Todos los capítulos de Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Capítulo 81 - Capítulo 90

POV ni EmmaAng kuwarto ay nakataglay sa nakalulunod na karangyaan ng kayamanan ng mga Carter, pero habang si Luca ay humahakbang nang mas malalim sa liwanag ng buwan, ang kadungganan at pilak ay naramdamang mas kaunti ang pagiging dekorasyon at mas katulad ng isang entablado para sa isang krimen. Ang mabigat na oak na pinto ay tumunog nang sarado sa isang pinalidad na nagpalakas ng aking pulso sa aking mga tainga.“Luca, hindi ka dapat nandito,” bulong ko, habang ang aking boses ay nanginginig habang hinahawakan ko ang mga lapel ng silk robe ni Hannah. Umatras ako hanggang sa ang aking mga binti ay tumama sa gilid ng mataas na mahogany na kama. “Si Hannah ay literal na nasa kabilang kuwarto lang. Siya... baka gising pa siya. At ang mga magulang mo, nasa dulo lang sila ng bulwagan sa east wing. Kung makaririnig sila kahit isang langitngit ng sahig—”Hindi tumigil si Luca. Kumilos siya nang may kabilisang katulad ng sa isang mandaragit, habang isinasara ang distansya hanggang sa maamoy

POV ni EmmaAng paglalakad sa manicured na damuhan na naghihiwalay sa Carter estate at sa bago naming tahanan ay parang isang martsa patungo sa firing squad. Mabigat ang aking mga binti, habang ang seda ng hiram kong robe ay kumakaskas sa aking balat—isang nakapapasong paalala ng balat na naibahagi ko sa isang lalaki na ngayon, sa lahat ng pakay at layunin, ay fiancé na ng iba.“Mr. at Mrs. Carter, salamat po sa mabuting pagtanggap,” naisip kong isalin, habang ang aking boses ay isang blangkong shell na lamang ng sarili nito. “Hannah, I’ll... I’ll text you.”Hindi na ako naghintay ng sagot nila. Hindi ko tiningnan ang mandaragit at nagtatagumpay na ngisi ni Sophie, at lalong hindi ako tumingin kay Luca. Tumakas ako.Ang graba sa sarili kong daanan ay kumakaskas sa ilalim ng aking mga sandalyas nang ang tunog ng mabibigat at ritmo na mga hakbang sa likod ko ay nagpatigil sa aking puso. Hindi ko na kailangang lumingon. Alam ko ang bigat ng kaniyang hakbang. Alam ko ang paraan ng pagbaba

POV ni EmmaAng hangin sa "End of the World" ay humuhuni nang may panibagong bagsik, na tila ang mismong gilid ng bangin ay nagtatangkang lunod ang sabog na katahimikan sa pagitan namin. Ang kamay ni Ethan ay isa pa ring mainit at mamay-ari na bigat sa aking braso, at ang mga mata ni Luca ay nakatutok sa puntong iyon ng pagdaragdag nang may matinding pagnanasa na inaasahan kong ang manggas ni Ethan ay mag-apoy.Humarap si Hannah, ang kaniyang mukha ay isang maskara ng pagod na pagkabigo. Para sa kaniya, hindi ito isang labanan para sa aking kaluluwa; isa lamang itong panibagong kabanata ng lumalalang kakaibang pag-uugali ng kaniyang kapatid.“Luca, itigil mo na 'yan! Nagpapakagubat ka na naman!” sigaw ni Hannah laban sa hangin, habang ang kaniyang boses ay pumupunit sa tensyon na parang tuyong sanga. Naglakad siya nang direkta sa kaniyang kapatid at itinulak ang balikat nito. “Ano bang problema mo? Dahil lang ba 'engaged' ka na bigla at stressed sa merger, ibig sabihin ba noon ay may

POV ni HannahHindi nagwakas ang mundo sa isang malakas na putok. Nagwakas ito sa tunog ng mga sapatos sa graba at sa isang boses na dati ay mas nakapagpapanatag sa akin kaysa sa isang oyayi na nagsasabi sa akin na ako ay isang "kapatid."Kapatid.Ang salita ay parang isang pisikal na pabigat, isang matulis na bato na nakabara sa aking lalamunan. Habang tumatakbo ako pabalik mula sa gilid ng gubat, ang hangin sa takipsilim ay naramdamang manipis, na para bang hindi nito kayang magbigay ng sapat na oksiheno para sa aking mga baga. Nakarating ako sa sanctuaryong apog ng aming bahay, mabilis na pumasok sa pinto sa unahan, at hindi huminto hanggang sa maipasara ko nang malakas ang mabigat na pintong bapor ng aking kuwarto at mai-lock ito.Hindi ko binuksan ang mga ilaw. Ayaw kong makita ang mga face mask na ginamit namin, ang mga sutlang pajama na inihanda para sa isang sleepover na ngayon ay naging isang burol na, o ang mga larawan naming nakakabit sa aking vanity mirror. Bumagsak na lan

POV ni EmmaAng screen ng aking telepono ay isang nagniningning na portal patungo sa isang mundong hindi ko dapat ginagalawan. Ang aking mga daliri ay nakalutang sa ibabaw ng salamin, habang ang asul na liwanag ay gumuguhit sa aking mga mata habang muling binabasa ang panukala ni Luca. Isang pribadong spa. Isang happy ending. Isang paghinga mula sa nakalulunod na kasalanan na naging aking permanenteng anino mula nang i-lock ni Hannah ang kaniyang pinto.Emma: Napakasakit sa ulo ng logistics, Luca. Binabantayan ako ng mga magulang ko na parang lawin pagkatapos ng insidente ng 'pagkahilo'.Luca: Naiisip ko na 'yan. Bukas ng hapon, sabihin mo sa mga magulang mo na pupunta ka sa lungsod para kumuha ng mga bagay para kay Hannah. Mga pang-comfort. Mga libro, kandila, 'yong tiyak na tsaang gusto niya. Hindi sila tatanggi doon—gusto rin nila siyang bumalik tulad natin.Luca: Pero huwag mong kunin ang sasakyan mo. Kung makikita ng security ng Miller ang sasakyan mong papunta sa linya ng estado