All Chapters of Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Chapter 61 - Chapter 70

POV ni EmmaAng tunog ng pag-flush ng banyo sa dulo ng hallway ay parang baril sa simula ng karera. Mabilis akong humarap sa pinto ng aparador, habang ang aking puso ay mabilis na tumitibok laban sa aking mga ribs. “Luca, ngayon na! Alis!” bulong ko, habang mabilis na sumesenyas patungo sa hallway.Lumalabas si Luca mula sa mga anino ng mga nakabitay na jacket, na mukhang sobrang mahinahon para sa isang lalaki na malapit nang mahuli ng kaniyang obsesibong kapatid. Hawak niya ang kaniyang mga sapatos sa isang kamay at may isang nakatutuwang, walang pakialam na ngisi sa kaniyang mukha. Inabot niya ako para kumuha ng isang huling halik, ngunit itinulak ko siya patungo sa pinto.“Emma?”Ang boses ni Hannah ay dumaosdos sa hangin. Nakalabas na siya ng banyo. Ang takot, malamig at matalas, ay pumuno sa aking katawan. Kinuha ko si Luca sa mga balikat ng kaniyang damit at itinulak siya pabalik sa aparador, habang isinasara ang pinto sakto noong tumunog ang lock. Inihagis ko ang aking sarili s

POV ni EmmaAng mansion ng mga Carter ay nabago. Kadalasan, ang estate ay nakatayo sa ibabaw ng burol na parang isang tahimik at nag-iisip na gargoyle, ngunit ngayong gabi ay naging isang parola ito ng kalayawan. Ang bass mula sa isang professional-grade sound system ay nanginginig sa mga pader na gawa sa limestone, at ang malawak na driveway ay puno ng mga sasakyan. Ang hangin ay amoy mamahaling cologne, usok ng kahoy, at ang matalas at metallic na amoy ng natapong gin.“Ngayon, ito ang selebrasyon,” sigaw ni Hannah sa gitna ng tugtog habang pumapasok kami sa malalaking oak front doors. Mukha siyang nagniningning sa isang crimson silk slip dress, habang ang kaniyang mga mata ay sinusuri ang mga tao nang may sanay na karangyaan ng isang reyna na bumabalik sa kaniyang kaharian.Nanatili si Mia malapit sa kaniya, habang ang kaniyang mga balikat ay naninigas at ang kaniyang mga mata ay lumilipad sa dami ng mga tao. Mukha siyang naghihintay ng isang bitag. Ako naman, naramdaman ko ang isa

POV ni EmmaAng tensyon sa gazebo ay isang pisikal na bigat, sapat na kapal para makasakal. Tumingin ako sa punit na lace sa kamay ni Mia at pagkatapos ay bumalik sa mukha ni Hannah na puno ng luha at lasing. Kailangan kong laruin ang tanging baraha na natitira sa akin: ang maging biktima.“Hindi ako makapaniwala rito,” bulong ko, habang ang boses ko ay nanginginig sa isang sanay na halo ng sakit at galit. Inilayo ko ang aking mga kamay mula kay Hannah na para bang ang mismong presensya niya ay nakapapaso sa akin. “Ito ba talaga ang tingin mo sa akin, Hannah? Pagkatapos ng lahat? Pagkatapos ng mga taon na pinagsamahan natin, sa tingin mo ba ay ako ang tipong babae na... na gagawa niyon sa hallway sa party mismo ng pamilya mo?”Pumikit si Hannah, habang ang matalas na gilid ng kaniyang hinala ay napuputol laban sa pader ng aking nagpapanggap na pagkabasag ng puso. “Em, hindi ko—sinabi ni Mia—”“Walang pakialam ako sa sinabi ni Mia!” sigaw ko, habang inililipat ang aking mamasa-masang m

POV ni EmmaAng liwanag ng araw sa kusina ay nagiging hindi na matitiis, na nagre-reflect sa mga puting marble counter at direktang tumatama sa sakit ng ulo na sinusubukang pakalmahin ni Hannah. Ngunit para sa akin, ang init ay hindi nanggagaling sa araw. Nagmumula ito sa telepono na nakatago sa pagitan ng aking hita.Luca: Raramdaman ko pa rin ang tibok ng puso mo laban sa dibdib ko, Emma. Nararamdaman mo ba ang akin? O masyado kang busy na naglalaro ng bahay-bahayan kasama ang santo?Naramdaman ko ang pagdausdos ng dugo sa aking mga pisngi, isang nagtataksil na init na sinubukan kong itago sa pamamagitan ng pag-inom ng isang mahaba at mabagal na higop ng aking malamig-lamig na kape. Hindi ako nangahas na sumagot, ngunit ang telepono ay nag-vibrate ulit nang halos agad-agad.Luca: Isuot mo ulit ang itim na lace na iyon ngayong gabi. O mas maganda pa, huwag kang magsuot ng kahit ano. Darating ako sa boathouse sa hatinggabi. Huwag mo akong pilitin na pumunta para sunduin ka.Napahinto

POV ni EmmaNaramdaman ko na parang humihinga ang bahay. Ang bawat langitngit ng sahig at ang bawat ingay ng kahoy ay parang isang pangaral. Umalis si Hannah isang oras na ang nakalilipas, habang ang kaniyang mga mata ay namumula pa rin mula sa kaniyang pagtatapat, at nangakong tatawagan ako sa sandaling matapos siyang mag-impake para sa biyahe ng pamilya. Niyakap niya ako nang mahigpit—sobrang higpit—at ang kaniyang amoy ng vanilla at mamahaling sabon ay kumapit sa aking balat na parang isang tatak.“Isipin mo tayo, Em,” bulong niya. “Pakiusap.”Ngayon, tahimik ang Lodge. Si Mia ay nasa kaniyang kuwarto, at ang liwanag sa ilalim ng kaniyang pinto ay isang manipis at nakatatakot na guhit ng ginto. Nakatayo ako sa gitna ng aking kwarto, habang ang aking pulso ay tumitibok sa aking mga daliri. Inabot ko ang aking nightstand at inilabas ang "Ghost Phone"—ang burner phone na binili ko tatlong linggo na ang nakalilipas, na binayaran ko ng cash, at ang numero ay tanging isang lalaki lamang