig ng The Lodge ay napakatanda na, isang mapanganib na daanan ng mga paulit-ulit na pag-itit at biglaang, matatalim na langitngit na tila mas lumalakas sa nakalulunod na katahimikan ng bahay. Nakatayo ako sa gitna ng aking kuwarto, ang puso ko ay pumupukpok sa aking mga rib na parang isang nakulong na ibon. Inalis ko na ang berdeng damit na seda—ang damit na naging sanhi ng napakaraming kaguluhan sa daungan—at nagsuot ng itim na leggings at isang napakalaking madilim na hoodie. Ito ang kasuotan ng isang anino, isang babaeng sinusubukang maglaho mula sa kaniyang sariling buhay.Ipinatong ko ang aking tainga sa kahoy ng pinto ng aking kuwarto. Mula sa kabilang dako ng hallway, walang iba kundi ang mababa at steady na tunog ng white noise machine ni Mia. Malamang na mahimbing na siyang natutulog, ang kaniyang galit ay napagod na sa mga paghaharap ngayong araw. Naghintay ako, binibilang ang aking mga paghinga hanggang sa umabot sa animnapu, bago ko dahan-dahang pina